Ongezellig

Laatst moesten we in Den Haag met de bus naar Wassenaar.

De bus stopte op het busstation bij het Centraal Station in Den Haag. Hoewel het best wel aardig weer was, trof het busstation me als het toppunt van ongezelligheid. Grote plassen, kale perrons, gierende wind en nergens, maar dan ook nergens iets te koop. Grijs, grauw, onappetijtelijk.

Oh wat verlangden we toen naar de gezellige rommelstations in China, de drukke winkeltjes op de stations in Japan.

Oh Oh Den Haag, wat een gemiste kansen!

Op de Solex

Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand.
Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig.
Drie dames hadden zich opvallend gekleurd gekleed, zodat ze niet over het hoofd gezien zouden worden. En dat is natuurlijk wel zo veilig.
Toen ik vroeg of ik hen op mijn blog mocht zetten, kreeg ik een volmondig “Ja, natuurlijk.”

Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!

Pink Ribbon (2)

Alweer PINK RIBBON, maar dit keer als onderwerp bij Take-a-pic.

In eerste instantie had ik geen idee, toen wilde  ik mijzelf fotograferen in mijn felle PINK T-shirt.
Maar opeens bedacht ik me. Vorig jaar was ik met Bettie in Amsterdam en daar fotografeerde ik deze uitstalling, in een winkel met duizenden lintjes, strikjes, bandjes en kwastjes. En hier hebben ze dus keus genoeg, van frambozen- tot neon-roze.

Bakfiets

Wat had ik graag in zo’n hippe bakfiets willen zitten. Knus voorin, met moeder of vader druk peddelend.

Maar ja, dat was toen helemaal niet in de mode. Bakfietsen waren voor bakkers, of slagers, of voor de man die langskwam met “Verse waar van Bosselaar”. (Dat was de leverancier van vlees voor de hond of kat, in Rotterdam en omstreken wereldberoemd….)

Hoog

Dit is de hoogste woontoren in Rotterdam, ja zelfs in Nederland. En “Hoog” is deze week het thema van Take-a-pic.

Het gebouw staat op de Wilhelminapier, heet New Orleans en wordt in november 2010 officieel geopend.
Wie er belangstelling voor heeft, er zijn nog een aantal appartementen te huur of te koop.
Het uitzicht is gratis, voor de prijs van de woningen en de fraaie beschrijving ervan klik je hier.

Fata Morgana?

Je zou het niet zeggen, maar dit is een transformatorhuisje.
Ik was er al verschillende keren langs gereden, maar had het nauwelijks opgemerkt, zo valt het weg in de omgeving.
Het staat in Rotterdam, op de Heemraadssingel. Ik vind het een mooie manier om lelijke dingen te verbergen!

Wat is nou een naam?

Deze deur is de toegang tot één van de duurste gebouwen in Rotterdam, de flat Montevideo op de Wilhelminapier. Een prachtige locatie, met een schitterend uitzicht en natuurlijk navenante prijzen voor de appartementen.

Maar wat schrijf je op het verhuisbericht:

wij zijn verhuisd naar het LANDVERHUIZERSPLEIN.

Hadden ze voor zo’n locatie nou geen deftiger naam kunnen bedenken?

Reus

Wie denkt dat reuzen alleen bestaan in sprookjes, vergist zich.

Want Rigardus Rijnhout kon met recht een reus genoemd worden. Hij was bijna twee-en-een-halve meter lang, woog zo’n 230 kilo en had schoenmaat 62. Hij was een bekende figuur in Rotterdam en sommige kinderen vonden hem een beetje eng.

Maar de arme man leed onder zijn enorme voorkomen en het was heel moeilijk en kostbaar om hem te kleden en te voeden. Ook een normale baan was voor hem niet weggelegd.