Bereisd

Ik heb iets met beertjes.  Dus toen, ergens in de jaren 90, dit beertje op een Parijs’ terrasje werd neergelegd door een doofstom meisje, kon ik het dan ook niet laten liggen. We betaalden er wat franken voor en sindsdien reist ze altijd met me mee.
Ze zat aan mijn rugzak in China, Vietnam, Indonesië, Birma, Istanbul, Barcelona en Lissabon. Maar  ook hangt ze aan mijn tas als ik naar Maastricht, Groningen, Amsterdam of Middelburg ga.
Vrijwel altijd gaat ze met me mee. Dit is met recht een bereisde Roelina.

Wat een idee

Wie denkt “een vaas is een vaas”, vindt hier een heel andere benadering.
Hoe komt een mens op het idee om honderden glazen vazen aan de binnenkant te verven en er dan een muur om de badkamer mee te bouwen? Je moet een heel creatieve geest hebben om het te bedenken en ook om van te voren de uitwerking te kunnen voorspellen. Maar ik vind dit zo leuk, al zal ik het thuis niet zo snel gaan doen.

Verhaaltjes

Mamamuis, van het 365 muizenproject, heeft dit jaar iets nieuws:
365 verhaaltjes met een plaatje.

Dat wordt dus elke dag weer kijken en lezen. Want niet alleen kleintjes genieten van de verhaaltjes en plaatjes. Ik verheug me er ook elke dag op.
Ik stuurde de link al door aan schoonzus, die me vertelde dat kleinzoon Tim de verhaaltjes over zijn groene naamgenoot ook zo leuk vindt.
Dus oma’s, opa’s, mamma’s en pappa’s die wel eens wat hulp kunnen gebruiken bij de dagelijkse voorleessessies, ik zou zeggen: ga er eens kijken!

Nou, nou, nou….

Onze televisie doet een beetje raar. We hebben nog zo’n ouderwetse analoge en nu wordt het tijd om over te stappen naar een moderne digitale TV. We hebben inmiddels een model gevonden dat past in de kast. Maar ook de DVD-speler is aan vervanging toe.
We gaan voor een Blu-Rayspeler, maar raken verstrikt in alle informatie, die even gemakkelijk leest als Mandarijnchinees.

Maar gelukkig, de Consumentenbond heeft deze maand een test, in redelijk begrijpelijke taal. Al snap ik dan helemaal niets van dit zinnetje: “Het duurt meer dan 15 seconden voor de lade sluit en de film start“.
Eigenlijk moet ik daar heel erg om lachen. Want hoe belangrijk kan het zijn? Je neemt de tijd om naar een film te gaan kijken en dan wind je je op over 15 seconden?
Uren brengt de moderne mens door met gamen, You Tube-filmpjes kijken, facebooken en weet ik wat nog meer. Maar die 15 seconden, die nekken ons dus. Tssss, het is me toch wat…..

Rode kater

Een paar weken was ie er plotseling: een mooie rode kater. Hij scharrelde wat in de buurt en kwam, luid mauwend, op me af. Binnen no time was ie ons huis ingelopen, maar ook weer met zachte hand naar buiten geleid.
Regelmatig zien we hem in de buurt en altijd komt hij wel een kopje geven en kijkt hij met droeve ogen naar me op.

Gisteren zat hij ineen voor het keukenraam. Het is een bedelaar eerste klas en een stemmetje in mij riep: neem hem in huis, toe. Maar allergische huisgenoten zouden een kat niet op prijs stellen. Dus nee, toch maar niet.
Ik hoop vurig dat hij gewoon een beetje op avontuur is en wel een warm en comfortabel huis heeft, waar een bakje kattenvoer en een zacht kussen voor hem klaar liggen.

De tapijtverkoper

Laatst vond ik in de bibliotheek, eigenlijk zuiver intuitief, weer zo’n boek waar ik stil van werd.

De tapijtverkoper van Meg Mullins vertelt over een bijna onmogelijke liefde tussen twee eenzame mensen. Hij is alleen uit Iran gekomen, verkoopt tapijten en wacht op zijn vrouw. Zij is een studente, die zich onnoemelijk alleen voelt in New York.
Ze ontmoeten elkaar op het vliegveld, waar ze beiden in feite niets te zoeken hebben. Maar daar val je tussen alle vertrekkende en aankomende mensen niet zo op.
Meg Mullins beschrijft dan op prachtige wijze hoe de onmogelijke liefde tussen deze twee mensen opbloeit.

LOL…..?????

Deze foto maakte ik op 2 januari, niet ver van mijn huis in de wijktuin van Rotterdam-Ommoord. Normaal gesproken een idyllisch plekje tussen hoge flats. Maar op oudjaarsavond zal het er wel flink geknald hebben, gezien de toestand waarin dit bord verkeerde. Er omheen lagen restanten vuurwerk, sommige pijlen waren in de klimop tegen de bomen gestoken.
Ik vraag me af wie doet zo iets? En wat is de lol van dit soort activiteiten?
Maar vooral: wie gaat dat betalen?
Ik las in de krant dat het vervangen van (papier)containers 700,00 euro bedraagt, de kosten voor een vernielde parkeermeter bedragen ruim 5000,00 euro. Nog afgezien van het verlies aan parkeergeld.
Die rekening wordt betaald door brave burgers, die alsmaar meer belastingen krijgen voorgeschoteld. Niet door de raddraaiers en relschoppers. Dat zijn de kale kikkers, waarvan niet te plukken valt.

In dezelfde krant las ik dat de meeste relschoppers op 1 januari nog niet uit hun roes waren ontwaakt en dus geen taakstraf konden uitvoeren. Wat zijn we toch een softies aan het worden. Bij ons thuis was de leus: ‘s-avonds een vent, ‘s-morgens een vent. Brak of niet, ze hadden moeten werken. Dat helpt een kater te verdrijven.

Schoonmaak

Nu al het vuurwerk weer is uitgeknald, de lege wijn- en champagneflessen in de glasbak gedumpt en de kerstedities van alle dag-; week- en maandbladen zijn gelezen en bij het oud papier zijn gelegd, is het tijd voor de opruimploeg.
Hier in Rotterdam worden rond Oud- en Nieuw de afval-containers afgesloten. Er zouden eens domoren op het idee kunnen komen een flinke partij strijkers in zo’n bak te gooien…

Maar op 1 januari komen de mannen van de Roteb in actie. Ze openen de containers, vegen de rommel bij elkaar en zorgen dat de stad er weer toonbaar uit ziet.
Natuurlijk zou je als burger zelf de rotzooi van het vuurwerk moeten opruimen. Of dat ook overal gebeurt…..?