Die muur met de rozen is al een plaatje op zich. Maar dat raam zo in het midden en dan die zwarte kat. Het is een onvoorstelbaar mooie foto.
Nee, die foto heb ik niet zelf gemaakt. Geen rozen in overvloed op mijn buitenmuur, geen kat die peinzend naar buiten kijkt.
Maar wel zelf gevonden op Instagram en toegevoegd aan één van mijn vele fotoverzamelingen.
Met het idee om er later eens iets mee te doen. En dat is nu.
Zomaar een gezellig zondags blogje.
Instagram / By @benjaminwolf / #streeetleaks
Deze foto kwam ik tegen op Facebook. Het draait allemaal om geld, ons oude gelde welteverstaan.
De tijd dat een gulden op de markt een daalder waard was. Je geen rooie cent meer in je zak kon hebben, maar dan ook niks kopen kon. Want in die tijd was er nog geen plastic geld.
En je de hele wereld rond kon reizen, als je een kwartje had en voorspellende gaven. Want anders kwam je natuurlijk nog niet ver.
Ik hoop dat het kwartje gevallen is… 😉
China is een enorm land met enorme wegen. Die hadden ze al toen wij er in 1997 waren, maar inmiddels zullen ook die wegen wel breder en langer geworden zijn.
Toch kennen de Chinezen ook het file probleem. Want als ze een Nationale vrije dag hebben, willen ze allemaal naar buiten.
En dan krijg je zulke taferelen. Enorme files, waar geen begin of een eind aan te zien is. Een oponthoud van enkele uren? Nou reken maar op enkele dagen….!
Zou dat bij ons straks ook zo zijn?
Onze sneeuwschuiver had het laatst begeven. We hebben hem natuurlijk niet dagelijks nodig, maar toch als het gaat sneeuwen moet ie startklaar staan. Laatst was het maar wat handig zo’n ding te hebben.
Dus op naar de grote Doe-het-zelf winkel. Nu hebben we een knalrode -dus opvallende- schuiver en zo stevig dat je er arctische sneeuwbuien mee aankan. Je weet maar nooit in deze tijden.
Terug thuis zag ik ineens sprietjes met sneeuwklokjes in knop in de voortuin staan. Nog heel erg klein, maar toch… Een belofte voor de toekomst.
Want al denken we soms dat de wereld op z’n kop staat, de natuur houdt gewoon z’n ritme aan. De seizoenen volgen zich op, met gewone regelmaat, het wordt ook weer lente, zomer….
Gelukkig maar, dat geeft tenminste vastigheid
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Op de eerste maandag van de maand plan ik dit jaar een chanson van mijn idool Charles Aznavour. Deze keer wel één van zijn bekendste, La Bohème, maar in het Nederlands gezongen door André van Duin.
Geen zelfbedachte overdenking, maar wel een die helpt om in te zien dat het niet altijd rozengeur en maneschijn kan zijn.
Maar dat je de dag toch bent doorgekomen, ondanks alles.
Ondanks pijn, tegenslag of wat dan ook. Rustig doorademen en morgen gaat alles misschien weer prima….
De inspiratie is even opgedroogd, dus een paar dagen pauze.
Binnenkort weer ideeën genoeg, hoop ik.
Tot dan!!
Toen ik in het Kunstmuseum in Den Haag was voor de Titanic-tentoonstelling, zag ik dat er ook werk van Jan van der Vaart tentoongesteld werd. Dat wilde ik ook wel graag zien.
Toen ik in Museum Boymans-van Beuningen werkte, was Jan van der Vaart nog niet zo bekend. Ik herinner me toen wel een tentoonstelling van hem en misschien nog andere keramisten.
Jan van der Vaart maakte heel strakke maar mooie vazen. Robuuste objecten, waar bloemen goed in uitkomen.
Maar een vaas alleen is ook al een schoonheid, die een eigen plek in het interieur heeft. Vaak rechthoekig en dus niet gedraaid op een draaischijf, maar opgebouwd uit lappen klei.
Later maakte hij ook vazen in glas.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Altijd goed voor een relax momentje. Een heel gezelschap, Exene Cervenka, Phil Alvin, & Petunia & the Vipers, speelt en vraagt om nog een kopje koffie, met een taartje erbij.
Appelmoes, een de eerste dingen die een baby te happen krijgt. En een van de laatste dingen die oude mensen eten. Zacht, natuurlijk en redelijk gezond. Zeker als je het zelf maakt. Niks moeilijks aan.
Appelen schillen, in stukken en met een beetje water koken. Wie wil, pureert het helemaal fijn. Ik heb het liever tamelijk grof.
Maar mensen in een verzorgingsinstelling in Zeeland krijgen geen appelmoes meer. Dat is ongezond, want te veel suiker, te veel verpakking, dus milieu-verontreinigend.
Ja, dan heb je al een heel leven achter je, komt iemand je vertellen dat je gezonder moet gaan leven. Tamelijk betuttelend!
Maar voor een 70+ is gezond leven toch iets anders dan voor een 20er of 30er. Dan ligt de prioriteit bij lekker en niet te zwaar. Geef die mensen dus maar gewoon hun appelmoes.
