Hadden jullie er thuis zo een? Zo’n handig meubeltje, met een tafeltje en stoeltje in een. Waar het even op je gemak kon bellen? Met plek voor het telefoonboek, ook al zo iets uit een ver verleden.

Bij ons stond de telefoon naast de bank, in de huiskamer. Gemakkelijk was het wel, maar van privacy was geen sprake. En als ik iets te lang belde naar de zin van mijn moeder, dan liet ze luid en duidelijk weten dat het nu wel genoeg geweest was.

Oh, wie had toen kunnen dromen van wat we nu hebben? Dat apparaatje dat je te allen tijde bij je draagt, waar je ook gaat of staat. Heel wat anders dan dat zware en logge bakelieten apparaat. Maar verliezen kon je die weer niet.

Ach, we hebben in ieder geval de foto nog van dit lieve meubelstuk.

Dit heeft eigenlijk geen verdere uitleg nodig. Degene die hiermee door Rotterdam fietst, belast niemand of niks.

Geen benzine, geen elektriciteit maar alleen eigen kracht. En zo nu en dan een stevig bord met Hollandse kost.

Maar….? Zou die dan alleen maar stamppot eten, nooit eens iets anders? Dat wordt toch wel een beetje eentonig 😉

Die goeie ouwe tijd, weet je nog? Zonder… wasmachine. Dat is voor luie huisvrouwen, vond mijn moeder.

Maar toen mijn zus zo’n nieuwigheid kocht, inclusief centrifuge, was ze toch wel snel overstag. Goed, het werd een tweedehandsje en er kwam later een aparte centrifuge, dus het wassen bleef nog wel een dingetje.

Maar de wringer werd naar zolder verbannen. Ik vond dat wel jammer. Want al was ik geen grote hulp in het huishouden, de was door de wringer draaien vond ik best leuk. En dan die grote lakens na de eerste ronde netjes opvouwen en nog een of twee keer door die wringer halen. Dan kwamen ze bijna glad gestreken te voorschijn.

Tja, nu gaat alles hup in de machine en daarna in de droger. Efficiënt, maar meer ook niet. Alleen dat fijne gevoel van die gladde lakens, dat komt weer als ik alles netjes opvouw en stapel. Alleen nog even slopen strijken en dan kan alles weer in de linnenkast.