| Jaren geleden kreeg ik van mijn toenmalige werkgever een klein Marokkaans kookboekje. Dat werd de basis van mijn kookboeken verzameling. Die is inmiddels meters lang en telt wel meer dan 300 kookboeken en -boekjes, in allerlei soorten, maten en talen.Het is dan ook geen wonder dat ik vaak in een boekwinkel bij de kookboeken blijf staan. Ik heb menig uurtje al bladerend doorgebracht. Maar nu wordt het me toch een beetje te veel. Want dit is slechts een deel van wat er nu te koop is en het is een onmogelijkheid om de verzameling “compleet” te krijgen. Gebruik ik de recepten vaak? Welnee, het meest kook ik uit de losse hand of ik laat me inspireren door recepten in weekbladen of van de TV. Maar een mooi kookboek is ook leuk om zo maar in te bladeren en te bedenken hoe lekker dat ene recept zal smaken. Bij Stuureenfoto is het thema deze week “verzameling” en ik ben benieuwd wat dat zal opleveren. |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Advent
| Adventkalenders zijn hier niet zo gebruikelijk, maar wel in Duitsland. Daar kochten wij ze voor onze (toen nog) kleine kinderen. Meestal zat er snoep in, dat dan dagelijks voor het tandenpoetsen mocht worden opgegeten. Na een kinderpartijtje bleken ineens alle chocolaatjes verdwenen te zijn, tot groot ongenoegen van onze kinderen. De adventkalenders hier kun je zelf maken. Voor mij heeft dat geen zin, maar misschien staan er nog snel te maken ideetjes bij. (Klein)kinderen doe je er vast veel plezier mee! |
 |
Deel dit op:
Spelen op straat
| Op straat spelen, dat kon nog in mijn jeugd. (Bijna) geen auto’s, nauwelijks verkeer in onze straat. Er was ruimte genoeg. We balden tegen de muur, sprongen bokje, rolschaatsten of deden “koppetje duikelen” om een hek. Nu hebben de kinderen nauwelijks nog ruimte, moeten ze opletten voor de kostbare auto’s, raast het verkeer met grote snelheid langs. Ik heb hier al eens een kind gezien, zittend op de stoeprand met een IPad. Eigenlijk triest, want het zou moeten rennen, spelen, bewegen. Ouders zijn ook vaker bang, terecht of niet, om hun kind uit het oog te verliezen. Deze muurschildering in Amsterdam, vlakbij een tamelijk grote speelplaats, brengt misschien weer oude tijden terug. Want er is toch niets leukers dan lekker buiten te spelen? |
 |
Deel dit op:
Reiger
| In onze wijktuin zitten heel wat reigers, die de omgeving afstruinen op zoek naar een lekker hapje. Nu worden er daar nieuwe bruggen gebouwd en dus zijn ze een beetje uit hun doen. Daarom strijkt er zo nu en dan een in onze tuin neer en staat dan reikhalzend bij de vijver. Meestal zijn ze te schuw om een foto te maken, maar vorige week was dit exemplaar bijna tam en liet zich gewillig fotograferen. Aan de ene kant vind ik het prachtig, zo’n groot beest in de tuin. Maar na die ene keer een poepende reiger boven mijn auto te hebben gehad, weet ik niet of ik zijn bezoek nou zo erg moet waarderen. Zo’n grote reigerflats is niet echt prettig om in je tuin te hebben. En de kikkers en salamanders in de vijver zullen hem ook wel liever zien opvliegen. |
 |
Deel dit op:
Boeken
| Boeken aanbevelen vind ik altijd een beetje moeilijk. Wat de een prachtig vindt, is voor de andere niet om te pruimen. Gelukkig lees ik ook bij anderen dat zij boeken soms helemaal niet uitlezen, want dat heb ik regelmatig. Toch kreeg ik van Dorothé laatst een prachtig boek op: Hotel Quadriga van Jenny Glanfield. Het vertelt de geschiedenis van een super luxe hotel in Berlijn, vanaf het het eind van de 19e eeuw tot 1933. Met de grote verschillen tussen rijk en arm, adel en “gewoon volk” en een stad in ontwikkeling. Met de mensen die hun kansen weten te grijpen en de schlemielen die telkens naast op het verkeerde paard wedden. Natuurlijk gaat de geschiedenis door, dus ik ben benieuwd hoe het verder loopt, in de Tweede Wereldoorlog en daarna, met Berlijn als verdeelde stad. Het belooft nog heel wat avondjes op de bank, met thee en koekjes. Want het zijn nog twee dikke pillen, die ik bij de bieb heb aangevraagd. |
 |
Deel dit op:
Nostalgie
| Als we naar de markt gaan, gaan we meestal ook naar de kerkbazaar. En deze week lag, in de allereerste doos die ik zag, het Muizenboek. Dat heb ik als kind zo vaak gelezen, dikke tranen om gehuild en in angst gezeten of het ooit weer goed zou komen met die arme muisjes. En daar lag het weer. Helemaal zoals ik me herinner, een beetje verfomfaaid, met losse blaadjes, maar nog verder helemaal intact. En voor 50 eurocent laat je dat niet liggen. Eerst moet het gerepareerd worden en dan gaat het bij de andere boeken, op de zolder. Om zo nu en dan nog eens terug te lezen. |
 |
Deel dit op:
Souvenirs
| Deze week weer, na een lange pauze, een challenge bij Stuureenfoto. Dit maal gaat het over souvenirs. De kleine dingen die je meeneemt van vakantie, om de herinnering en de sfeer vast te houden. Zoals deze gouache, die we op onze allereerste reis naar China kochten. Ik kijk er dagelijks naar, want hij hangt tegenover de eettafel. Ik weet ook nog precies waar we hem kochten, herinner me de onderhandelingen met de verkoper, zelfs de geur van dat winkeltje komt zo nu en dan nog naar boven. Op de kast eronder staan wat souvenirs die onze kinderen meebrachten, een houten tuk-tuk, een autootje uit Ecuador, een riskja uit Madagaskar en een door een straatjongetje gemaakte tankauto met MOBIL-SHEELuit Ethiopië. Sommigen vinden het een “schiettent”, maar voor ons zijn het dierbare en waardevolle dingen. |
 |
Deel dit op:
Kernwapens
 |
Op zaterdag 21 november 1981 komen minstens 300.000 mensen bijeen in Amsterdam om te protesteren tegen het voornemen van de Nederlandse regering om in Nederland kernwapens te plaatsen. Toenmalig vakbondsleider Wim Kok houdt een toespraak. Het slot: Kernbewapening is geen modernisering maar idiotisering van de wereldsamenleving. Het is onduldbaar dat onbeschrijfelijk grote bedragen worden uitgegeven aan de verfijning en de vervolmaking van het meest ingenieuze wapentuig dat met één druk op de knop alle leven van mens en dier kan vernietigen en dat er tegelijkertijd zoveel miljoenen mensen letterlijk dood gaan van de honger. In ons belang en dat van onze kinderen en kleinkinderen voor wie we een leefbare wereld willen achterlaten zeg ik: “Vooruit met de strijd voor de vrede! Weg met de oorlogsdreiging, weg met de atoomwapens!”
|
Mooie woorden, maar we zijn nog steeds geen steek verder gekomen met de wereldvrede. En ook de honger is de wereld nog steeds niet uit.
Deel dit op:
Koffer
| Dit jaar waren wij nogal eens op reis. Geen lange trips, maar korte stedenreisjes. Dat is heel leuk om te doen en zo waren we in Oostende, Berlijn en Rome en ging ik ook nog met een vriendin naar Wenen. Niks te klagen dus… Voor volgend jaar staat er ook al weer een reisje gepland, weer naar Berlijn. Ditmaal is dat het cadeau voor Leo’s 70e verjaardag. Hij is helemaal weg van Berlijn, vandaar. Wij hebben dus inderdaad nog een “koffer in Berlijn”. |
 |
Deel dit op:
Hetty Blok
De hele familie bleef er voor thuis, voor Ja Zuster, Nee Zuster. Met de heerlijke zuster Klivia, vertolkt door Hetty Blok. Vorige week overleed ze, 92 jaar oud.
De Wereld Draait Door maakte een speciale De TV Draait Door over haar:
