Voor de echte Kerstmarkt moet je eigenlijk in Duitsland zijn. Daar vind je nog mooie etalages, gezellige stalletjes met kerstartikelen, Glühwein en Apfelstrudel. Dus gaan wij er elk jaar, samen met schoonzus en zwager, op uit.
Deze etalage zagen we alweer een aantal jaren geleden in Münster. Toch nog een beetje alternatieve Kerstman…
 |
Laatst bedacht me dat er overal in Nederland kasten vol moeten staan met dingen die we kregen of kochten, maar die in het gunstigste geval slechts één keer gebruikt zijn. Want gebruiken jullie regelmatig een wafelijzer, chocoladefontein, pastamaker, donutbakker, kaasfonduestel, steengrill of andere apparaten? Zelf moest en zou ik jaren geleden een pastamachine hebben. Kreeg hem voor mijn verjaardag van manlief, die er veel geld voor betaalde. En hoe vaak maakte ik verse pasta? |
Met het schaamrood op de kaken beken ik dat die keren op de vingers van één hand te tellen zijn. Te veel werk, te veel rommel, te veel rompslomp.
Het zelfde geldt voor het wafelijzer. Ze zijn heerlijk hoor, die wafels. Maar na de eerste keer heb je voor jaren genoeg wafels gegeten. En komt er visite, dan dan haal ik gebak of koekjes bij de bakker. Dus staan pastamachine en wafelijzer vredig op elkaar gestapeld in de berging.
| Wij maken al jaren niet meer zo´n heisa van de kerstversieringen. Meestal versier ik alleen de trappaal. Twee lange guirlandes gaan er om. Het is altijd weer een gedoe om die stijve takken een beetje natuurlijk te draperen. De guirlandes waren dit jaar aan vervanging toe en kwamen met lichtjes en al uit de winkel. Leo haalde de kerstdoos van zolder. En dan is er meteen weer die sfeer van nostalgie. Want de kerstversiering is gewoon nog een beetje ouderwets. Soms wil ik er wel eens een nieuwigheidje in hangen. Maar altijd moet er plaats zijn voor deze kerstman en zijn broer. Eigenlijk zijn ze van de kinderen. Ze zijn bijna even oud als zij en destijds meegebracht door schoonmama. Er mag dan in de loop van de tijd veel verloren/weggegeven/weggegooid zijn, deze mannetjes moeten er elk jaar weer bij zijn. Anders is het geen gezellige Kerst! |
 |
De discussie wordt al heel lang gevoerd. Kun je parttime werken en toch carrière maken? Of moet je echt 60 of 70 of nog meer uur per week in touw zijn om zo’n goudgerand salaris (plus de nodige emolumenten) te krijgen?
Nee, zeggen de werkgevers, dames, u kunt alleen door het glazen plafond heen breken als u de volle week werkt.
Ik las het ook in een interview met Eva Jinek, toch een geëmancipeerde vrouw, zou je zeggen.
Ik denk dan onmiddellijk “Maar al die mannen in parttime functies?” Oké, ze hebben meerdere banen en zijn dan ook elke dag op pad. Ze zijn vaak meer dan fulltime bezig. Maar leiding geven aan een grote organisatie gaat heel goed samen met voorzitter zijn van een belangrijke stichting, of commissaris of lid van de RvB zijn. Dat is dan toch ook parttime? En zeker ook een verantwoordelijke job?
Mijn oog viel op dit berichtje. Want het zal je maar gebeuren. Je ligt in scheiding, staat ineens helemaal alleen voor de opvoeding van je kindje. Je roept de hulp in van een advocaat. En dan ontpopt die zich als een vervelend mannetje, die je probeert te dwingen tot dingen die je helemaal niet wilt. Wat moet je dan?
Je zorgt dat je mobieltje aan staat, zodat het vervelende gesprek wordt opgenomen. En… als bewijs kan dienen, zodat meneer de advocaat moet boeten.
Tijdens de rechtszaak blijkt dat er nog meer vrouwen de zelfde vervelende ervaringen hadden gehad. Maar ja, die hadden geen bewijs.
Ik geef een applaus voor de doortastende vrouw, die haar hoofd koel hield en zich de kaas niet van het brood liet eten.
Tja, je koopt wel eens wat in een opwelling. Soms slaat de prijs geen gat in het budget, soms denk ik naderhand dat ik toch beter eerst even had moeten nadenken.Meestal is mijn aankoop echter wel overwogen.
Maar er zijn ook mensen, die het duidelijk te breed hebben. Zoals de man die op een vorige Miljonairsfair een heel bos plus jacuzzi kocht. Zo maar, omdat ie het zo leuk vond staan. Hoeveel dat kostte? Hij mocht het voor 1,2 miljoen Euro hebben. Hoefde niet ingepakt te worden. Meneer nam het zo mee, om zijn villa er mee op te leuken. Zou ie die miljoenen ook zomaar in zijn achterzak hebben gehad?
Laatst las ik dat in Duitsland een baby was geboren van ruim 6 kilo. Gewoon, dus zonder keizersnee. Alleen bij de gedachte al, kreeg ik het benauwd. Het was een normale geboorte en gepiept in 45 minuten. Maar ja, de moeder mocht er ook wezen. Die woog zelf 240 kilo. En het was haar 14e kind, dus ze kon op wat ervaring bogen.
Arm kind, moet meteen al op dieet.
 |
Grappig om te zien dat je blog reacties oproept bij mensen. Sommigen vinden het niks, anderen halen hun schouders op “omdat er al zoveel op internet te vinden is” en anderen reiken je zo maar onderwerpen aan.
Zoals Ria, van de Scrabbleclub. Zij gaf me een programmaboek van Circus Mother Africa. Kijk eens, wat vind je van dit? Ik vond het ook heel bijzonder om te zien hoe mensen zichzelf in een knoop kunnen leggen. |
 |
Zoals ik al eerder schreef, speel ik elke week bij de Rotterdamse Scrabbleclub De Klinkers. We spelen dan Duplicate en het gaat er serieus aan toe. Alleen de woorden uit de SWL (scrabblewoordenlijst) zijn toegestaan en een fout coördinaat is onherroepelijk een nulbeurt. Maar al spelende worden de vreemdste woorden gevonden, gelegd en toegestaan. Hier geef ik er een aantal. Ik was van plan ook de betekenis er bij te zoeken, maar daarvoor moet je zelf de Grote Van Dale maar pakken. |
Wordfeud hanteert een andere woordenlijst, dus het kan zijn dat niet alle woorden daar worden toegestaan.
Dit zijn de eerste 25 woorden:
 |
Om de botontkalking te beperken, kreeg ik het advies om regelmatig (eigenlijk dagelijks) minstens een halfuur stevig te wandelen. Mensen met een hond zullen hun schouders ophalen en zeggen dat ze dat sowieso altijd al doen. Maar wij hebben geen hond en de auto staat klaar voor de deur ….. Maar goed, je neemt zo’n advies ter harte en dus lopen we tegenwoordig iedere dag. Een rondje wijk, een rondje Rotte, op zondag lekker door het Kralingse Bos of rondom de Kralingse Plas. |
Of we lopen functioneel, naar de supermarkt, het winkelcentrum. Met een klein rugzakje, voor de boodschappen. Dan besparen we niet alleen op benzine, maar ook op de boodschappen. Want in een impuls iets meenemen, betekent een flink eind sjouwen. Wat zijn we toch goed bezig 😉
