Je ziet ze jammer genoeg niet meer zo vaak op straat, zo’n ouderwets draaiorgel. Ik vind het wel iets hebben, zo’n dwingend deuntje, de orgelman met z’n mansbakje.
Maar in het Museum van Speelklok tot Pierement in Utrecht kun je ze nog zien staan. En met een beetje geluk draait er iemand zo’n nostalgische melodie.
(Straat)muziek is ook het weekthema van Stuureenfoto
| Deze kop konden we een tijdje geleden lezen in de krant. En ja, het kan behoorlijk irritant zijn, zo’n meneer (meestal toch) die breeduit zit en jou geen plek meer laat. Of doodgemoedereerd zelfs twee plaatsen inneemt, vaak ook nog met een flinke tas of rugzak naast hem.Toch is het niet alleen in New York of Rotterdam een probleem. Zelfs in de metro van Tokio schijnt men er last van te hebben. En dat terwijl de meeste tengere Japanners keurig netjes hun bagage op schoot houden en proberen zich zo smal mogelijk te maken. Die borden zullen dus wel een reden hebben. Of houden ze zich nu aan deze regels, sinds de borden er hangen? |  |
Beste een lange tijd weggeweest, Stuureenfoto, maar nu toch weer terug. Met nieuwe uitdagingen, waar iedereen aan mee kan doen. Klik hier voor meer info over het thema van deze week.
| Een jaar lang stond hier elke week een houtsnede uit de reeks die Hiroshige maakte over de Tokaidoweg in Japan. Een weg die van Edo (het huidige Tokio) naar Kyoto voert, een tocht van ruim 513 kilometer. Toendertijd vele dagen, nu een fluitje van een cent met de trein. Dat ervoeren wij zelf, want wij reisden op dit traject van Kyoto naar Tokyo, in omgekeerde richting dus. |
 Comfortabel in de Shinkansen |
| Voor ons geen vermoeiende tochten, lopend over modderige wegen, in regen of storm. Nee, wij reisden zeer comfortabel per Shinkansen in slechts 157 minuten. Reizen per trein is Japan is heerlijk. Tenminste in zulke snelle treinen. Moet je elke dag in de spits naar je werk, dan zul je al gauw vergelijkingen maken als “haringen in een ton” of “sardines in een blikje”. |
 Een "Limited Express" |
| Wij hebben dat ook een enkele maal meegemaakt, al konden wij nog eens een trein voorbij laten gaan. Binnen een paar minuten kwam er toch weer een volgende. Ook druk natuurlijk, maar dan stonden we al voor in de rij en werden we vanzelf naar binnen geduwd 😉 |
 Spitsuur in Tokyo |
Foto: Gemeente Rotterdam
| Hoe je het wendt of keert, het oude jaar wordt met rotzooi uitgeluid of het nieuwe jaar ingeluid. Net hoe je het bekijkt. Want dit troffen we gisteren aan bij de plastic afvalcontainer. Er kon niets in, omdat ie afgesloten was vanwege mogelijk vuurwerk vandalisme.Daar word ik treurig van… wat een troep!! |  |
| Dit jaar kwam de kerstman met wel een heel bijzonder cadeautje uit de bus. Hij had daarbij de hulp van onze twee jongens, die heel sneaky in huis rondgesnuffeld hadden. Ze grepen hun kans toen wij op vakantie waren en zochten en vonden de oude schoenendoos met 8-mm films. Jaren geleden kochten we zo’n (toendertijd) supermoderne Fuica-filmcamera. Daar gingen filmpjes in van zo’n 3 minuten. Zonder geluid, maar wel in kleur. En natuurlijk filmden we er lustig op los. Vakantie met zus en zwager, vakantie naar Griekenland met de auto, de kinderen als baby, hun eerste stapjes, spelend met nichtjes. De visites van oma en opa, vakanties met de hele familie of met z’n viertjes. |  |
Natuurlijk hadden we al eens gezegd dat “we daar eigenlijk wel eens iets mee moesten doen”. Maar ja, dat blijft er dan bij en zo verstoften de films op zolder.
Maar de jongens hadden die nu netjes laten schoonmaken en digitaliseren. Wat een geluk dat Leo altijd zo keurig alle data en gebeurtenissen had vermeld op de envelopjes. Zo konden de films ook netjes aan elkaar gemonteerd worden. En lag daar dan ineens een doosje met twee DVD’s met alle films.
Nu hoeven we alleen de DVD af te spelen om terug in de tijd te gaan. Alles is eigenlijk nog van heel mooie kwaliteit. Dat het stomme film is, maakt het allemaal nog authentieker. Echt een heel bijzonder cadeau!!
 Kyoto, 8-11-2014 |
Eindelijk is de reis volbracht. Hiroshige’s reizigers zijn aangekomen in Kyoto. Weg lijkt alle vermoeidheid, vief en rechtop lopen ze over de grote brug. Nog even en dan zijn ze in de stad van de geisha’s, de prachtige tuinen en tempels. Er is zo veel te zien. Misschien hebben ze maar enkele dagen en moeten ze kiezen waar ze naar toe gaan. Maar zeker zullen ze een bezoek willen brengen aan Kinkaku-ji, het Gouden Paviljoen. Als ze geluk hebben, schijnt de zon en weerspiegelt het gebouw in de vijver. Een prachtig slotstuk van een lange, vermoeiende reis. |
| Zo’n card in a box is heel leuk om te maken. Vooral omdat je er een beetje persoonlijke touch aan kunt geven. Deze maakte ik voor de verjaardag van onze jongste zoon. Hij houdt van koken, duiken en fietst veel. Dat heb ik allemaal verwerkt, net als zijn zoektocht naar een ander huis.Ik heb er heel wat voor moeten zoeken op internet, maar het resultaat was zeer geslaagd en werd erg gewaardeerd! |  |
