Zelfgemaakt

  Dit is een kaart uit mijn voorraadje.
Mijn interpretatie van de rode kater.

Ik stempelde de kater met Versamark op rood papier en embosste hem met wit embossingspoeder.
Het uitknippen was een voorzichtig werkje, want die mooie staart en snorharen wilde ik niet vernielen.

De achtergrond is ge-embosst met de Cuttlebug en gesponst.
Nog wat sierlijke vormen en wat bloemen, klaar om naar een kattenliefhebster te worden gestuurd.

Ziekjes

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Al weken lang liep Leo te blaffen, voelde zich grieperig en beroerd. Hij bracht een paar dagen in bed door, liefderijk verzorgd door mij met thee, soep en lekkere hapjes. Maar ja, als echtgenote ook krijg je dan toch wel eens een bacilletje mee.
Dus voelde ik me woensdag en donderdag allerberoerdst. Misselijk, spierpijn, hoesten, keelpijn, hoofdpijn. Nou ja, laat ik maar ophouden, want op zo’n klaagzang zit niemand te wachten. Gelukkig is Leo weer wel opgeknapt, dus liep hij me op zijn beurt achterna met limonade, thee en zelfgemaakte soep.
En nu gaat het weer de goede kant op. Er ligt uit voorzorg wel een flinke voorraad zakdoekjes in de la en ik probeer op tijd mijn bed in te duiken. En hopelijk staan van af nu de blogjes er weer gewoon elke dag.

OV-chipkaart

Het is nog steeds tobben met het openbaar vervoer en de OV-chip. Dit maakten wij afgelopen weekend mee.
We gingen naar Den Haag, met de Randstadrail. Dat verliep allemaal vlekkeloos. Maar terug was een heel ander verhaal.
Halverwege de tramrit naar het Centraal Station van Den Haag werd plotseling gemeld dat de tram niet verder ging in verband met werkzaamheden. We stonden op de Brouwersgracht en er zou een bus komen. Bijna vergaten we nog uit te checken. De bus kwam na ongeveer een kwartiertje. We checkten weer in en reden naar het Centraal Station. En natuurlijk checkten we uit.
Den Haag Centraal wordt verbouwd. Maar nergens stond aangegeven hoe we nu weer bij de trein konden komen. Op goed geluk liepen we andere mensen achterna en ja, daar was de trap naar het station. Je zult maar buitenlander zijn, dan zoek je je een ongeluk.
De trein naar Rotterdam was net vertrokken, dus besloten we ook weer met de Randstadrail terug te gaan. Bij de scanpaal scande ik mijn OV-chipkaart en Leo natuurlijk de zijne. Maar bij controle onderweg bleek dat Leo niet was ingecheckt. Uiteraard protesteerde hij en ik vertelde de controleur dat ik zeker wist dat hij wel ingecheckt had. “Dat kunt u niet weten, want je moet ook zien of je ingecheckt hebt. Die kaart voor die paal houen is niet voldoende”, kreeg ik te horen van de controleur. Oh…, dat wisten we niet. Lekker praktisch als het druk is. Dat er op die displays steeds iets anders staat, maakt het er ook niet duidelijker op.
Leo kreeg een behoorlijke boete en stak zijn ongenoegen daarover niet onder stoelen of banken.  Hij werd behandeld als een notoire bedrieger en dat schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Gelukkig kon ik hem een beetje kalmeren. In zo’n situatie heeft al dat palaver geen zin.
Bij het overstappen op station Beurs hebben we meteen een uitdraai van zijn OV-chipkaart gemaakt. En wat blijkt, hij heeft rond 22.50 uitgecheckt (dat zal dus in de bus geweest zijn) en om 23.00 uur heeft hij weer uitgecheckt. Rara, hoe kan dat?
Inmiddels is er een behoorlijk pissige brief naar de afdeling Veiligheid van de RET gegaan. Want die boete accepteren we niet. Dit muisje krijgt dus nog een staartje.

En we gaan de klacht hier melden:

ov-chipklacht

Bordje

Straatnaambordjes is het thema van deze week bij Stuureenfoto. Al zoekend tussen alle foto’s op de computer kwam ik een bordje tegen van de Bauhofstrasse. Niks bijzonders, een heel doodgewoon bordje. Waarom had ik dat nou toch gefotografeerd? Maar de volgende foto gaf het antwoord: omdat we daar de auto hadden geparkeerd en hem zo weer gemakkelijk konden terugvinden. Welke stad? Helaas, geen idee, maar wel ergens in het noorden van Duitsland, tijdens onze vakantie in Mecklenbrug-Vorpommern.
Met Photoshop waren de twee foto’s gauw tot één geheel gemaakt:

Lichtje

 

  Vorige week verbaasde ik me over het bericht dat de politie geen prioriteit meer zou geven aan het controleren van fietsverlichting. Te veel werk, te veel gedoe, weinig resultaat.
Ik vind het onbegrijpelijk, want wat zijn de gevolgen als je zonder licht op de fiets rijd?
Ik denk dat we allemaal wel eens ’s avonds in het donker nog maar ternauwernood een fietser konden ontwijken.

Want zonder licht en met donkere kleding zijn ze bijna onzichtbaar. En als het dan ook nog regent.

Je moet er toch niet aan denken iemand omver te rijden….

Jong geleerd

Laatst zag ik een programma met Jamie Oliver, waarin hij met een oude gammele bus door Italië toerde. Hij was op zoek naar de echte Italiaanse keuken en er werd natuurlijk ook lekker gekookt.
Maar hij bezocht ook een kleuterschool, ergens in het diepe zuiden van Italië, waar nog  niet zoveel toeristen komen en de welvaart op een lager pitje staat. Toch kregen de kinderen tussen de middag een complete maaltijd voorgeschoteld. En wat voor een… heerlijke pasta, van biologische oorsprong, net als de saus en de olijfolie die gebruikt werd. Verse groente en fruit. Alles werd professioneel klaargemaakt in een keuken, waar menig restaurant een puntje aan kon zuigen.
De kinderen aten samen met de meesters en juffen. En tot grote verbazing van Jamie hadden die vier- en vijfjarigen al best behoorlijk verstand van eten. Moeiteloos herkenden ze aubergine, tomaten, broccoli en zelfs artisjokken. Er waren geen miezemeutende kleintjes en er werd niet gevraagd om wat anders. Ze aten allemaal wat de pot schaftte.
Kijk, als Brussel zich nou eens bemoeide met dit soort zaken en alle kinderen van Europa ‘s-middags een behoorlijk maal voorschotelde. Dat zou nog eens effect hebben. Want jong geleerd, is oud gedaan. Niet voor niets worden de mensen in Italië gemiddeld net iets ouder dan wij hier in Nederland.