Dit chanson bestaat uit allerlei fragmenten, die bij een ieder thuis zijn opgenomen. De tekst is aangepast, de muziek is van Georges Brassens. Er staat een Engelse vertaling onder, maar we begrijpen het ook wel zonder de tekst te begrijpen. Tederheid hebben we nodig, de aanraking om je te bemoedigen, te belonen, om zo maar even te laten weten dat er om je gegeven wordt. In de tussentijd moeten we het hebben van dit soort gebaren, opgenomen en met liefde doorgegeven.
Category Archives: geluksgevoel
Genieten
Ondanks alle narigheid van deze tijden, voel ik me beslist niet ongelukkig. Reizen is heerlijk, maar thuisblijven heeft ook z’n charme. En ik ben van nature optimistisch. Er komen betere tijden, daar ben ik van overtuigd.
In de tussentijd moet je natuurlijk zien te vermaken. Ik heb mijn hobby’s, ik lees eens een boek en speel een spelletje op m’n tablet.
Natuurlijk gaan we zo nu en dan even wandelen. En dan valt op hoe helder de lucht nu is. Van het zuiverste blauw. De net ontluikende takken steken er mooi bij af. En dat is echt genieten.
Deel dit op:
Toeval?
De kalender die wij vorig jaar in Engeland kochten, heeft oude reclameborden bij de maanden. En allemaal hebben ze iets met bier te maken.
Maar ineens viel me deze maand iets op. Oude reclame? Wat nou… dat is toch helemaal van deze tijd? De tijd van thuis werken, digitaal vergaderen en je kop bij je werk houden ook al lopen de kinderen te krijsen.
Dat wij er zelf niks meer mee van doen hebben, dat wil nog niet zeggen dat anderen geen “werkuren” thuis maken.
En wat staat er op dat bord? Juist, tijdens “drinkuren” niet werken. Even de boel de boel laten en ontspannen. Dus zo tegen half zes de computer uit, rapporten in de la en werkkamer op slot. Even een loopje naar de keuken voor een glaasje fris, bier of wijn. Morgen is er weer een dag.
Dat zo’n oude plaat zo up-to-date kan zijn. Ik blijf het toevallig vinden 😉
Deel dit op:
Muzikale Maandag
Deel dit op:
Piekeren
Wie piekert er niet in deze tijd? Ik schat in dat geen mens van ons er aan ontkomt. Hoe positief en optimistisch we ook willen zijn, er zijn komen steevast momenten dat het grote piekerspook op je schouder tikt.
En het helpt niet hoe vaak ik dan ook geluidloos dezelfde mantra herhaal “niet piekeren, dat helpt toch ook niet”, nare gedachten nestelen zich in mijn brein.
Overdag heb ik niet zo’n last van, maar ’s nachts ontkom ik er niet aan. En het is geen oplossing. Allemaal vragen waar ik geen antwoord op kan krijgen. Je kunt moeilijk je kinderen wakker maken en om 4 uur ’s nachts vragen of ie nou wel veilig thuis is…. Hoe het nou zou moeten als….. Ik vrees dat ze me boos terecht zouden wijzen. Dat zien we dan wel weer… En natuurlijk is dat dan ook helemaal waar.
Vroeger studeerden ze in een stad ver weg van Rotterdam en wisten we ook niet wat ze uitvoerden. Bij tijd en wijle kregen we soms een verzwakte versie van de ongelukjes en net-op-het-randje-goed-gegaan incidenten te horen. Nu zijn ze volwassen, hebben hun eigen verantwoordelijkheden. Ze doen het goed en waarom zou ik me nu ongerust maken….? Ik zucht maar eens diep.
Naast me hoor ik Leo zachtjes snurken. Maar nee, hij draait zich om en zucht op zijn beurt. Ook hij is wakker. Ik knip het licht aan, zo dat lijkt al wat beter. En dan praten we wat… zoenen elkaar. Gelukkig dat mag nog! En dan draaien ons weer op een andere zij…..
Tegen alle adviezen in, grijp ik dan ook wel eens naar mijn telefoon. Nee, ik bel niemand. Ik zoek op YouTube een filmpje van Hidamari, een Japanse kokkin. Ze zegt geen woord, je ziet niets anders dan haar handen. Hoort hoogstens wat vaatwerkgeluiden. Maar met uiterst veel geduld en rustige en zachte gebaren maakt ze koekjes, cakes en andere gebak. En dat werkt voor mij niet alleen heel rustgevend, ik val er gelukkig uiteindelijk ook van in slaap…
Deel dit op:
Muziek op maandag
Deel dit op:
Hoe gaat het nu?
Vorig jaar om deze tijd schreef ik een aantal blogjes over mijn buurvrouw Marlika. Zij startte een crowdfundingsactie voor een aHSCT-behandeling.
Het geld kwam er en Marlika reisde naar Moskou. Zes weken lang onderging zij daar een zware behandeling. En daarmee begon voor haar de lange weg naar herstel. Omdat haar weerstand minimaal was, moest ze, eenmaal thuis, in quarantaine. Nauwelijks bezoek, weken, maanden lang helemaal niet naar buiten, alleen digitale contacten.
Met vallen en opstaan herwon ze haar vitaliteit. Soms leek ze alweer bijna de oude, soms was er even een terugslag. Maar langzamerhand zagen wij haar opknappen. Het helpend handje dat we zo nu en dan uitstaken was fijn, maar vindt ze nu niet meer nodig.
En nu… nu zitten we allemaal in quarantaine. En voor Marlika is het opnieuw en nog strenger dan voor ons allemaal. Maar ondanks alle moeilijkheden laat Marlika zich niet uit het veld slaan. Ze straalt, geniet van haar man en dochter, zwaait op afstand lachend naar ons en is super positief.
En in deze dagen heeft ze tijd genoeg voor haar grote hobby bakken.
Staat er zo maar ineens een stuk taart of bananenbrood op onze
tuintafel.
We genieten er van en weten het zeker: Marlika komt er wel!
Deel dit op:
Muziek op maandag
En natuurlijk mag ik Beethoven in dit Beethovenjaar niet vergeten. En nu een keer een virtuoze jonge gitarist, die de 5e symfonie op onvergetelijke wijze vertolkt.
Deel dit op:
Pareltje
De muziek van Harry Bannink ligt me na aan het hart. Zoveel prachtige nummers, waarvan er veel maar een enkele keer ten gehore zijn gebracht.
Afgelopen week stuitte ik op een nummer dat Edwin Rutten heeft gezongen in de Sjef van Oekel show. Een tekst van Tony van Verre en de heerlijke muziek, ja natuurlijk, van Harry Bannink.
Zo’n pareltje mag nog wel eens gezien en beluisterd worden. Een beetje stout, al lang geleden op de TV vertoond, maar eigenlijk, op een andere manier, nu toch weer helemaal up-to-date.
Deel dit op:
Muziek op maandag
Een beetje melancholiek, deze Marga Mendes met Oliveira. Een prachtig optreden.
