Zo langzamerhand begint het hier heerlijk te ruiken, naar dennenboom, specerijen, Glühwein en kerstbrood.
Want deze kerststol heb ik zelf gebakken. Dat had ik al jaren niet meer gedaan, maar deze week kreeg ik op de laatste nipper toch de geest!
Het ziet er heerlijk uit en naar de ingrediënten te zien moet het ook heel lekker smaken. Maar die proef op de som krijgen we pas op kerstmorgen.
Het recept haalde ik van internet.
Nog zo’n recept dat van te voren en zeer eenvoudig te maken is. Voor de garnering kun je zelf een keuze maken: zalmsnippers, hamreepjes, kaasreepjes of een kaas(st)engeltje erbij.
| (voor 4/8 personen) 2 komkommers 2 avocado’s 2 uien 1 teentje knoflook 0.5 limoen 0.5 tl cayennepeper 1 l groentebouillon (van blokje) 100 g gerookte zalm (of ham of kaas) in reepjes wat gesneden groene kruiden |
Schil de komkommers en snijd ze in stukken. Maak de avocado’s schoon en snijd ze in stukjes. Pel en snipper de ui. Pel en snijd de knoflook fijn. Pureer de komkommers, avocado’s, uien, knoflook, sap van de limoen, cayennepeper en de bouillon met de staafmixer of in de blender. Laat afkoelen en zet in de koelkast. Snijd de zalm in reepjes. Serveer de soep in diepe borden (dan is voldoende voor 4 personen of serveer in kleine glaasjes/kopjes, dan is de hoeveelheid voor 8 eters) Garneer met de kruiden en verdeel de zalm (of ham / kaas) erover of geef er een kaasstengel bij. EET SMAKELIJK!
|
Deze week een paar dagen achter elkaar wat recepten, die met de kerst geserveerd kunnen worden. Voor als je nog niet weet wat het gaat worden dit jaar.
Vorig jaar vond ik het recept voor deze appel-tiramisu. Ik heb het, met groot succes, bij het kerstdiner geserveerd.
Het is niet al te ingewikkeld, kan van te voren worden gemaakt en alles kan ingepakt worden en ter plekke in glazen of schaaltjes worden gedaan en dan mooi worden geserveerd.
| (voor 4 personen) 250 gram mascarpone ¼ slagroom 8 bastognekoeken o.i.d. 3 appels 2 eetlepels poedersuiker 1 eetlepel kaneel ca. 25 gram gehakte walnoten1 eetlepel olie |
Klop mascarpone en slagroom met 1 eetlepel poedersuiker tot een stevige massa. Zet weg. Was de appels en snij ze ongeschild in vieren. Haal de klokhuizen eruit en snij elk part in vier schijfjes. Verhit de olie in een grote koekenpan en bak hierin de schijfjes appel voorzichtig goudbruin. Vermeng de resterende poedersuiker met de kaneel en gehakte walnoten, strooi over de appelschijfjes en laat de suiker licht carameliseren. Laat afkoelen. Verkruimel de koekjes. Schep per persoon wat koekkruimels in een hoog glas, verdeel daar 4-5 schijfjes appel over en een laagje mascarpone. Herhaal dit en garneer de bovenlaag met het restant van de appels.EET SMAKELIJK! |
Het derde deel van de trilogie van Jenny Glanfield heb ik ook uit. En weer kon ik het boek bijna niet wegleggen. Misschien kwam dat ook wel doordat hierin de meest recente geschiedenis wordt beschreven, Berlijn in de periode van 1945 tot en met de val van de Muur in 1989.
We brachten in de jaren 80 nogal eens onze vakanties in de buurt van het IJzeren Gordijn door. ‘s-Winters waren wij in Weissenborn, ‘s-zomers gingen we naar Beieren. En omdat die vreemde grens grote indruk maakte, reden wij er nog als eens naar toe.
Maar het meeste indruk maakte toch die keer dat wij, aan de westkant van het IJzeren Gordijn, gescheiden door metershoog prikkeldraad, waarachter woedende bloedhonden liepen, een bus voorbij zagen komen. Wij zwaaiden uitbundig, maar de passagiers keken stoïcijns voor zich uit. Slechts een enkeling waagde het stiekem en tersluiks te zwaaien. Nooit heb ik onvrijheid beter gevoeld. En sindsdien waardeer ik de vrijheid hier des te meer. Toch konden wij niet echt beseffen hoe het leven daarginds zou zijn.
Een klein tipje van de sluier werd opgelicht, toen we kort nà de val van de Muur in Eschwege waren en er Ossies zagen die met open mond van verbazing de rijkdom van het westen bekeken. Toen we zelf de grens over konden, verbaasden wij ons weer over de armoe die we er aantroffen.
In “Verdeelde stad” wordt de sfeer tamelijk goed verwoord, lees je hoe onvrijheid en dictatuur, spionage en verklikkerij het leven van mensen verwoest. Maar ook hoe liefde zich niet laat dwingen door grenzen, hoe mensen gehersenspoeld kunnen worden.
Het boek eindigt met het openstellen van de Muur, een ogenblik dat nog op You Tube terug te vinden is en bij mij nog steeds kippenvel veroorzaakt:
De boeken van Jenny Glanfield kunnen apart gelezen worden, maar samen geven ze een mooi stuk geschiedenis weer.
| Dit jaar hebben wij weer eens een kerstboom(pje). Hij staat al in de tuin te wachten op zijn mini-versieringen. Jarenlang hadden we geen boom, omdat ik het een te groot obstakel vond. Maar deze kerst dus weer een echte (mini)boom, die later misschien wel terug de tuin in kan.Vorig jaar waren wij op de Kerstmarkt in Dortmund, waar een enorme kerstboom stond opgesteld. Samengesteld uit heel veel boompjes en voorzien van heel veel lichtjes. Deze boom was dat niet, die stond in een winkelcentrum. Die hele grote staat bij Stuureenfoto, want daar is het thema deze week ook, toevallig 😉 Kerstbomen. |
 |
| De oude vrouw staart naar de tuin, die bedekt is met een dunne witte laag. Sneeuw, zij vindt het wel leuk. Maar op de radio en tv is het gezeur niet van de lucht. Op voorhand worden weerswaarschuwingen gegeven, het advies om thuis te werken, niet de straat op te gaan. Om het kwartier verschijnt een jonge man in beeld, die de stand van de files meedeelt, zeer bezorgd kijkt en en passant om foto’s vraagt van deze barre weersomstandigheden. |  |
Ze schenkt nog een kopje koffie in en denkt terug aan vroeger. Toen was alles beslist niet beter, maar deden de mensen toen ook al zo overdreven over een paar vlokjes sneeuw? Plotseling moet ze denken aan die winter van 1963, die verschrikkelijke Elfstedentocht met Reinier Paping. Zij zat toen nog op de middelbare school. Er was geen sprake van dat je het slechte weer als excuus kon gebruiken. Je had eenvoudig maar op tijd te komen en… iedereen was er ook. Leerlingen zowel als leraren. Een dag na die Elfstedentocht trouwde haar nichtje. Er was wat zenuwachtig gedoe omdat er nog snel een bontstola moest worden geregeld, maar verder niets. De taxi’s waren op tijd, de ambtenaar van de burgerlijke stand was paraat en het feestje ’s avonds ging gewoon en tot in de late uurtjes door.
Tegenwoordig is heel Nederland in paniek bij een beetje sneeuw. Toch zijn de moderne auto’s van alle technische snufjes voorzien, zoals ABS, rembekrachtiging, winterbanden, airco en verwarming. Is er rijbaansignalering en wordt er regelmatig gestrooid. Maar de FNV adviseert om thuis te blijven. En op het moment dat er meer mensen van het openbaar vervoer gebruik willen maken, haalt de NS “als service” een aantal treinen uit de dienstregeling.
Maar wie zijn dan straks al die hordes die naar de wintersport gaan? Bij voorkeur op vrijdagavond, zodat er geen dag “sneeuwpret” verloren gaat. Is dat dan anders, kunnen ze dan wel ineens de barre omstandigheden trotseren?
Ach, ze gaat maar eens een boterhammetje klaarmaken. Misschien is ze wel te oud om het allemaal nog te kunnen begrijpen.
 |
Al snel nadat ik het aangevraagd had, kon ik het tweede en derde boek uit de trilogie van Jenny Glanfield in de bieb ophalen.
In Viktoria wordt beschreven hoe de eigenaars van Hotel Quadriga zich houden in de periode 1933/1945. Het is het verhaal van mensen die proberen staande te blijven in een wereld vol haat en geweld. Die moeten kiezen tussen opkomen voor gerechtigheid of aan de kant blijven staan omdat je alleen niets kunt doen. Gezinnen worden uiteen gerukt, huwelijken lijden onder tweespalt en kinderen zetten hun ouders onder druk en vertrekken zonder dat het zeker is of ze ooit nog terugkomen. |
 |
Wie van sprookjes verfilmingen houdt, moet deze maand de uitzendingen van de Duitse TV goed in de gaten houden. Dit jaar is het namelijk precies 200 jaar geleden dat het eerste sprookjesboek van de gebroeders Grimm uitkwam. En natuurlijk wil men daar in Duitsland aandacht aan besteden. Hier staat een overzicht van alle sprookjesfilms die deze maand worden uitgezonden. Niet alleen de sprookjes van Grimm komen aan bod, ook sprookjesfilms worden vertoond. En vooral rond de Kerst is er veel te zien. |
| Jaren geleden kreeg ik van mijn toenmalige werkgever een klein Marokkaans kookboekje. Dat werd de basis van mijn kookboeken verzameling. Die is inmiddels meters lang en telt wel meer dan 300 kookboeken en -boekjes, in allerlei soorten, maten en talen.Het is dan ook geen wonder dat ik vaak in een boekwinkel bij de kookboeken blijf staan. Ik heb menig uurtje al bladerend doorgebracht. Maar nu wordt het me toch een beetje te veel. Want dit is slechts een deel van wat er nu te koop is en het is een onmogelijkheid om de verzameling “compleet” te krijgen. Gebruik ik de recepten vaak? Welnee, het meest kook ik uit de losse hand of ik laat me inspireren door recepten in weekbladen of van de TV. Maar een mooi kookboek is ook leuk om zo maar in te bladeren en te bedenken hoe lekker dat ene recept zal smaken. Bij Stuureenfoto is het thema deze week “verzameling” en ik ben benieuwd wat dat zal opleveren. |
 |
| Adventkalenders zijn hier niet zo gebruikelijk, maar wel in Duitsland. Daar kochten wij ze voor onze (toen nog) kleine kinderen. Meestal zat er snoep in, dat dan dagelijks voor het tandenpoetsen mocht worden opgegeten. Na een kinderpartijtje bleken ineens alle chocolaatjes verdwenen te zijn, tot groot ongenoegen van onze kinderen. De adventkalenders hier kun je zelf maken. Voor mij heeft dat geen zin, maar misschien staan er nog snel te maken ideetjes bij. (Klein)kinderen doe je er vast veel plezier mee! |
 |
