Dit hebben we toch allemaal wel eens gedaan? Jongen of meisje, maar allemaal stonden we wel een keer voor de spiegel te kijken of onze spieren gegroeid waren, we nou wel of niet al borstjes kregen, of we dikker, slanker, lelijker of mooier waren geworden….!
Dit jongetje op de voorpagina van de Saturday Evening Post keek of zijn biceps al net zo groot waren als Charles Atlas, een bekende bodybuilder uit die tijd. Zou hij ooit ook zo’n imponerend spierenpak krijgen?
In deze tijd moet het wel mogelijk zijn met alle sportscholen die we nu hebben.
Of het een architectonische uiting is of niet, dit is een raar balkon. De punten aan de zijkant dienen nergens voor en zijn alleen maar last. Wat doe je daarmee?
Maar daar plaats ik deze foto eigenlijk niet voor. Want ik heb me vooral geamuseerd met de commentaren op Facebook. Een kleine greep uit wat er geschreven werd:
Het is een speciaal eco-systeem. Vogels laten er hun uitwerpselen op vallen, het wordt een smeerboel en ineens heb je schoonmakers nodig.
Voor boze katten / daar willen alleen katten zitten.
Dat is voor onhandige geliefden. Daar kunnen ze zich op verbergen / daar kan je een verboden liefde op verbergen.
Prima geschikt om trompet op te spelen.
Speciaal voor 007 om te wachten tot de kwaaien weer weg zijn.
In Singapore moet je voor zo’n extra plekje ook extra belasting betalen.
Er waren nog veel meer opmerkingen te lezen, maar dit lijkt me genoeg 😉 😉 😉
En als er een hemel mocht blijken te zijn daarginds in die lichtblauwe verte vlak achter die blinkende horizonlijn, verwacht ik toch eerst graag offerte.
Ik ben op de aarde toen ook, indertijd zo argeloos aan komen drijven… nou, ’t is om te dragen, maar niet – tot mijn spijt – om over naar huis te schrijven.
Daarom wou ik eerst wat gegevens zien, en ook graag een lijst met de namen, want kijk, anders wordt het zo pijnlijk misschien: stel dat de Van Klaverens kwamen.
dan moet ik weer opstaan en ostentatief de zaal uitgaan met mijn bazuintje, dat geeft allemaal weer zo’n ongerief en waar moet ik heen? Naar het tuintje?
Met vleugeltjes ben je wel gauw een eind weg, dat is zo, je kunt uit de voeten… maar toch, ik ben bang dat ik Dingen Zeg wanneer ik ze weer zou ontmoeten.
Dus iets als een passagierslijst misschien… prospectus, of iets in die richting, dan kan ik dat op mijn gemak eens bezien vrijblijvend en zonder verplichting.
Annie M.G. Schmidt (Uit: Tot hier toe: gedichten en liedjes voor toneel, radio en televisie 1938-1985, Querido)
Deze foto kwam ik tegen op Facebook. Het draait allemaal om geld, ons oude gelde welteverstaan.
De tijd dat een gulden op de markt een daalder waard was. Je geen rooie cent meer in je zak kon hebben, maar dan ook niks kopen kon. Want in die tijd was er nog geen plastic geld.
En je de hele wereld rond kon reizen, als je een kwartje had en voorspellende gaven. Want anders kwam je natuurlijk nog niet ver.
Ik moet me wel erg vergissen als de makers van “The Godfather” deze poster in gedachten hadden. Maar dan niet voor het helen van wonden, maar voor heel wat griezeliger zaken.
Dat Pratt’s Healing Ointment is voor alles geschikt, voor mens en dier, voor snijwonden, schrale billen van te lang op het zadel zitten, brandwonden. Nou gewoon, voor alles. Een wondermiddeltje dus.
Zou het nog te koop zijn? Geen idee….!
Het ruikt vast niet zo lekker…. Ik gok op een stalluchtje.
The Blue Bells, dat waren vrouwen die dansten in cabarets. Er hing een beetje de geur van “oh la la” en stiekem om heen. Nou ja, dat was in de jaren 60 zo. Nu vinden we dat allemaal niet meer zo spannend. En die vrouwen zijn gewoon werkende dames met mooie benen. Mannen van nu zien op internet meer moois langs komen, toch….?
Maar in 1965 was dat dus anders. En zong Toon Hermans er over. En na 60 jaar is het nog steeds leuk om te zien, te genieten van de timing en de humor. Dit blijft gewoon altijd leuk.
Elk jaar zoeken we twee kalenders uit. Eén voor in de keuken, één voor in de hal.
Dit jaar is het onderwerp van de halkalender “reizen”. Twaalf vintage reisposters zullen de komende maanden aan de meterkast hangen.
In de keuken kunnen we 365 dagen de dag beginnen met een lach. Tenminste, we hopen dat Toos en Henk daarvoor gaan zorgen.
Soms ontdekken we zo’n mooie kalender op vakantie of valt ons oog erop in een winkel. Tegen onze gewoontes in bestelden we dit keer beide kalenders via internet. Want helaas, de boekwinkel is al weer een tijdje verdwenen van het winkelcentrum. Dus dan moet je wel…!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
De opname is niet zo best, maar het liedje en Lia Dorana zijn onlosmakelijk verbonden met Rotterdam. Een stad van werken en van bouwen en met ook wel heel ondeugende vrouwen.
Als we nou kleinkinderen hadden, dan… dan zouden ze vast wel eens komen logeren. En op een druilerige middag, wanneer de uitstapjes door regen worden verpieterd, dan liet ik ze dit filmpje zien.
Gewoon omdat het leuk is, maar krap een kwartiertje duurt en je er een beetje door wordt opgevrolijkt.
Dus grootouders, bewaar de link en laat uw kleinkinderen kennis maken met de jeugdherinneringen van Paul McCartney.
In de tussentijd zet je thee en biscuitjes klaar! 😉 😉 😉
