Sneeuwlast

Wij hebben nu last van de sneeuw, maar in Japan sneeuwt het veel vaker. Met name in het noorden, op Hokkaido. Het geeft last voor de bewoners, er is ongetwijfeld last in het verkeer. Maar ook de bomen krijgen de sneeuw op hun takken. En Japanners zorgen met heel veel liefde voor hun bomen.

Ze snoeien ze niet zo als hier, met een grote schaar of zelfs een elektrische heggenschaar. Nee, snoeien gebeurt in Japan met mooie schaartjes, takje voor takje. In blauwe of witte overalls staan de mannen op hoge ladders te snoeien. Nauwlettend houden ze de vorm van de boom in het oog. Het lijkt meer op kunst dan tuinwerk.

En dan komt de winter, met sneeuw. De mooie bomen zouden bezwijken onder de sneeuwlast. Maar daar zijn weer andere trucjes voor. Grote stellages (Yukizuri) worden te voorschijn gehaald. Ze lijken een beetje op een parasol, maar zonder doek. Een lange paal met tientallen touwen worden vanuit het midden over de boom gespannen. De sneeuw wordt zo verdeeld en is minder schadelijk voor de takken.

Als de film niet start, klik op de link

Met of zonder sneeuw, het ziet er fantastisch uit.

Voor mens en dier

Bron: Facebook / Daniela Bat

Ik moet me wel erg vergissen als de makers van “The Godfather” deze poster in gedachten hadden. Maar dan niet voor het helen van wonden, maar voor heel wat griezeliger zaken.

Dat Pratt’s Healing Ointment is voor alles geschikt, voor mens en dier, voor snijwonden, schrale billen van te lang op het zadel zitten, brandwonden. Nou gewoon, voor alles. Een wondermiddeltje dus.

Zou het nog te koop zijn? Geen idee….!

Het ruikt vast niet zo lekker…. Ik gok op een stalluchtje.

Naoberschap

Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.

De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.

Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.

Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.

img_20260107_0938185403399099360284389967

Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.

Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?

Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?

Boek

Wim Daniëls – Het dorp

“Het dorp” van Wim Daniëls. Een boek over hoe het was, vroeger in de dorpen, hoe het steeds vaker anders wordt. De nieuwe tijd, net wat u zegt.

Kleine dorpen, waar het leven rustiger is dan in de stad. Waar mensen elkaar kennen, groeten, helpen. Waar nog met paard en wagen werd gereden en dan, langzamerhand de auto en landbouwmachines hun intrede doen.

En de ruilverkaveling zorgt voor nog een grotere verandering. TV en telefoon geven het laatste zetje.

De welvaart wordt groter, het sappelen om het bestaan verdwijnt. Maar ook de gemeenschapszin wordt anders, minder hecht.

De onontkoombare veranderingen brengen het dorpsleven in een andere stemming. Wim Daniëls schrijft er uitgebreid over, met liefde en kennis. Maar soms ook wat al te uitvoerig. Dat maakt dat ik stukken in het boek soms oversloeg.

Pure schoonheid

Voor vanavond heb ik een programma in de TV-gids aangestreept, want dat wil ik absoluut bekijken.

In “Onbekend en wereldberoemd” gaan journalist Sinan Can en Pieter Roelofs, hoofd beeldende kunst van het Rijksmuseum, op zoek naar werk van de gebroeders van Lymborch.

img_20260103_103703562_hdr2800118507982262001

Nooit van gehoord? Toch waren Herman, Paul en Johan van Lymborch al in de vijftiende eeuw wereldberoemd. Zij werkten eerst voor Filips de Goede, die een fijne neus had voor schoonheid. Al in de 15e eeuw was hun roem hen vooruit gesneld. Hun werk is dus al heel erg oud, erg kwetsbaar maar gelukkig nog wel bewaard gebleven.

Later gaf de Duc de Berry hun opdracht voor het befaamde boek “Les Très Riches Heures du Duc de Berry” verluchtten met ongekend mooie tekeningen, versierde randen en miniaturen.

Helaas zijn de werken slecht sporadisch te bekijken. Te kwetsbaar, te waardevol. Eén keer bezocht ik een tentoonstelling in Het Valkhof in Nijmegen en ook op de tentoonstelling “Bourgondiërs”in Venlo was wat werk te zien. Op de tas van die tentoonstelling staat een afbeelding uit die “tres riches heures”.

Maar nu komt er een vierdelige serie op de TV. En die wil ik dus voor geen goud missen.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Natuurlijk draai ik dit jaar weer muziek van Charles Aznavour, mijn idool. Deze keer zingt hij in het Spaans, niet logisch want dit chanson gaat over Venetië. Zo mooi, zo romantisch, maar zo triest als je alleen blijft.

Blue Bells

The Blue Bells, dat waren vrouwen die dansten in cabarets. Er hing een beetje de geur van “oh la la” en stiekem om heen. Nou ja, dat was in de jaren 60 zo. Nu vinden we dat allemaal niet meer zo spannend. En die vrouwen zijn gewoon werkende dames met mooie benen. Mannen van nu zien op internet meer moois langs komen, toch….?

Maar in 1965 was dat dus anders. En zong Toon Hermans er over. En na 60 jaar is het nog steeds leuk om te zien, te genieten van de timing en de humor. Dit blijft gewoon altijd leuk.

Kalenders

img_20260101_1024335675314068491507353677

Elk jaar zoeken we twee kalenders uit. Eén voor in de keuken, één voor in de hal.

Dit jaar is het onderwerp van de halkalender “reizen”. Twaalf vintage reisposters zullen de komende maanden aan de meterkast hangen.

In de keuken kunnen we 365 dagen de dag beginnen met een lach. Tenminste, we hopen dat Toos en Henk daarvoor gaan zorgen.

Soms ontdekken we zo’n mooie kalender op vakantie of valt ons oog erop in een winkel. Tegen onze gewoontes in bestelden we dit keer beide kalenders via internet. Want helaas, de boekwinkel is al weer een tijdje verdwenen van het winkelcentrum. Dus dan moet je wel…!

Nieuwe start

@Peace now

Alweer is er een jaar om. Voor ons liggen 365 dagen die gevuld moeten worden. Met leuke en nare dingen, onverwachte zaken en afspraken die al lang te voren zijn gemaakt. Met wensen, die wachten om vervuld te worden.

Iedereen hoopt op gezondheid voor zichzelf, kinderen, familie en vrienden.

Maar misschien is de grootste wens op dit moment wel rust en vrede in de wereld.

Laten we hopen dat de wil om vrede sterker is dan alle oorlogsretoriek.

Ik wens iedereen een fijn, gezond
en vredevol 2026