Stukje uit de Lucy show. Dat vond ik altijd zo’n leuk programma. Lucy Ball had een speciale manier van kijken.
En dat doet ze hier dan ook weer. Je voelt de clou aankomen en toch….
Voor mij een leuk begin van de dag. Want een dag niet gelachen, is een dag niet geleefd.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
De ene dag is de andere niet. Want: what a difference a day make, dit maal gespeeld door jazzgitarist Fapy Lafertin & Le Jazz. Lekker Django Reinhardt sfeertje vandaag.
Zoals vaker vond ik deze foto op Instagram. Er bestaat een hele groep van mensen die foto’s maken van waslijnen in allerlei vormen.
Het is dan ook een leuk gezicht, wapperende lakens, kleding of in dit geval werkdoekjes.
Ik heb deze zelf ook, doe ze alleen gewoon in de droger, bij de andere was. Ja dan mis je dit leuke plaatje. Want ook ik zou ze zo keurig op kleur ophangen.
Maar gelukkig zijn er altijd foto’s van anderen, die ik dan ook graag gebruik.
Ik vind het eigenlijk best slap van mezelf, maar ik ben best een beetje verslaafd aan Instagram.
Als ik de app geopend heb, ben ik niet meer te stuiten. Foto na foto -of nog erger- filmpje na filmpje laat ik voorbij komen. En als ik dan weer oo de klok kijk is er zo een half uur voorbij.
Heb ik er iets aan? Nee, want er zit heel veel troep tussen. Soms sla ik iets op, een recept, een tip. Maar of ik daar ook wat mee doe? Ik geloof het niet….
En als er dan zo’n filmpje als hieronder voorbij komt, ben ik helemaal weg. Mensen die vallen, uitglijden, stoer doen en onderuitgaan. Ik moet er soms zo om lachen.
Nou ja, ik weet dat ik er gewoon mee moet stoppen. Maar ja, dat mobieltje ligt zo onder handbereik. Toch maar weer eens iets anders onder handen nemen, want dit is te veel van het goed.
Ook in China wordt er rondom Nieuwjaar, dat daar volgende week begint, veel gebakken. En dan is vaak het jaarteken het onderwerp van koekjes en gebak.
Dit jaar is het het jaar van de Draak, een heel belangrijk teken. En worden de koekjes met draken in allerlei vormen en kleuren gebakken.
Deze vond ik wel heel bijzonder. Hoe krijg je in hemelsnaam zo’n mooie en gedetailleerde afbeelding in een koekje.
Op Facebook zag ik het filmpje dat het hele proces laat zien. Maar omdat ik dat niet hier kan plaatsen, laat ik alleen het eindresultaat zien.
Bijzonder en eigenlijk toch veel te mooi om op te eten?
Warenkennis is niet erg aanwezig in deze winkel. Weten ze het verschil niet tussen prei en appelen?
Ik zou toch denken dat het niet zo moeilijk is.
Ja, aan de andere kant klopte het wel. Daar lag de prei naast de appelen.
Het zal allemaal wel te verklaren zijn, maar het viel mij op.
Te meer omdat ik al diverse keren iets op de band legde waar de (jonge) medewerker verbaasd over vroeg “kun je dat eten” of “wat is dat”?
Niet alles heeft een streepjescode…
In Deurne was Hendrik Wiegersma een bekend figuur. Hij was arts, maakte zelf zijn medicijnen en was ook een begenadigd kunstenaar. Een man, zoals de vrouw in het museum zei, binnenkwam en niet omver te lopen was. Dat kon je ook wel opmaken uit de film die in het museum gedraaid werd.
Hendrik begon pas laat met schilderen en maakte kennis met diverse kunstenaars die ook regelmatig in zijn huis op bezoek kwamen en bleven logeren.
Het huis “De Wieger” is nu een museum, waar regelmatig wisselende tentoonstellingen worden gehouden.
Wij waren er vorige week vrijdag en zagen schilderijen en tekeningen van Hendrik Wiegersma. Daarnaast was er ook een tentoonstelling van Gerrit van Bakel en tijdgenoten en van Gerrit’s zoon Michel van Bakel.
Het huis op zich is ook beslist het bekijken waard. Kleine musea zoals deze moeten gekoesterd worden, want juist daar ontdek je soms zulke mooie pareltjes.
Ik denk dat er weinig mensen zijn die het lied “Het tuinpad van mijn vader” niet kennen. Maar wie weet waar de tekstdichter -Friso Wiegersma- zijn inspiratie vandaan haalde?
Dat ontdekten we vorige week, toen we in Deurne waren. Daar staat het huis van Friso’s ouders. Het huis heet De Wieger en is sinds lange tijd een museum. Daar over vertel ik later.
Destijds behoorde bij het huis een enorme tuin, waar de kinderen Wiegersma heerlijk konden spelen en waar Friso later zo prachtig over zou dichten.
Zijn levenspartner Wim Sonneveld vertolkte het en maakte het tot een evergreen.
De tuin is inmiddels al lang niet meer zo groot, maar de hoge bomen staan er nog. We liepen het verkorte “Tuinpad van mijn vader”. Het is nog steeds een inspirerende omgeving.
Het liedje is heel bekend, gezongen door Julie Andrews. Die deze tekst ook een keer gezongen heeft, maar daar kon ik geen opname van vinden. Dus dan maar de inwoners van St. Johns, die op eigen wijze het lied ten tonele voeren. Niet echt toonvast, maar wel met zelfspot. De tekst staat er onder en is goed te volgen, dan wel te herkennen. Het hoeft tenslotte niet altijd zo ernstig, toch?
Wat deden we nou in Brabant? We houden helemaal niet van carnaval. En daar wordt het toch uitbundig gevierd.
We zagen overal al carnavalsuitingen en ook de cafés waren er klaar voor.
We reden gewoon wat door een dorpje en belandden ongemerkt in de kindercarnaval optocht. We konden gewoon niet meer verder.
Maar wat was het leuk! Allemaal versierde karretjes, verklede kinderen, veel ballonnen, confetti en serpentines. Nog puur en zonder opsmuk.
En zo te zien hadden de ouders ook een stevige duit in het zakje gedaan.
