OV-chipkaart

Het is nog steeds tobben met het openbaar vervoer en de OV-chip. Dit maakten wij afgelopen weekend mee.
We gingen naar Den Haag, met de Randstadrail. Dat verliep allemaal vlekkeloos. Maar terug was een heel ander verhaal.
Halverwege de tramrit naar het Centraal Station van Den Haag werd plotseling gemeld dat de tram niet verder ging in verband met werkzaamheden. We stonden op de Brouwersgracht en er zou een bus komen. Bijna vergaten we nog uit te checken. De bus kwam na ongeveer een kwartiertje. We checkten weer in en reden naar het Centraal Station. En natuurlijk checkten we uit.
Den Haag Centraal wordt verbouwd. Maar nergens stond aangegeven hoe we nu weer bij de trein konden komen. Op goed geluk liepen we andere mensen achterna en ja, daar was de trap naar het station. Je zult maar buitenlander zijn, dan zoek je je een ongeluk.
De trein naar Rotterdam was net vertrokken, dus besloten we ook weer met de Randstadrail terug te gaan. Bij de scanpaal scande ik mijn OV-chipkaart en Leo natuurlijk de zijne. Maar bij controle onderweg bleek dat Leo niet was ingecheckt. Uiteraard protesteerde hij en ik vertelde de controleur dat ik zeker wist dat hij wel ingecheckt had. “Dat kunt u niet weten, want je moet ook zien of je ingecheckt hebt. Die kaart voor die paal houen is niet voldoende”, kreeg ik te horen van de controleur. Oh…, dat wisten we niet. Lekker praktisch als het druk is. Dat er op die displays steeds iets anders staat, maakt het er ook niet duidelijker op.
Leo kreeg een behoorlijke boete en stak zijn ongenoegen daarover niet onder stoelen of banken.  Hij werd behandeld als een notoire bedrieger en dat schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Gelukkig kon ik hem een beetje kalmeren. In zo’n situatie heeft al dat palaver geen zin.
Bij het overstappen op station Beurs hebben we meteen een uitdraai van zijn OV-chipkaart gemaakt. En wat blijkt, hij heeft rond 22.50 uitgecheckt (dat zal dus in de bus geweest zijn) en om 23.00 uur heeft hij weer uitgecheckt. Rara, hoe kan dat?
Inmiddels is er een behoorlijk pissige brief naar de afdeling Veiligheid van de RET gegaan. Want die boete accepteren we niet. Dit muisje krijgt dus nog een staartje.

En we gaan de klacht hier melden:

ov-chipklacht

Bordje

Straatnaambordjes is het thema van deze week bij Stuureenfoto. Al zoekend tussen alle foto’s op de computer kwam ik een bordje tegen van de Bauhofstrasse. Niks bijzonders, een heel doodgewoon bordje. Waarom had ik dat nou toch gefotografeerd? Maar de volgende foto gaf het antwoord: omdat we daar de auto hadden geparkeerd en hem zo weer gemakkelijk konden terugvinden. Welke stad? Helaas, geen idee, maar wel ergens in het noorden van Duitsland, tijdens onze vakantie in Mecklenbrug-Vorpommern.
Met Photoshop waren de twee foto’s gauw tot één geheel gemaakt:

Op stap

Eén keer per jaar krijgen wij een uitnodiging voor een dagje uit met de oud-gedienden van Heineken, het bedrijf waar Leo werkte. Acht dagen lang rijden er zo’n vier of vijf bussen met oud medewerkers van alle rangen (met hun partners) naar een of andere leuke bezienswaardigheid. Er wordt gelachen, gepraat en oude herinneringen opgehaald. Vanzelfsprekend is bij zo’n bedrijf het eten en drinken goed verzorgd.
Dit jaar dronken we koffie in Montfoort, waarna de bussen naar Boerinn in Kamerik reden. Na een lunch kon je boerengolfen, creatief met hooi aan de slag, wandelen of, zoals wij deden, kijken hoe kaas wordt gemaakt. Op de foto roert Ineke, vrouw van oud-collega Teun,  in de wrongel om een mooi minikaasje te maken.
In de Klaveet in Achterveld stond weer een heerlijk hapjesbuffet klaar en werd later ook het diner geserveerd. Er was gezellige muziek, zodat we konden laten zien hoe fit en lenig we nog steeds zijn. En na de koffie werden we uitgezwaaid door het bedienend personeel.
 

Zulke dagen worden al jaren met veel enthousiasme georganiseerd en verzorgd door  de vrijwilligers Cor, Lou, Piet en Piet. En daar wilde ik ze nu een keer extra voor bedanken. Want het is telkens weer heel gezellig. Hopelijk komen er nog veel van deze vrolijke dagen.

Floriade (2)

In het mooie en kleurige paviljoen van Spanje was heel veel te zien over alles wat Spanje voortbrengt: fruit, groente, wijn, olijven en ham en nog veel meer. Met mooie presentaties op verschillende schermen, waarop je kon zien hoe de wijn verbouwd, de ham gepekeld en gerookt wordt en de landbouw oplossingen heeft voor de grote droogte .
Leuk vond ik de fotocollage die was gemaakt van de foto’s van de vele medewerkers aan deze films:

Floriade

Vorige week gingen we naar de Floriade in Venlo. We hadden lekker weer, best al een beetje warm na een koud weekend.
Het terrein is supergroot, met zoveel bezienswaardig dat je er wel een paar dagen zoet kunt brengen. Maar voor die ene dag kozen wij vooral voor de landenstands. Al waren de meeste meer souvenirwinkel dan bloemenstand.
Leo en ik herinnerden ons de Floriade van Rotterdam in 1960. Natuurlijk keken we toen met onze ogen van die tijd. Maar het leek ons destijds toch minder gericht op zakendoen dan nu. Desondanks hebben we ons goed geamuseerd.
Hier twee foto’s die laten zien dat groot altijd nog groter kan:

 

   

 

Stapelen

Het thema deze week bij Stuureenfoto is stapelen. Dat doen we natuurlijk allemaal en overal. Boeken, tassen, papieren, borden, containers, ja, wat allemaal niet?
Hier maken medewerkers van een restaurant in Tokyo nette stapels van bentoboxen. Dozen waarin de lunch verpakt zit, die de kantoorbediendes straks komen halen.

Uitgeteld

Wat kan een mens toch moe worden, hè? Kijk nou deze man, helemaal van de wereld te midden van het rumoer. Vrouwlief is zeker nog even naar iets anders kijken op de Floriade. genoeg te zien. Meer dan voor één dag zeker. Maar morgen is er weer iets anders. Dus ging hij maar even zitten, sloot de ogen en voor ie het wist, was hij in dromenland.

Trammetje

In bijna elke stad gebruiken wij bij voorkeur het openbaar vervoer. Dat deden we ook in Istanbul, waar we natuurlijk met dit trammetje mee wilden. Het is alweer een tijd geleden dat wij er waren. Het trammetje was oud, maar nog in perfecte staat. Zonder één krasje op de ruit. Zou het nog zo zijn?

Moeder en kind

Moederdag vandaag, dus een daarbij passend onderwerp bij Stuureenfoto en ook hier.
Zo te zien gaat deze moeder straks. samen met haar zoontje, een grote pan jam koken. Zodat ze ook in de winter nog iets van de zomer kunnen proeven? Of omdat het goedkoper (en veel lekkerder) is? Misschien wel omdat het zo gezellig is samen met de kinderen te kokkerellen. Of is dat iets wat nog heel normaal is in Litouwen, gewoon je eigen jam koken?

 

Billboard

Vroeger waren er die leuke emaille borden met reclame, later kwamen de grote billboards langs de weg. Het werd groot, groter, grootst.
Maar dit spant de kroon, het allergrootst.
In Warschau besloeg dit billboard een heel gebouw. Waar die reclame over ging? Misschien wel speelgoed, dacht ik. Want het e-mail adres wat er op staat is www.playmobile.pl. Maar nee. het gaat om een telefoonmaatschappij.