In Oud Beijerland reed ik langs een rotonde met een heel bepalend beeld. De bomen waren er zo gesnoeid dat er 2000 stond. Dat was me nog nooit opgevallen, maar nu, nu de bomen kaal zijn, werd het ineens heel duidelijk te zien.
Maar ja, ik reed er langs en een foto maken lukte van geen kant. Wat is Google dan toch een mooi fenomeen. Na een beetje stevig zoeken had ik de foto, weliswaar van bomen in volle groei. Maar dat maakte het beeld juist nog mooier.
Ik ben benieuwd of er meer van dit soort bomen zijn.
Ik kreeg dit boek van een vriendin. Het lag een tijdje op mijn tafel, maar toen las ik het in één adem uit.
Jojo Moyes: De sterrengever
Het is het verhaal van Alice. Ze trouwde hals over kop en vertrok naar Amerika. Daar komt ze terecht in een benauwend huwelijk met een kille, wat vreemde man en een bemoeizuchtige schoonvader.
Als ze in contact komt met een groep vrouwen die te paard boeken rondbrengen besluit ze om die afleiding met beide handen aan te nemen. Margery, Beth, Izzy en Kathleen worden niet alleen haar vriendinnen, maar ook haar steun. Ze leert ook Sophia kennen. Langzaamaan gaat ze van de bergen houden en rijdt ze met haar paard naar verre gebieden, geeft boeken door waar mensen naar uitkijken en andere, waar kinderen uit kunnen leren. En soms leest ze voor omdat de huisvrouwen daar geen tijd meer kunnen vrijmaken. Het is een hard en rauw bestaan.
Dan gebeurt er iets wat alles op z’n kop zet. Het hele dorp is in rep en roer. Maar wat er aan de hand is moet je zelf maar lezen, anders verraad ik de hele boel.
Het boek is gebaseerd op de mobiele bibliotheken die presidentsvrouw Eleanor Roosevelt opzette. Het was een goed initiatief, maar strandde helaas op het uitbreken van de 2e wereldoorlog.
Schoonzus was begonnen de oude fotoalbums van mijn schoonmoeder op te ruimen. En daarbij stuitte op deze foto.
Niks bijzonders, gewoon mijn zus, moeder, mijn schoonmoeder en tante Fien. En de kinderen en ik natuurlijk. Leo maakte de foto.
Maar toch, behoudens de kinderen, Leo en ik, zijn ze niet meer in leven. Ja natuurlijk, mijn moeder zou al meer dan 122 jaar zijn, net als mijn tante en schoonmoeder. Mijn zus zou nog wel in leven kunnen zijn, 94 jaar…. tja, dat zou zo maar kunnen. Maar jammer, het heeft niet zo mogen zijn.
Dan ineens bedenk ik me dat onze kinderen nu ook al een beetje middelbaar worden….. En wij? We zijn inmiddels al even oud als onze ouders en tantes toen…….! Pfft, de tijd vliegt!
Een autoped, wat had ik die graag willen hebben. Maar helaas, dat zat er niet in. Niet omdat het gevaarlijk was maar omdat het slecht zou zijn. Eén been zou altijd belast zijn en het andere niet. Dat zou tot ongelijkheid leiden. Ja ja, eigenlijk denk ik dat het vooral om centjes ging.
Dat belette me natuurlijk niet om regelmatig op een autoped te rijden. Ik leende hem van een vriendje of vriendinnetje. Lekker steppen door de straat. Haar in de wind, jasje open…!
Leo had er wel een. Die struinde van hot naar her. Ging ermee naar zijn oma, deed er boodschappen mee. Hij wel, maar wat had ik daar aan?
Nu zie je wel eens mensen op zo’n grote step, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Nee, daarvoor moet je gewoon kind zijn.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Geen professionele opname, maar een leuke uitvoering van een song van Udo Jürgens: Mit 66 Jahre
Deze foto kwam ik tegen op Facebook. Het draait allemaal om geld, ons oude gelde welteverstaan.
De tijd dat een gulden op de markt een daalder waard was. Je geen rooie cent meer in je zak kon hebben, maar dan ook niks kopen kon. Want in die tijd was er nog geen plastic geld.
En je de hele wereld rond kon reizen, als je een kwartje had en voorspellende gaven. Want anders kwam je natuurlijk nog niet ver.
China is een enorm land met enorme wegen. Die hadden ze al toen wij er in 1997 waren, maar inmiddels zullen ook die wegen wel breder en langer geworden zijn.
Toch kennen de Chinezen ook het file probleem. Want als ze een Nationale vrije dag hebben, willen ze allemaal naar buiten.
En dan krijg je zulke taferelen. Enorme files, waar geen begin of een eind aan te zien is. Een oponthoud van enkele uren? Nou reken maar op enkele dagen….!
Deze poster hing de hele maand januari in onze hal, als deel van de jaarkalender.
Zermatt is een dorpje in Zwitserland, waar je kunt er skiën, wandelen, genieten van de natuur.
Oorspronkelijk was er voornamelijk landbouw in en rondom het dorp. Maar nadat Britse bergbeklimmers in de 19e eeuw de nabij gelegen Matterhorn ontdekt hadden, werd de belangrijkste bron van inkomsten het toerisme.
Omdat het al vele jaren autovrij is, moet je je auto aan de rand van het dorp achterlaten en met elektrische bussen of paard en wagen naar je vakantieadres rijden.
Het winkelcentrum dichtbij onze wijk heeft al lang veel betere tijden gekend. Toen was het winkelaanbod veel gevarieerder. Er was een modewinkel, een grote radio- en tv-zaak, een doe-het-zelfwinkel en een bank. Ook was de drogist veel beter gesorteerd en luxer dan nu het geval is. Er zijn ook winkels gebleven, zoals de banketbakker, Zeeman en met drie supermarkten hoeven we niet te klagen. Sommige winkels staan al weer langere tijd leeg, maar er zijn wel drie kapperszaken.
Bron: Facebook
Maar Toko Sodiro kwam al weer vele jaren geleden erbij en is inmiddels niet meer weg te denken. Klein begonnen, groter gegroeid en ruim voorzien van allerlei tropische levensmiddelen. Het is er vaak druk, roezemoezig en het ruikt er heerlijk. Er heerst een gemoedelijke sfeer.
Ik koop er graag kruiden en specerijen, rijst, kroepoek of mie. En dan snuffel ik even tussen alle onbekende artikelen. Maar we halen er ook zo nu en dan een heerlijk broodje. Daarvoor moet je wel even in de rij wachten. Geen punt, want er is altijd wel iemand in voor een praatje.
Onze sneeuwschuiver had het laatst begeven. We hebben hem natuurlijk niet dagelijks nodig, maar toch als het gaat sneeuwen moet ie startklaar staan. Laatst was het maar wat handig zo’n ding te hebben.
Dus op naar de grote Doe-het-zelf winkel. Nu hebben we een knalrode -dus opvallende- schuiver en zo stevig dat je er arctische sneeuwbuien mee aankan. Je weet maar nooit in deze tijden.
Terug thuis zag ik ineens sprietjes met sneeuwklokjes in knop in de voortuin staan. Nog heel erg klein, maar toch… Een belofte voor de toekomst.
Want al denken we soms dat de wereld op z’n kop staat, de natuur houdt gewoon z’n ritme aan. De seizoenen volgen zich op, met gewone regelmaat, het wordt ook weer lente, zomer….
