Vroeger, thuis hadden wij een koperen bel. En een koperen knop om de deur te openen. Misschien hadden we zelfs wel een koperen brievenbus. Het kwam maar heel zelden voor dat dat allemaal niet blinkend gepoetst was. Het behoorde voor mijn moeder tot het zaterdags ritueel.
Eigenlijk zie je het nog maar weinig, zo’n mooi gepoetste koperen huisbel. Tegenwoordig zijn het vooral elektrische bellen of zelfs digitale bellen. Geen zacht geklingel, maar een stevige dingdong. Efficiënt, zeker. Maar die glimmende bel en knop, het schone straatje, het was de trots van mijn moeder.
Eerst de mat goed uitkloppen, de deur met water afspoelen en daarna zemen, dan de straat vegen en schrobben. Als de emmer leeggegoten was, bracht ze die naar boven, met de spullen die erbij hoorden.
En dan kwam ze weer terug met het mandje met poetsspullen. Een busje koperpoets, wat heel naar rook, een door de tijd zwart geworden oude lap om de koperpoets aan te brengen. En dan werd alles netjes en glanzend uitgepoetst met een zachte flanellen stofdoek.
En dan kon de deur er weer een weekje tegen, tot de volgende zaterdag.
Ja, ik herken het ook nog van vroeger thuis. En wij wilden in ons eerste huis ook een koperen brievenbus en dito bel. Maar dat stond ook goed bij het oude huisje… En je bleef maar poetsen…
Dat koper en zilver poetsen deden wij aan boord ook. Inwrijven vond ik niet erg maar uitpersen was het meeste werk en daarna had je ook van die stinkende zwarte handen van dat Brasso. Hoe het zilverpoets heette weet ik niet meer
Kom ook uit dat tijdperk ;-)) Een mattenklopper hangt nog steeds in de de garage. Koper en zilverpoets heb ik ook nog staan. Straatje schoonmaken was je vroeger verplicht voor je eigen deur. Wij maken nog het gehele stuk van de stoep van de gemeente die voor ons oprit ligt schoon, alle groen tussen de stenen weghalen.sephine
Bij ons thuis, vroeger, kwam er geen koper of ander spul in huis, dat opgepoetst moest worden. Mijn moeder had traumatische herinneringen aan al dat koper -en anderszins poetsen op haar werkadressen. Dat had ze genoeg gedaan!
Mijn vader dreigde altijd met de mattenklopper maar het bleef bij dreigen. Ik heb gisteren zilver gepoetst.
Met zo’n mattenklopper heb ik heel wat slaag gehad thuis. Niet dat het geholpen heeft, maar de herinneringen blijven.
Met Brasso. 🙂
Wij hadden geen voordeur en ook geen bel, men riep simpelweg: ‘volk!’ Flink luid.
Vroeger ging dat zo met de wekelijkse buitenboel poetsen.
En hier neemt mijn man dat op zich wat het vegen betreft,ramen en houtwerk zit wat meer tijd tussen,de koperen voordeurknop ziet al jaren geen Brasso meer net zoals de antieke marmiet en koperen zakwaterketel in oud Hollandse schouw omdat ik de patina die er inmiddels opzit ook wel mooi vind.
Zo’n mooie deurbel hadden we niet. Maar die mattenklopper ken ik nog wel. Van de zaterdag herinner ik me alleen dat mijn vader dan de auto poetste.
Mijn moeder deed het niet, nee het behoorde van jongs af aan tot mijn wekelijkse taak, ook moest ik die van de vrijgezelle en werkende buurvrouw poetsen “want vlgs mijn moeder had die het al druk genoeg!” De portiekjuffrouw kwam 1x in de veertien dagen schoonmaken, de andere week moest ik het doen, een bloedhekel had ik daaraan!
Groet, Veronique.
En als je dit soort activiteiten achterwege liet, dan sprak de buurvrouw je er op aan!
wat een mooi beeld schets je uit onze kindertijd! gelukkig had jouw moeder er wel plezier in en in deze tijd bestonden er veel meer rituelen wat het huishouden b.v. betreft, je mocht ook maar op bepaalde tijden kleden kloppen vlgs mij.
De goeie (?!) oude tijd… Het lukte toen toch ook?!
Lie(f)s.
Soms wilde ik wel eens dat ik een beetje meer van de hh-discipline had van de generatie van onze moeders. Sóms hè… 😉
Groet, Kitty