Gisteren en eergisteren leek de reis naar Harlingen alleen kommer en kwel. Maar niets is minder waar. Want reden we naar het noorden in een wat grauw en grijs landschap, toen we uitstapten in Leeuwarden scheen ineens de zon. Na het toilet-intermezzo stapten we op de trein naar Harlingen Haven.

Daar was de lucht nog blauwer geworden en we slenterden van de haven zeer op ons gemakje naar het centrum.
De terrasjes waren al weer uitgezet en de zonaanbidders lieten zich de koffie, thee of iets pittigers al snel goed smaken. En er was markt. Niet groot, maar wel gezellig.
Bij de kaaskraam zag ik ineens Riperkrite. Voor ons onwetende westersen heeft Wieneke al eens uitgelegd wat dat is. Tja, en zoiets mag je natuurlijk niet voorbij lopen. We proefden en kochten een stuk, en een stuk nagelkaas én wat worstjes van een nog zelfslachtende slager uit Bolsward. Dus kunnen we nu thuis ook nog even genieten van het lekkers uit Fryslân.

Update: en dat deden we. De kaas hadden we al geproefd, maar met een wijntje erbij smaakte het werkelijk verrukkelijk. En die worst, mmmmmm….. Een reisje Friesland meer dan waard!

Daar stond ik dan voor die hypermoderne, maar helaas gesloten toiletten. We wilden nog verder, dus als ik op dit station eventjes zou kunnen plassen… Dat is toch iets wat iedereen elke dag wel een keer moet. Ik zou zo zeggen, behoorlijke openbare toiletten zijn een levensbehoefte. Of zouden de heren, die dit soort onzin bedenken, nooit eens ongelofelijke aandrang hebben?

Nou, ik verdenk ze ervan dat ze dan stiekem in een hoekje, waar niemand het ziet….. Of zitten ze altijd alleen maar in hun ivoren torens met luxueuze sanitaire voorzieningen?

Enfin, we besloten om eventjes iets te drinken in een zaakje op het perron. Er was een toilet, maar dat moest door de dame achter de balie worden geopend. “En dat doen wij alleen als u hier ook iets gebruikt!” “Ja, ja, dat doen we ook, maar ik moet zo nodig”, wiebelde ik ongeduldig.  Ik snelde terug en ja hoor, uiteindelijk ging de deur open. Hè, hè…. ohhh, wat een opluchting.

Teruggekomen ging Leo koffie halen. Eur 4,00 voor twee kleine kartonnen bekertjes. Suiker en melk en een roerstokje stonden aan het einde van de zaak, evenals de prullenbak. Daar zocht een dame tegenover me naar, met in haar hand hete thee en een druipend theezakje. Zij had ook nog een kruimelend bladerdeeghapje. Maar een schoteltje, welnee. Een papieren servetje en dat was het.

Dit is toch wel Nederland ten voeten uit. Veel betalen, maar service…. ho maar!!

Afgelopen zaterdag reisden we met de trein naar Harlingen. Direct na het ontbijt weg. Bij Gouda had ik nog nergens last van, in Amersfoort ook niet, maar in Leeuwarden had ik toch echt hoge nood. Nou ja, op zo’n station is zeker wel een toilet. En ja, zelfs drie, waarvan zelfs één invalidentoilet!! Maar alle drie hermetisch gesloten. Ik had Eur 0,50 uit mijn tas gediept, maar daar bleek ik niets aan te hebben. Al wiebelend las ik de instructie op de deur. Je moest betalen met je mobiele telefoon!! Wat een idioterie. Ik wilde mijn toestel al pakken, toen ik me realiseerde dat ik met mijn prepaid geen 0900 nummers bellen kon.

Daar stond ik dus en met mij nog wat andere mensen. Allemaal beteuterd te kijken naar die deuren. Ik werd zo woedend. Welke driemaalovergehaalde stommeling heeft dit bedacht?

Ik ben niet de enige die zich hierover opwindt. Klik hier voor een filmpje

(wordt vervolgd)

De lente is in het land, dus moet er nodig opgeruimd worden. Er staan hier 12 jaargangen van het tijdschrift “Onze Taal”, alle nummers in goede staat en netjes opgeborgen in tijdschriften-cassettes.

Wie belangstelling heeft, mag ze gratis komen afhalen! Mail me: knutzels@knutzels.nl

12 jaargangen Onze Taal, netjes opgeborgen in tijdschriftencassettes

Deze foto had vorige week met gemak ook gebruikt kunnen worden bij het “Kunst of kitsch-thema” van Stuureenfoto.
Ergens in een achterafstraatje in Venetië hangen de paus, de kerstman en een heks broederlijk bij elkaar.

Vorig jaar had ik niets gewonnen bij het One World One Heart-event, ondanks mijn vele commentaren op evenzovele websites. Dit jaar had ik meer geluk. Ik won een speciaal voor OWOH gemaakte hanger, die gisteren aankwam. Ik hoop dat het een echte goodluck-charm zal zijn. Jennifer, hartelijk bedankt voor dit cadeautje.

Last year I did not win anything in the One World One Heart-event, although I commented on lots of websites .
This year I was more lucky. Yesterday arrived a pendant, specially made for this event. I hope it will be my “goodluck-charm”.

Thanks a lot, Jennifer, for this present.