Natuurlijk valt er genoeg te fotograferen om ons heen. Maar soms moet je toch even goed én anders kijken om een leuk plaatje te schieten.
Kwestie van net een ander standpunt. Eén zo’n miniem broekje aan een waslijn is niks, maar de combi met de molen als achtergrond maakt het toch tot iets heel anders.
Daar ga je niet zo gauw aan voorbij. Een gezichtje, een vogel…?
Leuk en goed genoeg voor een glimlach, een momentje van plezier.
Nooit weg toch…?
In deze tijd van super korte Whatsapp-berichten komen de leestekens nogal eens in het geding. Wie gebruikt die nou nog?
Alles wordt heel beperkt weergegeven, soms met onverklaarbare (voor mij althans) afkortingen. Ach ja, we zullen er aan moeten wennen.
Maar we mogen toch niet vergeten dat al die leestekens er niet voor niets zijn, dat een punt, een komma of een ander leesteken een wereld van verschil kan maken. De hele betekenis van een zin kan overhoop gegooid worden. Kijk maar eens naar deze tekst:
Die mannelijke studenten dachten nog dat een vrouw, zonder man, niks was.
Maar vrouwen weten beter….!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Tijdloos, humoristisch, scherp en toch niet beledigend. Kortom, Van Kooten & De Bie zijn altijd leuk. Nog even terug in de tijd en genieten van het Simplisties Verbond in De Nee Reggae (1977!!!!)
Het is natuurlijk een speelse reclame-uiting. Een beetje ver gezocht misschien. Want hoe wanhopig moet je zijn, als je het leven zinloos vindt. En zou gin dan nog helpen?
Vast wel voor een paar minuten, want drank kan je een beetje oppeppen. Maar hoe was het ook alweer….?
Drank maakt meer kapot dan je lief is! En je bent al helemaal van de kaart omdat hij of zij de benen genomen heeft.
Nou ja, ik vond het wel grappig bedacht. En het levert weer een klein blog op. Zo krijgt alles toch weer zin… of gin….?
Hoe kan dat nou? Zonder handen gaat de la open. Tenminste als zoonlief zegt “Open je” en hij gaat weer dicht op zijn commando “Sluiten”. Maar als papa het doet, werkt het niet. Ook mama krijgt het niet voor elkaar. Al dwalend op Instagram kwam ik dit filmpje van Worrld Travel tegen.
De verbazing van vader en moeder kon ik me goed voorstellen. en ook ik vroeg me af wat er nou precies gebeurde. Had het jongetje iets van magneten, stond er misschien zo’n Apple-ding in de la, wat reageerde op commando’s? Je weet het tegenwoordig maar nooit.
Maar nee, de oplossing was simpel. Maar niet minder verrassend. Een grap die nog vele keren herhaald kan worden bij oma, opa, tantes, neefjes, nichtjes, de melkman of wie dan ook.
Telkens weer zal er de verbazing over de tovertruc zijn. En telkens weer dat moment van “Oh ja, natuurlijk!! Een dijenkletser met houdbaarheidsdatum. Want over een poosje is hij daar natuurlijk te groot voor.
Kijk maar even, voor een momentje pure lol en vast en zeker goed voor een glimlach.
Nederlandse kentekens zijn saai, cijfers-letters in een soort van geheime volgorde. Er is wel wat uit te halen, maar voor mij is het abracadabra.
Nee, dan in het buitenland. Op zich zijn dit al leuke nummerborden, maar naast elkaar wordt het regelrechte humor.
Zouden ze het afgesproken hebben of is het gewoon toevallig…?
Het heeft even geduurd. Misschien hebben de mensen nog even gewacht en de kat uit de boom gekeken.
Maar nu zag ik toch meer en meer oranje in de straten verschijnen. Zag ik een Oranje Support winkel in de stad, waar ik deze foto maakte.
Na dinsdagavond is het misschien al weer een beetje afgezwakt. Al zijn er nog kansen genoeg, toch? De bal is en blijft rond!
Nee, ik heb niks gekocht. In Huize H. heerst niet veel oranje koorts. Maar we kijken wel, zeker als Nederland speelt.
Beetje chauvinistisch zijn wel! En ik blijf hoopvol tot het allerlaatste fluitsignaal…!
Toen ik Leo deze foto van Instagram liet zien, vond het het in eerste instantie wel leuk. Maar bij nader inzien wil hij dit soort Crocs toch niet hebben.
En nou had ik toch een ideetje, het wordt binnenkort vaderdag, dus….!
Maar nee, ik weet heel zeker dat hij deze schoenen niet zal gaan dragen. Veel te opvallend, dat past helemaal niet bij hem.
Je kunt ze natuurlijk alleen in de tuin dragen, want daar zijn Crocs ideaal voor. In een wat gedekter kleurtje, een wat simpeler ontwerp zou het misschien een optie zijn. Maar deze, nee toch maar niet 😉
De titel van dit boek (Geef dat kind een slok jenever, van Dorien Hermans en Els Rozenbroek) geeft een beetje rebellie weer. Want natuurlijk geven we kleine kinderen geen slok sterke drank. Al werden lastige en huilende kinderen vroeger misschien wel met een drupje alcohol in slaap gebracht.
Maar het is een boek vol adviezen aan moderne moeders, die soms de wanhoop nabij zijn. Terecht of onterecht, want soms lijken kleine incidentjes uit te groeien tot ware rampen. En dan geven Dorien en Els als de Tantes een wat relativerend advies.
Grappig, soms waardevol, soms iets om je schouders over op te halen.
Wel een leuk boek om te lezen, kleine stukjes tegelijk. Voor moeders, vaders en grootouders.
We weten het wel, bij alles wat we zoeken op internet kijkt Google mee. Maar soms denk ik ook dat ze weten waar we over spreken….
Google lijkt te weten wat we zoeken, wat we willen kopen, wat we kochten en niet mooi of handig meer vinden. Maar Google weet ook waarheen we gaan, misschien willen gaan, misschien nog eens ooit zullen gaan.
Je zou denken dat Google inmiddels een waterhoofd moet hebben van al die zaken, van al die miljoenen mensen. Van het zoeken, vragen, willen weten….
Maar Google is geen mens, maar een machine. De immense encyclopedie van het zoekprogramma wordt gevormd door kunstmatige intelligentie. Die weet veel, maar kent geen humor, slechts droge feiten. Toch schoot ik vorige week in de lach toen ik weer eens een wat opmerkelijke advertentie zag langskomen.
Omdat ik op dit moment wat boeken van Dick Francis in het Engels lees, zoek ik nog wel eens iets op. Over paarden en zo. Hoe heet een gecastreerde hengst in het Engels, wat is dit, wat zou dat zijn, waar ligt die plaats dan en hoe ver is van hier naar daar.
Google moet “gedacht” hebben: “hee, zoveel vragen over paarden. Kom, laten we eens een passende advertentie bieden”. Dus kreeg ik een aanbod om een paard aan te schaffen. En dat vind ik dan wel weer humor hebben.
Alleen, wat moet ik nou met een paard…. 😉
