Collectie: Tokyo National Museum
| Arme reizigers. Het regent dat het giet en Hiroshige laat de dragers in hun armzalige lendendoek rennen. De man in de draagstoel heeft zich verscholen onder een doek. Nee, dan nu. Nu kun je de omgeving van Shôno bekijken vanuit een luchtballon. Als het tenminste niet regent. |
 |
Collectie: Tokyo National Museum
| De reizigers naderen de Ishiyakushi Tempel. Het is al een beetje schemerig en ze zijn vermoeid. Ook in deze tijd zou Hiroshige de tempel nog hebben kunnen tekenen, want hij staat er nog steeds. Wachtend op vermoeide reizigers. |  |
Collectie: Tokyo National Museum
| Bij de rivier in de buurt van Yokkaichi ziet Hiroshige boeren, die hun land bewerken. Zo te zien is er rijst geplant. En dat is nog steeds het belangrijkste voedingsmiddel in Japan, dus is er eigenlijk niets veranderd en staat ook nu de rijst nog op de velden. |  |
In 1972 gingen Leo en ik voor het eerst samen op vakantie. En we pakten meteen uit, want het werd een autovakantie van vier weken naar Griekenland.
Veel van die reis staat me nog duidelijk voor ogen. Samen in het kleine blauwe kevertje, sigaretjes rollen voor Leo. Picknicken langs de kant van de weg, met enorm grote sinaasappelen, rechtstreeks van de boom. En de vele, vele schapen. Ergens moeten nog dia’s liggen van kuddes die de weg oversteken, de weg versperren, of de berg afkwamen lopen. Tientallen schapen en lammeren fotografeerde ik. Maar later wisten we natuurlijk niet meer waar precies dat allemaal was. Nou ja, leuke herinneringen toch?
En wat ook grote indruk maakte, was de markt waar al die lammeren verkocht werden. Want het was zo rond de Paastijd en de Grieken lustten wel weer een lekker mals stukje vlees na de lange vastentijd. En alsof ze het voelden, die beesten. Klagend blèrend stonden ze op de markt. En al vind ik een stukje lamsvlees heerlijk, telkens moet ik weer denken aan dat hartverscheurende geblèr.
En nu is het vandaag dierendag, maar ook offerfeest. Wat een tegenstrijdigheid… Vandaag maar eens iets vegetarisch koken!!
Bron: Boeren.nu
| Steeds verder gaan de reizigers. De volgende halte op hun weg is Kuwana. Hier moeten ze weer aan boord van een schip gaan. Wie nu naar Kuwana gaat, komt ook in het water terecht. Maar dan dat van het grote waterparadijs in Nihashima Park. |
 |
 |
Waar staan deze mensen toch zo geduldig op te wachten? Het is nog een beetje mistig en tamelijk vroeg. Sommigen weten het wel, het kan nog wel even duren. Die zijn er bij gaan zitten en kletsen wat.
|
Ze staan op het havenhoofd in Vlaardingen, waar je mooi zicht hebt op het grootste cruiseschip van de wereld, dat voorbij komt varen. En na een uurtje is het dan zover. Een schip, zo groot dat het je bijna niet voor kunt stellen. Een varende flat, die zowat de hele Nieuwe Maas in beslag neemt.
Op weg naar Keppel Verolme B.V., waar alle tapijten vernieuwd zullen worden en ook diverse technische reparaties zullen worden uitgevoerd. En ja, dat kon alleen in Rotterdam 😉 😉 😉
| Ik denk dat er nog maar weinig huishoudens in Nederland zullen zijn zonder een koelkast (of twee) in de keuken. Toch kan ik me nog wel de tijd herinneren dat bij ons thuis zo’n apparaat ontbrak. Wij hadden een piepklein keukentje, waarin met geen mogelijkheid een koelkast paste. Pas in 1969, nadat het huis door de Woningstichting Rotterdam was verbouwd, hadden we plaats voor zo’n ding. Tot dan toe haalde mijn moeder mondjesmaat bederfelijke waar. |
 bron: Het geheugen van Nederland |
We hadden een vliegenkastje op het balkon en worst en kaas werd per ons gehaald. Bij de kruidenier, schuin tegenover ons huis.En hoewel ons huishouden niet zo geautomatiseerd was als nu, had mijn moeder daar toch tijd voor. Er was zelf s nog wel even gelegenheid om een praatje te maken.
Maar nu zou ik toch echt niet meer buiten de koelkast kunnen. Hij staat vol met potjes, flesjes, schaaltjes. We vinden nu ook dat spullen meestal gekoeld bewaard moet worden en dus zetten we er van alles te pas en te onpas in. En voor een onsje kaas of worst even naar de winkel lopen, dat doen we niet meer. Daar hebben we het te druk voor….. zeggen we.
| Dit keer tekende Hiroshige een scène van het Miya-festival in de Atsuta Shrine. Festivals en feesten worden nog steeds gevierd en op die dagen komen de mensen naar de tempel om er te eten, te drinken, te bidden en vooral om met elkaar feest te vieren. |
 |
Dit schip zagen we deze zomer, toen we naar Enkhuizen gingen.
Zo’n groot zeilschip zou niets voor mij zijn. Ik ben al niet zo’n waterrat, maar ook het klimmen om de zeilen los te maken geven mij de bibbers. Ik wordt al akelig op een keukentrapje 🙁 Maar de bemanning heeft zeker geen last van hoogtevrees.
 |
 |
Collectie: Tokyo National Museum
| Al ten tijde van Hiroshige werden in Arimatsu stoffen geverfd, waarvan stijlvolle kimono’s werden gemaakt. En ook nu nog kun je zien hoe met de Shibori-techniek de prachtigste patronen worden gemaakt, alsof de tijd stil heeft gestaan. |
 |
