Bescheiden glamour

Samen met zwager en schoonzus gingen we naar de tentoonstelling “De smaak van Soestdijk”. een tentoonstelling die gehouden wordt (nog tot 29 maart 2026) in Paleis Soestdijk.

Met een kijkje in de keuken van het Paleis, de eetkamer van koningin Juliana, de jachtkamer. Zo kon je zien hoe destijds onze vorstin er met haar gezin leefde.

En met een keur van allerlei serviezen en bestek. Ook was in een van de grote zalen de tafel gedekt voor een groot diner, compleet met lakeien, zwaar zilveren bestek en uitgelezen porselein.

Alles ademde een bescheiden luxe uit, maar je voelde dat “doe maar gewoon, dat is gek genoeg” toch de boventoon voerde. Wie wel eens in een Frans paleis zoals Versailles is geweest, ziet het verschil. Niet te veel pracht en praal, maar bescheiden glamour.

Natuurlijk proefden we de smaak van het paleis in de vorm van kleine taartjes, die gebakken waren door Robèrt van Bekhoven. En ik kon ik het niet laten, maar ging uiteindelijk de deur uit met een kookboekje. Om ook thuis de smaak van Soestdijk te kunnen proeven.

Omgekeerd

Bron: Google

Als ik truien of vesten was, doe ik die altijd binnenstebuiten. En zo vouw of hang ik ze ook op. Natuurlijk keer ik die spullen om zodra ik ze ga dragen.

Maar was ik slaperig, nog niet helemaal bij de les of gewoon een beetje verstrooid? Ik weet het niet, maar het is me al meer dan eens overkomen dat ik met een omgekeerd kledingstuk naar beneden ga. Gelukkig heb ik het (meestal) op tijd door, want een beetje dommig oogt het wel.

Vorige week is het Leo ook overkomen. Ook dat werd gelukkig nog op tijd ontdekt. Maar stel je voor, dat je al in het theater zit….

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Ik kan niet goed wakker worden, zonder een kopje zwarte koffie. Madellin Bell serveert het vandaag voor jullie.

Als de clip niet start, dit is de link

Nog nuttig?

img_20260203_122350908_hdr2248355251702535078

Als we vroeger op reis gingen, namen we naast de gewone bagage, ook dit mee. Een glas met houder en een elektrisch dompelaartje. Om koffie of thee te kunnen zetten, om bouillon klaar te maken.

Eigenlijk weet ik niet of dit nu nog gebruikt wordt. Ik bood het aan op de buurtapp, maar zonder resultaat. En nu gaat het naar de kringloop. Hopelijk kan iemand ander er toch nog wat mee.

Want ook wij willen inmiddels wel een beetje ontspullen. Zachtjes, niet te snel.

Maar langzaamaan staat er steeds meer in de hal wat naar kringloop of andere bestemmingen kan.

Keukenla

img_20260215_171742309_hdr1198470173187902343

Ik ruimde het rommel-laatje in de keuken op. Daar ligt altijd heel veel troep in. Elastiekjes, bonnetjes, etiketten, een pen, clips en nog zo wat.

En wat zaken die je nou niet dagelijks gebruikt in de keuken maar toch niet weg kunnen, zoals de blikopener, de notenkraker. En dit voorwerp.

Waar ik het voor gebruik? Voor cacao strooien, bloem verdelen, poedersuiker over de oliebollen. Je neemt een “hap” door zachtjes te drukken aan de zijkant en dan wordt alles netjes verdeeld.

Er mogen inmiddels heel wat dingen weg uit mij huishouden, maar dit ding blijft. Ik heb het al heel lang en er kleven zoveel goeie en leuke herinneringen aan.

Zaterdags ritueel

Vroeger, thuis hadden wij een koperen bel. En een koperen knop om de deur te openen. Misschien hadden we zelfs wel een koperen brievenbus. Het kwam maar heel zelden voor dat dat allemaal niet blinkend gepoetst was. Het behoorde voor mijn moeder tot het zaterdags ritueel.

Bron: Google fotos/Pinterest

Eigenlijk zie je het nog maar weinig, zo’n mooi gepoetste koperen huisbel. Tegenwoordig zijn het vooral elektrische bellen of zelfs digitale bellen. Geen zacht geklingel, maar een stevige dingdong. Efficiënt, zeker. Maar die glimmende bel en knop, het schone straatje, het was de trots van mijn moeder.

Eerst de mat goed uitkloppen, de deur met water afspoelen en daarna zemen, dan de straat vegen en schrobben. Als de emmer leeggegoten was, bracht ze die naar boven, met de spullen die erbij hoorden.

En dan kwam ze weer terug met het mandje met poetsspullen. Een busje koperpoets, wat heel naar rook, een door de tijd zwart geworden oude lap om de koperpoets aan te brengen. En dan werd alles netjes en glanzend uitgepoetst met een zachte flanellen stofdoek.

En dan kon de deur er weer een weekje tegen, tot de volgende zaterdag.

Naoberschap

Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.

De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.

Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.

Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.

img_20260107_0938185403399099360284389967

Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.

Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?

Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?

Weinig waard

img_20251218_1219409265054912716725816833

Bij één van de talloze bric-à-brac winkeltjes in Dordrecht stonden twee kisten.

Eén was gevuld met allerlei oude en ouderwetse kerstversieringen. We snuffelden er wat in, maar vonden geen dingen die we wilden kopen. Ook al was de prijs maar laag en ging alles voor één euro weg.

En nu, nu de Kerst al weer bijna ten einde is, zal het wel helemaal geen waarde meer hebben.

Ach, het lot van al dit soort spullen.

Voor wie?

img_20251218_1317415705633005531208322612

Deze meubelzaak in Dordrecht hield uitverkoop. Maar wie zouden ze hier voor aanspreken?

Alle Ganzen vroegen het zich af… Is dit nou alleen voor pensioengerechtigden of mogen ook andere burgers een nieuw stoel kopen? Het werd ons niet duidelijk.

Maar toen we het aanbod zagen, besloten we unaniem dat we deze winkel niet zouden vereren met een bezoek.

Pensionado’s zoek comfortabele stoelen, met een stevige rugleuning. Waar je een beetje comfortabel in weg kunt zakken, maar toch ook weer gemakkelijk uit kunt opstaan. En dat leek hier nou net niet te koop…

Tijdloos

Wij begonnen ons huishouden vrij onverwacht. Leo en ik kenden elkaar nog niet zo lang toen we een flatje konden huren. We waren verliefd, zagen de toekomst samen rooskleurig tegemoet. Maar van een uitzet was geen sprake. Dus kochten we het allernoodzakelijkste en vooral niet al te duur.

Na een paar jaar verhuisden we en wilden we onze gammele (plastic) boekenkast wel verruilen voor een stevig exemplaar. Een collega vertelde over Lundia en daar waren we meteen helemaal weg van.

Het begon met een boekenkast, die werd uitgebreid, omgebouwd. Diverse keren haalden we de kast helemaal uit elkaar, deelden hem opnieuw in. In de keuken kwam ook een Lundia kast, in de kamers van de kinderen stonden Lundia meubels, die ook met hen verhuisden naar Groningen en Utrecht.

De boekenkast staat nog steeds pontificaal in onze huiskamer. De keukenkast staat nu op mijn werkkamer vol met knutselspulletjes. Andere meubels zijn verkocht of weggegeven.

Maar nog steeds zijn meubels van Lundia een tijdloos concept.