Category Archives: Actueel

Verbijten

Posted on by

We hebben het vast allemaal wel eens. Dat je je verbijt om iets. Om pijn, om woede, om verdriet, van zenuwachtigheid.

Bron: Facebook / mijn bijtketting

Maar dat je daar nu een ketting voor kunt kopen….? Ik dacht meteen aan zo’n ouderwetse bijtring voor baby’s. Maar dit is iets voor volwassenen.

Ik vraag me dan meteen af, moet je zoiets elke dag om. Want verbijten doe je natuurlijk niet elke dag. Dat gebeurt onverwacht, toch? Gewoon boos, verdrietig, nerveus of chagrijnig worden kan ook.

Hebben we tegenwoordig dan overal een hulpmiddel voor nodig?

De tijd van het jaar

Posted on by

Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde patroon. De eerste kerstkaarten druppelen binnen en stapelen zich op op de hoek van de tafel. Dan zoek ik het lint en de knijpertjes en worden de kaarten naast de spiegel opgehangen.

Wat zullen wij doen? Sturen we wel of sturen we niet? Gewoon of digitaal? Ach, eigenlijk weten we het wel. We sturen toch weer een stapel kaarten, soms zelf gemaakt of gewoon gekocht. Het werden gekochte kaarten, postzegels besteld en een middag aan de slag.

Leo zit hier al nijver te schrijven. Ik was een dagje later, maar nu zijn dan alle kaarten de deur uit.

Taak volbracht. Volgend jaar kijken we wel weer opnieuw hoe we het gaan aanpakken.

Noodsituatie

Posted on by
img_20251210_1216339524364675662516465487

Och nee, geen paniek want zo erg was het ook weer niet. Maar we keken wel een beetje vreemd op toen schoonzus en ik vorige week in Den Haag waren.

We liepen de Lange Poten op, op weg naar koffie en taart. Maar alle winkels waren nog gesloten. Midden in de week om bij twaalven?

Toen we neerploften bij de Wiener Konditorei werd al snel verteld dat we alleen filterkoffie konden krijgen. Want er was geen stroom. Het dienstertje stond er wat verloren bij. Ja, alleen filterkoffie en taart dat wel. En heeft u cash geld, want pinnen kan ook niet.

Schoonzus en ik dronken heerlijke filterkoffie en abrikozenstrudel, maar de man naast ons keek heel bedenkelijk. Geen cappuccino, latte of chocola? Helaas nee!

Bij het woord “cash” schudde hij z’n hoofd. Hij was nog niet ingesteld op noodsituaties….!

Wat is dat?

Posted on by
Bron: Instagram / Oleg Pars

De eerste keer dat ik dit filmpje zag, was ik compleet van de kaart. In het verhaal bij de post gaat het over een zeer geloofwaardig bezoek aan een tuin in Kyoto. De fotograaf ziet ineens iets bewegen en dan verandert het insect in een soort van bloem. Zoiets zou kunnen bestaan, mimicry wordt dat genoemd.

Meerdere keren liet ik het filmpje draaien en telkens knaagde de vraag “is dit echt” aan me.

Maar nee, nu weet ik het. Dit bestaat niet. Het is puur verzinsel, kunstig gemaakt met AI. Hoe dan? Geen idee, misschien dat andere bloggers beter in deze materie zijn.

Maar naast verwondering, bewondering ook, ergert het me vooral, omdat ik nu nooit meer zo onbevangen durf te geloven dat iets misschien wel zou kunnen bestaan.

Weer terug

Posted on by

Het duurde een tijdje, maar ik ben er weer.

Collega-blogster Dorothé was zo lief om voor mij iets uit te zoeken, maar ook dat bracht me niet terug naar mijn blog.

Maar dankzij de hulp van onze jongste kwam het toch nog in orde. Hij heeft mijn blog destijds opgezet en is de technische beheerder. Na zijn vakantie heeft hij alles doorgezocht, maar niks raars gevonden. Blijkbaar had ik dus iets verkeerd gedaan. Gelukkig kon hij me wel op het juiste spoor zetten.

Dus ga ik voortaan maar weer op de oude voet verder.

Weer terug

Posted on by

Vraag me niet wat er fout ging, want dat weet ik beslist niet. Ergens heb ik iets verkeerds gedaan, was er iets veranderd of maakte ik een typefout. In ieder geval kon ik mijn blog niet meer bijwerken.

Ik had ook nog andere dingen te doen, we gingen een paar dagen weg en och… zo belangrijk is bloggen nou ook weer niet. Maar toch… Ik miste het wel. De structuur, elke dag weer wat anders verzinnen, foto’s maken of foto’s zoeken.

Dat onze jongste er niet was, maakte het zoeken van hulp heel lastig. Maar hem op vakantie storen voor zoiets onbenulligs… nee.

En net nu hij weer thuis is, kreeg ik een brainwave. Ik had een denkfout gemaakt. Dus schoof ik achter de laptop en zie, ik ben er weer! En daar ben ik blij om. Want ik heb het toch ook weer zelf opgelost!!

Eraf

Posted on by

Misschien heb ik zelf iets fout gedaan, misschien is er in WP iets veranderd…. Maar ik kan niet meer bij mijn berichten komen.

Dat wil zeggen wel op mn telefoon, maar niet meer op mn laptop.

Gewoonlijk stuur ik dan een appje aan jongste zoon. Die heeft het dan in no time geregeld. Maar die zit nog een tijdje in Verweggistan. En daar ga ik hem niet storen.

Voorlopig ben ik er dus niet. Er staan een of twee blogjes al gepland. Maar nieuwe komen er dus even niet bij.

Echt nodig…

Posted on by
Bron: Facebook / Mobilize

Bij het scrollen popt een advertentie op voor een piepklein autootje. Kek uitgevoerd, met begrensde snelheid. Dus daar mag je met een brommer-rijbewijs in rijden. Voor zulke karretjes is in mijn leeftijdsgroep wel belangstelling. Compact, makkelijk te parkeren en prima voor korte ritjes. Zeg maar een luxe scootmobiel.

Maar wie stapt er op het plaatje uit? Geen krakende oudere, maar een kekke tiener! Want met dit wagentje richt Renault zich op de jeugd tussen brommer en rijbewijs.

En niet alleen Renault, andere merken hebben zich ook op deze groeimarkt gestort. Een overvloed van kleine 45-kilometer wagentjes. Een electrocar om comfortabel naar school, je vrienden, de sportschool te karren.

Hoe creëren we luie bewegingsarme kinderen?

Veranderde tijden

Posted on by
Bron: Facebook / Carla van der Sas

Dat was wat, in 1966. Toen werd gestart met de aanleg van wat nu de A20 is. Met een grote op- en afrit aan de Hoofdweg in Rotterdam. Ik was nog een tiener, autorijden mocht ik nog niet en een auto bezitten was helemaal een ondenkbaar iets.

Nu is die zelfde Hoofdweg een hele tijd lang afgesloten geweest. Omdat de op-en-afrit al lang niet meer voldeed aan het aanbod van verkeer. Dus werd er een nieuwe weg op aangesloten.

Dat hebben we hier in Ommoord van nabij kunnen zien. Technisch een hoogstandje, met een viaduct dat niet klaar aangeleverd werd, maar steeds een stukje verder opschoof.

Zes jaar en ettelijke miljoenen later is de aansluiting met de A16 een feit. Dit weekend gaat ook het laatste stuk open, kunnen we van en naar Breda over de Brienenoordbrug en onder de Rotte door naar Den Haag. Nieuwe tijden.