Category Archives: Uncategorized

Dranken

Posted on by

Er zijn al veel dingen verdwenen uit ons dagelijks leven. Dat klinkt dramatisch, maar dat is het niet hoor! Maar zo nu en dan word je ineens herinnerd aan iets uit vroeger tijd.

Wie nu, zo rond een uur of half vijf, begint aan een borreluurtje, schenkt heel andere dranken dan vroeger. Mijn vader dronk een jonge borrel en voor mijn moeder werd een glaasje citroenjenever ingeschonken. Met een lepeltje suiker. Daarbij een piepklein lepeltje, waarmee de suiker werd opgelepeld.

Leo is altijd een bierliefhebber geweest en ik mocht graag een glaasje sherry, liefst zo droog mogelijk, drinken. In de 50- en 6-er jaren stond bij mijn zus en zwager een verzameling likeurtjes in de kast. Die werden niet elke dag gedronken, maar spaarzaam geserveerd aan de (dames)-visite.

Eén zo’n drankje herinner ik me nog goed. Het heette “Parfait d’Amour” en had een giftig paarse kleur. Mijn zwager schonk het in lage, wijde coupes. En dat gaf een dramatisch effect, vond ik. Geen idee hoe het smaakte. Ik was toen nog in de ranja-leeftijd.

Parfait d’Amour is nog steeds te koop, maar zal nu wel gebruikt worden voor cocktails. Kopen zal ik het niet, de kleur staat me niet aan en voor cocktails hoef je me niet wakker te maken.

Lummelen

Posted on by

Op TV zag ik een mevrouw vertellen dat ze graag lummelde. En dat het ook kon. Gepensioneerd, geen verplichtingen, heerlijk! De interviewster verschoot zowat van kleur.

Lummelen, zo maar helemaal niks doen….? Ja, dat kan… Ook ik heb er geen moeite mee, ook al denk ik vaak dat ik natuurlijk ook iets nuttigs had kunnen doen. Maar meestal overheerst dan toch het gevoel van totale vrijheid.

Niemand die zich ergert, niemand die je achter de broek zit, niemand of niets benadeeld of bedrogen. Gewoon, lekker een beetje freewheelen. Mijmeren over iets, dingen bedenken die je toch niet gaat doen of heerlijk een vrolijk en licht boek lezen. Jezelf voornemen dat je nog een kwartiertje… en dan na anderhalf uur ontdekken dat de tijd voorbij gevlogen is.

Niet dat ik alle dagen lummelend voorbij laat gaan. Er zijn heel drukke dagen, gevuld met allerlei afspraken, dingen te doen, te regelen, te maken, te verstellen, te koken, te bakken. Dagen dat ik ’s avonds moe, maar ook voldaan op de bank zak.

Het is juist die heerlijke afwisseling die me gelukkig en tevreden maakt.

Suze

Posted on by
Suze Archives * Nullam Microwaveum Food & Drinks
Bron: Google foto’s

Wie de boeken van Maigret kent, weet dat hij vaak even een café binnen ging en daar een glaasje dronk. Vaak was dat een glaasje Suze. Een lichtgeel drankje, een beetje zoet, een beetje bitter. Voor mij onlosmakelijk verbonden met Franse sfeer.

En zo’n glaasje zal ik vanavond vast ook weer eens nemen. Want dat mag, als je jarig bent. Dan mag je je wel een beetje laten verwennen en iets extra’s nemen.

Dus zeg ik “proost”. Dat hoop ik nog heel vaak te kunnen zeggen 😉 😉 😉

Boek

Posted on by
Loes Hegger: Villa De Wartburg

Ik ben van huis uit wel enigszins gelovig opgevoed, maar religie speelt geen grote rol in mijn leven. En mijn kennis over de Rooms Katholieke riten en gebruiken is marginaal.

De geschiedenis van De Wartburg begint met de enorme gewetensnood waarin Herman Hegger zich bevindt. Als kind wist hij zeker dat hij priester wilde worden. Vader wilde liever nog een werkman in zijn boerenbedrijf. Toch gaat Herman als 12-jarige jongen naar het Seminarie. Maar na een paar jaar gaat hij terug naar huis. Toch pakt hij de studie weer op, op aandringen van zijn moeder.

Als priester in Brazilië beseft hij nogmaals dat hij zijn geloof in de kerk verloren is. Hij keert terug naar Nederland, wordt ziek en ontmoet in het ziekenhuis zijn latere vrouw Willy.

Herman is inmiddels overgegaan tot het Gereformeerde geloof en zet zich in voor de Stichting de Rechte Straat. In Villa De Wartburg vangen zij ex-priesters op, die vaak met gevaar voor eigen leven hun land ontvlucht waren.

Met verve en humor vertelt Loes Hegger (dochter) de geschiedenis van haar jeugd, met de vreemde situaties en steeds wisselende bewoners in huis. Zij zocht diverse ex-priesters op en vroeg hen hoe zij naar hun verblijf in Velp terugkeken.

Het is een boek over mensen, in een periode van hun leven waarin alles op z’n kop werd gezet, alle zekerheden wegvielen. De ene dag waren ze een gerespecteerd priester, de volgende dag werden ze outcasts. Uitgestoten door de maatschappij, stonden ze op straat, zonder geld, zonder bezit. Soms moesten ze vrezen voor verraad, gevangenschap. Vaak moesten ze op stel en sprong hun familie achterlaten, zonder goed afscheid te kunnen nemen.

Ik las het boek in één adem uit. Het bracht me even in een wereld waarvan ik het bestaan niet kende.

Knudderen

Posted on by

Er zullen in dit land wel weinig huizen zijn waar geen badgelegenheid in is. Of het nou een rechttoe-rechtaan douchehokje is of een door een interieur-architect getekende badkamer, dat doet er niet toe. We kunnen ons allemaal met enige regelmaat wassen.

Toen wij thuis rond 1969 een douche kregen (daarvoor waste ik me wekelijks in een teil) vond mijn moeder het niet nodig om die elke dag te gebruiken. Die teil werd gewoon verruild voor de wekelijkse douchebeurt. Dagelijks poedelen aan de wastafel kon ook prima. En ook nu beperk ik douchen nog steeds tot een paar keer per week.

Nu lees ik dat mensen, in het kader van waterbesparing, emmertjes met koud of gebruikt water vullen om later de wc mee door te spoelen. Sorry, dat vind ik wel heel erg primitief.

Er is wel niemand die het ziet, maar stel je voor. Je hebt een fraaie badkamer, met zorg uitgezochte tegels, glimmend design sanitair en stapels op kleur gekozen handdoeken en badlakens. Alles geheel op elkaar afgestemd….

En dan ga je een beetje rommelen met grote of kleine plastic emmertjes. Om die later in het toilet te kiepen of naar de wc te dragen…?

Zuinig met water is prima, maar aan dit geknudder zal ik dus niet mee doen.

Boek

Posted on by

Valentina krijgt bericht van een Londense advocaat, die haar vertelt dat haar moeder haar een boekwinkel heeft nagelaten. Ze is hogelijk verbaasd, want haar moeder stapte zo maar uit haar leven toen ze 12 was. Nooit, nooit meer heeft ze iets van haar gehoord.

En dan nu ineens… een erfenis. Wie was haar moeder, waarom liet ze Valentina alleen en vooral waarom heeft ze nooit meer iets van haar gehoord?

Omdat te onderzoeken, moet ze dus naar Londen. Helemaal alleen, want ze ligt in scheiding. Al met al geen vrolijke start.

Maar dan begint een soort van speurtocht naar het levensverhaal van haar moeder. Misschien soms een beetje ver gezocht en vaak heel toevallig.

Een gezellig boek, voor boekenwurmen en liefhebbers van een niet al te zwaar verhaal. En ook Londen lovers komen aan hun trekken.

Ach, een beetje verdriet, een snufje oud zeer, veel oude en nieuwe romantiek. Geldproblemen, maar ook creatieve oplossingen.

En boeken, schrijvers en boektitels en verwijzingen in allerlei soorten. Een met verve geschreven en heel ontspannend boek.

Toen…

Posted on by

Vijftien jaar geleden werd Leo 65 jaar. Hij genoot toen al jaren van de VUT, maar die leeftijd…. Hij had er vreselijk tegenop gezien, wilde die dag het liefst stilletjes voorbij laten gaan.

Maar dat lukte niet. Er was een bescheiden feestje gepland. En hij kreeg dit boekje, dat ik samen met de kinderen, familie en vrienden had samengesteld.

Het omslag was duidelijk. Leo was nu echt stokoud 😄😄. Nou ja, een klein plaagstootje, dat moet toch kunnen?

En nu zijn we 15 jaar verder en wordt Leo vandaag dus 65 + 15 = 80 jaar. Natuurlijk vindt hij dat een nog akeliger getal. Maar ook nu kunnen we het niet veranderen.

Gelukkig is Leo nog steeds vitaal en gezond. Die stok had hij toen en nu nog steeds helemaal niet nodig. Dat plaatje was echt veel te voorbarig.

Vandaag vieren we dus Leo’s verjaardag. Met een lekker biertje, een hapje en een drankje.

En dan gaan we weer over tot de orde van de dag. Nou ja, daarna gaan we lekker een weekje weg. Met een beetje geluk is het mooi weer en kunnen we genieten wat Nederland te bieden heeft.