Even een time-out. Na dagen met een hoofd vol snot, talloze nies- en hoestbuien en dropjes en papieren zakdoekjes op strategische plaatsen, gaat het weer beter. En nu neem ik even een dagje vrij!
Category Archives: Gezondheid
Bijverschijnselen
 |
Sinds 15 oktober 2010 slik ik een nieuw hormoonpreparaat: Arimidex. Normaal gesproken heb ik zelden last van bijverschijnselen, maar nu had ik de eerste drie dagen ontzettend last van mijn linker pols. Zo erg, dat ik zelfs mijn jas niet meer dicht kon knopen of mijn broek ophijsen. Het bracht me totaal van de kook. |
Ruim 2,5 jaar heb ik trouw Tamoxifen geslikt. Daar kreeg ik opvliegers van, maar dat heb ik op de koop toe genomen. Ik voelde me verder prima en had geen enkele reden om te klagen.
De afgrijselijke pijn die ik vorige week had, is gelukkig na drie dagen vrijwel verdwenen. Gelukkig maar, want ik zag me al hulpeloos en afhankelijk het leven door moeten. En dat leek me, zacht gezegd, geen pretje.
Ik heb natuurlijk op internet gezocht naar ervaringen van andere vrouwen. Pijnlijke gewrichten waren aan de orde van de dag en sommigen klaagden dat het leven een hel was geworden. Ik bof dus, dat de bijverschijnselen bij mij snel weg geëbt zijn. Zou dat niet het geval zijn, dan had ik zeker besloten om de oncoloog te zeggen dat ik met dit middel zou stoppen. Want een beetje last, OK, maar het middel moet niet erger dan de kwaal worden.
Deel dit op:
Pink Ribbon (3)
| Vandaag is niet alleen het einde van de zomertijd, maar ook het einde van de Pink Ribbon-maand.
Ik zag dit affiche in Hiroshima en realiseerde me in eerste instantie eigenlijk niet waar het over ging. |
 |
Deel dit op:
Op de Solex
| Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand. Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig. |
 |
| Drie dames hadden zich opvallend gekleurd gekleed, zodat ze niet over het hoofd gezien zouden worden. En dat is natuurlijk wel zo veilig. Toen ik vroeg of ik hen op mijn blog mocht zetten, kreeg ik een volmondig “Ja, natuurlijk.” |
 |
Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!
Deel dit op:
Pink Ribbon (2)
| Alweer PINK RIBBON, maar dit keer als onderwerp bij Take-a-pic.
In eerste instantie had ik geen idee, toen wilde ik mijzelf fotograferen in mijn felle PINK T-shirt. |
 |
Deel dit op:
Pink Ribbon
| ’t Is weer zo ver: oktober, inmiddels onlosmakelijk verbonden met Pink Ribbon en borstkanker.
Eerlijk gezegd schrok ik van een artikel in de Libelle van deze week: “Het lijkt wel hip om borstkanker te hebben”. Nou nee,hip is het beslist niet. De ziekte is gelukkig steeds beter te behandelen en niet iedereen hoeft ook meteen een borst te missen. Ikzelf heb een borstbesparende operatie ondergaan en een okseltoilet. Tja, sta ik helemaal in mijn blootje, dan zie je de littekens. Maar zo vaak ga ik nou ook weer niet en plein public uit de kleren. En ook de Playboy heeft geen belangstelling … 😉 |
|
Toch ervaar ik dat het bijna onmogelijk is om de borstkanker helemaal te vergeten. Oh, niks dramatisch hoor. Maar sjouw ik te veel met m’n linker arm, dan voel ik dat. Ik doe sommige dingen heel bewust (of juist niet), omdat ik geen verwondingen aan mijn linkerhand of arm wil. De linkerkant is sowieso gevoeliger, dus slaap ik al weer ruim twee jaar op mijn rechterzij. Kortom, er gaat geen dag voorbij of ik denk er wel eventjes aan. Toch heeft die oktober/borstkankermaand wel degelijk zin. Om mensen te herinneren.En alle merchandising levert weer geld op voor het nog oh zo noodzakelijke onderzoek!
Toevallig is oktober voor mij ook de maand van de controles. Ik ga er voorlopig maar van uit dat alles, net als vorige keren, weer goed zal zijn.
Deel dit op:
Altijd weer spannend!
|
Afgelopen woensdag was weer een spannende dag. ‘s-Morgens een afspraak voor een mammografie en ‘s-middags een gesprek met de chirurg.
Het is een jaarlijkse controle en hoewel ik me prima voel, was ik toch gespannen als een veer. Maar toen de chirurg zei dat op de foto’s alles okay was en hij verder ook niets vreemds voelde, viel de spanning als water van me af! |
Er wordt veel gepubliceerd over borstkanker en je zou dus denken dat elke vrouw wel weet hoe het zit. Toch blijkt dit niet zo te zijn. Vandaar hier een folder van het KWF , met de top 10 van fabels en feiten. Klik op de afbeelding om hem leesbaar te maken.
Deel dit op:
Reclamejongens…
| ‘s-Morgens onder de douche, nog niet helemaal wakker, valt mijn oog ineens op de tekst die op mijn fles douchegel staat: “… is verrijkt met pure essentiële oliën van bergamot, citroen, zwarte bes en sinaasappelbloesem. Het helpt je huid te verzachten, terwijl het verkwikkende parfum je omhult in een aura van verlichting en geluk”. Tjongejonge, een hele fruitmand in dat flesje. En ook nog mijn aura verlicht en geluk op de koop toe! Zouden die reclamejongens nou zelf geloven wat ze ons proberen wijs te maken? |
|
Deel dit op:
Dansen voor geld
Via via kreeg ik een link naar dit filmpje, met de vraag om het weer verder te sturen. Want het personeel van dit ziekenhuis krijgt een flinke donatie voor het onderzoek en de behandeling van borstkanker, maar dan moet het filmpje wel minstens één miljoen keer zijn bekeken.
Klik op de foto om de video te starten:
het ziekenhuis swingt
Dus allemaal even kijken!
Deel dit op:
Kuren in Katwijk
Een blogje van Bettie maakte bij mij ook herinneringen los. Nou ja, flarden van herinneringen, want ik was drie jaar toen ik naar Katwijk ging om daar in de frisse zeelucht te genezen van TBC. Veel is dus zeer wazig. Maar dit herinner ik me nog wel.
| Mama bracht me we, in een taxi. De rit leek eindeloos te duren en dat zei ik ook. Mijn moeder zei me dat het voor mijn eigen bestwil was. Thuis, waar ik al drie maanden “gekuurd” had, zou ik niet beter worden. De zeelucht en veel buiten zijn, daarvan zou ik opknappen. Van het afscheid weet ik alleen nog dat mijn moeder huilde. Maar nadat ze weg was, voelde ik me al snel thuis in het zeehospitium. en dacht ik er niet eens meer over na dat ik zo ver weg was. Ach kinderen zijn flexibeler dan volwassenen denken.
En er mochten daar dingen die thuis absoluut verboden waren. Zoals een teil zand in je bed, om lekker mee te spelen. Je mocht knippen, kleuren, knutselen. |
 Elsje Fiederelsje |
En er was altijd wel iemand om mee te keten, want we lagen met zes (of acht??) andere kinderen op zaal. We vonden altijd wel iets geks te doen. Goed, je moest je eerst los wurmen, want je zat in bed vastgebonden. Maar had je dat voor elkaar gebracht, dan kon je de grote spinnen pakken en ze de poten uittrekken. Een voor één, die dan op je laken bleven bewegen. Nu onbegrijpelijk, maar we vonden het toen het toppunt van lol.
En natuurlijk probeerde we de verpleegsters uit. Sommige waren niet kwaad te krijgen, maar anderen… En dan verzin je heel gekke dingen. Continue reading
