About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Ballet

Voor mijn 75e verjaardag kreeg ik van Leo een heel bijzonder cadeau: een kaartje voor een balletuitvoering. En wat voor een ballet, het grootste zwanenmeer ter wereld. Ik was superblij, want ik ging niet alleen, Leo ging mee.

Ik dacht niet dat Leo het erg interessant zou vinden, dus had ik het helemaal niet gek gevonden als hij halverwege een beetje ingedommeld was. Maar nee, de hele voorstelling heeft hij aandachtig gekeken. Het was dan ook heel mooi, grootst en betoverend.

Ik zag dat er weer een balletvoorstelling in Luxor zou zijn. En gelukkig, er waren nog net twee mooie plaatsen vrij. Dus gingen we afgelopen maandag naar de Notenkraker.

En weer werden we betoverd door het verhaal en de prachtige balletuitvoering.

Er wordt geen woord gesproken, maar toch zie je het hele verhaal voor je ogen uitrollen. Hoe het feest begint op Kerstavond, Clara die in slaap valt en droomt dat haar mooie notenkraker-pop een echte prins wordt, de Muizenkoning en zijn muizenleger en tot slot de prachtige dans van de Suikerfee.

Een heerlijke en betoverende ervaring voor jong en oud

Nest

We moesten ons abonnement op Diergaarde Blijdorp verlengen en prikten meteen een bezoekje aan de dieren er aan vast.

Nu de bomen kaal zijn, ontdekte ik dit nest, vlakbij de ingang. En ik verwonderde me van welke vogel zo’n slordig nest zou kunnen zijn.

Het lijkt me helemaal niet gemakkelijk om daar in te broeden, maar een vogel heeft natuurlijk meer stabiliteit dan een mens.

Natuurlijk zocht ik met Google naar een antwoord, maar echt vinden deed ik het niet.

Misschien is het een nest van een roek of een kauw. Dat lijkt me het meest waarschijnlijke.

Gek dat je je zomaar ineens kunt afvragen hoe en wat? Die vogels zullen het een zorg zijn, toch? Die hebben misschien al een heel andere plek gevonden.

Klimaat

In Dubai werd een klimaatconferentie gehouden. Van over de hele wereld kwamen daar ongeveer 70.000 mensen naar toe.

Bron: Google

70.000 mensen, die er met een privéjet, een lijnvlucht, per boot of trein naar toe reisden.

70.000 mensen hebben daar gepraat, 0.0 geborreld (want alcohol is uit den boze in Dubai), overnacht en geluncht en ook gedineerd.

Ik heb eens uitgerekend, hoeveel geld dat heeft gekost. En ik ben er van geschrokken. Want stel dat de reis gemiddeld circa 1.000 euro per persoon kost. De prijs van hotel, eten en drinken schatte ik heel voorzichtig op zo’n 500 euro.

Reken met me mee, dan kom ik uit op 70.000 x 1.500 = 105.000.000 euro. Dat is dus heel zuinig berekend. Waarschijnlijk is het nog veel meer, want ik betwijfel of de klimaatpraters echt op een euro meer gekeken hebben. En voor dat geld is het klimaat geen cent beter geworden, in tegendeel.

Jij en ik moeten zuinig zijn met energie, maar de politiek weet het geld met bakken over de balk te gooien.

Niets veranderd

Bron: Facebook / Quest News & Entertainment

Dit plaatje is al meer dan 80 jaar oud, maar aan actualiteit heeft het nog niks ingeboet.

De mensheid zal het wel nooit leren. Geld investeren in gezondheid, opleidingen, wetenschap of kunst, het legt het allemaal af tegen de stromen geld die naar de oorlogsindustrie gaan.

Toch begrijp ik het niet. Want wat moet men met al dat geld? Uiteindelijk gaan we allemaal dood en dan doet het er niks meer toe hoeveel bezit je had.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Zo tegen het einde van het jaar kijken velen terug. En hoe ouder we worden, hoe vaker we zeggen “Waar blijft de tijd”. Net als Herman van Veen in dit vertaalde lied van Jean Ferrat.

Als de clip niet start, dit is de link

Liefde

Niet eens een heel opvallende tekening. Een paar lijntjes, een man en een vrouw.

Ze lopen op straat. Zij draagt de viool, die is niet zo zwaar, hij sjouwt met de cello.

Maar eenmaal in de concertzaal is het omgedraaid.

Het is een cartoon van Jean-Jacques Sempé. En hij tekende daarmee voor mij de ware liefde.

Ronduit ontroerend en schattig!

Laaggeletterd

Al een paar keer keken wij naar het programma van Frans Bauer over laaggeletterdheid. En ook naar het programma met Loes Luca over mensen die moeite hebben met lezen.

Hoe lastig moet het zijn om niet te kunnen lezen in een wereld zoals nu. Mensen denken dat je dom bent, maar dat hoeft helemaal niet het geval te zijn. Soms kwam het er niet van om het lezen goed onder de knie te krijgen. Soms werd het van huis uit niet zo belangrijk gevonden.

Ik kan me zo’n situatie moeilijk voorstellen. Thuis werd lezen juist erg belangrijk gevonden en ik heb altijd mogen lezen wat ik wilde. En als echte huismus vond ik lezen maar wat heerlijk. Boeken, tijdschriften, de krant, het maakte me niet zo veel uit. Ik was ook een trouwe klant van de bibliotheek. Nog steeds trouwens.

Toen onze kinderen geboren waren, ben ik al na een paar weken begonnen met voorlezen. A is een Aapje, Jip en Janneke, elke avond, vaste prik. En gelukkig waren onze kinderen ook enthousiaste lezers.

Maar hoe zal het in de toekomst zijn, nu het leesonderwijs zo belabberd is. En ook de taalvaardigheid zo veel te wensen over laat. Ik schrik soms werkelijk van de vele taalblunders die ik zo nu en dan tegenkom.

De bocht door

Het is steevast het begin van m’n dag, een aantal blogjes lezen. En soms vind ik daar inspiratie voor mijn eigen blog. Zoals bij Sjoerd, waar ik deze week een enorme oplegger om auto’s mee te vervoeren zag.

En plots herinnerde ik me weer die vakantie. Leo en ik, ons eerste kind, ouders, schoonouders en zus zouden onze vakantie doorbrengen in het westen van Engeland. Alles was geregeld. Mijn zus reed met ons mee en schoonouders namen mijn moeder en vader mee.

Bron: Google foto’s

Maar schoonmoeder werd ziek en mocht niet reizen. Wat dan? Ik probeerde te elfder uren een busje te regelen maar dat lukte niet. Het werd uiteindelijk een Peugeot Familiale, waar we met vijf volwassenen en een kind in konden. Leo zou rijden in die (in mijn ogen) super lange auto.

De nacht voor we zouden vertrekken schoot ik wakker uit een droom. Hoe ging je nou de bocht om met zo’n lang verhikel? Gewoon, net zoals altijd, mompelde Leo slaperig. En natuurlijk, het was voor hem geen enkel probleem. Moeiteloos reed hij over smalle bochtige weggetjes, ook al reed hij links.

Maar met die lange oplegger daar in de straat bij Sjoerd weet ik het zo net nog niet……. En ik niet alleen, lees ik zo.

Van de regen…

Het zal iedereen wel eens gebeuren. Je probeert iets uit omdat het zoveel handiger lijkt. Maar dan gebeurt er iets en is de chaos compleet.

Deze mevrouw wilde niet zo spatten met haar deeg en dus legde ze een lapje op de deegkom. Het leek zo’n goed idee, tot dat….

Klik op deze link om het filmpje te starten.

Dat werd dus schoonmaken, uithuilen en opnieuw beginnen.

Film

Vorige week er even tussenuit, naar de film. Leo en ik zagen The Miracle Club.

Hij speelt in de jaren 60 in het goed katholieke Ierland. In het buurtje waar Eileen, Dolly en Lily wonen, kent men elkaar. Men deelt er lief en leed.

Dan komt Chrissie terug. Niet van harte, maar haar moeder is overleden en ja, dan wil ze niet weg blijven. Haar komst wordt met argusogen bekeken. Er is heel veel over haar te vertellen. Chrissie op haar beurt heeft ook wel het een en ander te zeggen.

Op een talentenjacht van de kerk, waar een reis naar Lourdes verloot wordt, krijgen de Eileen, Dolly en Lily de prijs in de schoot geworpen. Hun echtgenoten protesteren, maar toch gaan ze weg. Op het nippertje gaat ook Chrissie mee. En dan wordt duidelijk wat er gebeurd is en dat niet alles is zo als het lijkt.

Mooie film, met uitstekende acteurs, heerlijke vileine humor en mooie landschap opnames. Een fijne film met een lach en een traan.