| Gisterenmorgen goot het hier bakken uit de hemel. En we hadden plannen om te gaan wandelen. Weliswaar in het oosten van het land, maar toch. Dus regenjacks en paraplus mee, broodjes en drinken in de rugzak en op naar Nijverdal, waar we startten met de Holterbergwandeling. Het werd steeds warmer, geen regendruppel gevoeld. Flink doorgestapt, zodat we uiteindelijk op een terrasje bij het station van Holten konden neerstrijken. En wat smaakte dat pilsje toen lekker!! |
 |
Deze motorrijder kon rekenen op heel veel bekijks. Zijn motor zag er weliswaar oud uit, maar was nog in prima staat. Ik denk dat de man er dagelijks met liefde en smeerolie mee in de weer is. Om uiteindelijk mooie ritjes te maken. Zoals naar Normandië, om er een bezoek te brengen aan de stranden van de invasie en de omliggende dorpen, waar zoveel geschiedenis te vinden is.
En zo ontstaat er een speciale band tussen man en motor.
 |
Soms moet ik er op letten dat ik tijdens de vakantie niet constant aan het fotograferen ben. Ik zie zo veel, wil zo veel onthouden en vaak is het dagelijks leven zo anders dan hier. Dat levert dan foto’s op zoals deze, genomen ergens in Vietnam. Hoe kunnen ze hier nou nog ooit wijs uit worden? Je kunt alleen maar hopen dat het allemaal goed mag gaan. De foto werd gemaakt in 2001, dus misschien is alles al lang en breed veranderd. Ook daar staat de tijd (en de vooruitgang) tenslotte niet stil |
Wie veel reist, kan veel verhalen. Alleen al over de toiletten die je onderweg tegenkomt, zijn boeken vol te schrijven. Soms vergaat je de lust, ondanks de hoge nood. Dan ben ik blij dat ik in het bos een plekje in de vrije natuur vind. Want op dit pleetje wilde ik voor geen goud.
Het stond midden in het bos, stil en verlaten. Ergens in de Baltische staten, waar meer bomen groeien dan er mensen wonen. Genoeg plek om eventjes ongestoord…..
Toiletten zijn deze week ook het thema bij Stuureenfoto
| Op de terugreis van onze vakantie in Oostenrijk tankten we langs de Autobahn. De meneer hier had nogal lang te doen en toen we goed keken, zagen we waarom. Nadat hij zijn auto had volgetankt, haalde hij nog minstens 2 grote jerrycans te voorschijn, die hij vulde met benzine en achter de voorbank in zijn autootje zette. Ik vind dat nogal dom. Het scheelt misschien een paar Euro, maar het risico dat je loopt is zo groot. Ik moet er niet aan denken, want één vonkje is al voldoende om ……. |
 |
Zelf ben ik niet begiftigd met lang haar. Met veel moeite lukt het me om het tot mijn schouders te laten groeien. Ik kan dan ook een beetje jaloers zijn op vrouwen met heel lang haar. Het haar van deze vrouw in Zuid China moet ook wel heel lang zijn als je het in zo’n grote wrong kunt draaien.
Ook een soort van “versiering” dus, het thema van deze week bij Stuureenfoto
Omdat het bezoek aan Leeuwarden met schoonzus zo goed bevallen was, besloten Leo en ik om nog eens een paar daagjes te gaan. Leo heeft in Leeuwarden een half jaar in dienst gelegen en wilde de oude kazerne nog wel eens zien. Daar gingen we, gewapend met ons fototoestel. En ja hoor, de kazerne zag er aan de buitenkant nog bijna hetzelfde uit. Maar de hekken waren weg, net als het wachthuisje en er stonden geen grote legertrucks meer. Maaeenmaal door de poort was er veel veranderd. Er zijn jongerenwoningen in gemaakt, galerijen toegevoegd en de binnenplaats, waar volgens Leo geëxerceerd werd, was nu beplant en stond vol fietsen. Ach ja zo gaan die dingen.
We maakten allebei driftig foto’s en thuis zochten we op internet naar oude foto’s uit die tijd. Maar ach, arme Jan Soldaat had geen fototoestel, dus afbeeldingen zijn schaars. Toch vond ik er nog een paar en zo werd het toch nog een collage van oud en nieuw.
(klik op de foto voor een grotere afbeelding)
Alles kan vervoerd worden, van avocado tot zandzak. Maar hoe, dat verschilt per regio. Wij stoppen van alles in containers en zetten die op vrachtwagens, treinwagons of schepen.
In Azië gebeurt dat natuur ook zo, maar voor het kleinschalige vervoer ziet men er geen been in om alles op een handkiar of achteromp de fiets te nemen. Het wiebelt een beetje, valt er soms af, maar meestal gaat het prima, toch?
Wie Parijs zegt, zegt Eiffeltoren. Ja kunt er dan ook niet omheen, want hij is zo prominent aanwezig. Wil je er echter op, dan moet je uren in de rij staan. Dat sla ik dus maar over, ook al omdat ik die oude liften niet zo erg vertrouw. Maar ja, ik heb dan ook erge hoogtevrees.
Maar door op de onderstaande foto te klikken krijg je toch dat prachtige uitzicht over Parijs.
Vandaag hebben we een dag extra. Laten we die nou niet haastig verspillen, maar even de tijd nemen om hier naar te luisteren en te kijken. Even een momentje van rust en bezinning.
