Godfried Bomans

Vandaag precies 40 jaar geleden overleed Godfried Bomans. Van hem zijn nog vele sketches op You Tube te vinden, bijna allemaal in zwart-wit. Deze vind ik de leukste: de 100-jarige. Oorspronkelijk was het stuk nog veel langer, maar helaas meer heb ik niet kunnen vinden. Desondanks nog steeds leuk!

Verzekering

Rond deze dagen kwam ook de aanbieding voor de nieuwe zorgverzekering met de post. Wij zijn collectief verzekerd via de oud-werkgever van Leo en dat is zeker niet verkeerd. De mensen die de voorwaarden met de verzekerings-maatschappij afsluiten, zijn doorgewinterde onderhandelaars. En dat vind je terug in de polisvoorwaarden van de aanvullende verzekering.
Wij zijn er dus uit, na een beetje puzzelen, zoeken op internet naar de hoogte van de vergoedingen en wanneer je daarvoor in aanmerking komt. Eigenlijk hoop ik altijd dat we die premie voor Jan Joker betalen. Want geen kosten betekent tenslotte dat je hardstikke gezond bent.
Nou ja, op wat kleine ongemakken na, zijn we dat ook. En dat willen we zo nog heel lang houden ook!

Wat moet je ermee?

Dit is de maand van de grote en kleine cadeaus. Want er moet gegeven worden, ook al is er niets meer te wensen. Komt de Sint niet langs bij jou, dan moet de Kerstman toch wel iets bezorgen. En stonden de bladen de laatste maanden vooral vol met artikelen hoe we de komende crisis het hoofd moeten bieden, nu worden de sluizen van het luxe-leven weer opengetrokken.
Ik zie met verbazing hoe er zaken getoond worden, zoals stukjes zeep van ettelijke euro’s (zie zelden nog ergens een stukje zeep, iedereen heeft zo’n flesje met een pompje), papieren tassen van meer dan 40 euro, kaarsenstandaards in zoveel soorten en maten, dat je er dol van wordt. (de oude gaan zeker weer naar de kringloopwinkel?)

Maar dit sloeg voor dit jaar alles: een boterhamzakje à raison van Euro 8,95. Na het langdurig bekeken te hebben, vroeg ik me af wie dit nou zou kopen? Want wie zo veel geld uitgeeft voor een boterhamzakje, die eet natuurlijk zijn bammetje niet uit een papiertje. Die gaat lunchen, al of niet op kosten van de zaak.
Eventjes googlen, leverde deze link op. Het zakje is dus van stof, en je gebruikt het vooral om een statement af te geven. Hier thuis zouden ze toch minstens elke keer een schoon zakje om de boterhammetjes willen. Dat betekent x-maal het aankoopbedrag uitgeven en die zakjes telkens weer wassen (en strijken). Wat was er toch mis met die vetvrije papieren zakjes?

Kerstmarkt

Voor de echte Kerstmarkt moet je eigenlijk in Duitsland zijn. Daar vind je nog mooie etalages, gezellige stalletjes met kerstartikelen, Glühwein en Apfelstrudel. Dus gaan wij er elk jaar, samen met schoonzus en zwager, op uit.
Deze etalage zagen we alweer een aantal jaren geleden in Münster. Toch nog een beetje alternatieve Kerstman…

Wat moet je ermee?

Laatst bedacht me dat er overal in Nederland kasten vol moeten staan met dingen die we kregen of kochten, maar die in het gunstigste geval slechts één keer gebruikt zijn. Want gebruiken jullie regelmatig een wafelijzer, chocoladefontein, pastamaker, donutbakker, kaasfonduestel, steengrill of andere apparaten?
Zelf moest en zou ik jaren geleden een pastamachine hebben. Kreeg hem voor mijn verjaardag van manlief, die er veel geld voor betaalde. En hoe vaak maakte ik verse pasta?

Met het schaamrood op de kaken beken ik dat die keren op de vingers van één hand te tellen zijn. Te veel werk, te veel rommel, te veel rompslomp.
Het zelfde geldt voor het wafelijzer. Ze zijn heerlijk hoor, die wafels. Maar na de eerste keer heb je voor jaren genoeg wafels gegeten. En komt er visite, dan dan haal ik gebak of koekjes bij de bakker.  Dus staan pastamachine en wafelijzer vredig op elkaar gestapeld in de berging.

Kerstman

Wij maken al jaren niet meer zo´n heisa van de kerstversieringen. Meestal versier ik alleen de trappaal. Twee lange guirlandes gaan er om. Het is altijd weer een gedoe om die stijve takken een beetje natuurlijk te draperen. De guirlandes waren dit jaar aan vervanging toe en kwamen met lichtjes en al uit de winkel.
Leo haalde de kerstdoos van zolder. En dan is er meteen weer die sfeer van nostalgie. Want de kerstversiering is gewoon nog een beetje ouderwets. Soms wil ik er wel eens een nieuwigheidje in hangen. Maar altijd moet er plaats zijn voor deze kerstman en zijn broer. Eigenlijk zijn ze van de kinderen. Ze zijn bijna even oud als zij en destijds meegebracht door schoonmama.
Er mag dan in de loop van de tijd veel verloren/weggegeven/weggegooid zijn, deze mannetjes moeten er elk jaar weer bij zijn. Anders is het geen gezellige Kerst!

Parttime

De discussie wordt al heel lang gevoerd. Kun je parttime werken en toch carrière maken? Of moet je echt 60 of 70 of nog meer uur per week in touw zijn om zo’n goudgerand salaris (plus de nodige emolumenten) te krijgen?

Nee, zeggen de werkgevers, dames, u kunt alleen door het glazen plafond heen breken als u de volle week werkt.
Ik las het ook in een interview met Eva Jinek, toch een geëmancipeerde vrouw, zou je zeggen.
Ik denk dan onmiddellijk “Maar al die mannen in parttime functies?” Oké, ze hebben meerdere banen en zijn dan ook elke dag op pad. Ze zijn vaak meer dan fulltime bezig. Maar leiding geven aan een grote organisatie gaat heel goed samen met voorzitter zijn van een belangrijke stichting, of commissaris  of lid van de RvB zijn. Dat is dan toch ook parttime? En zeker ook een verantwoordelijke job?

Van de regen …

Mijn oog viel op dit berichtje. Want het zal je maar gebeuren. Je ligt in scheiding, staat ineens helemaal alleen voor de opvoeding van je kindje. Je roept de hulp in van een advocaat. En dan ontpopt die zich als een vervelend mannetje, die je probeert te dwingen tot dingen die je helemaal niet wilt. Wat moet je dan?
Je zorgt dat je mobieltje aan staat, zodat het vervelende gesprek wordt opgenomen. En… als bewijs kan dienen, zodat meneer de advocaat moet boeten.
Tijdens de rechtszaak blijkt dat er nog meer vrouwen de zelfde vervelende ervaringen hadden gehad. Maar ja, die hadden geen bewijs.

Ik geef een applaus voor de doortastende vrouw, die haar hoofd koel hield en zich de kaas niet van het brood liet eten.

Impulsaankoop

Tja, je koopt wel eens wat in een opwelling. Soms slaat de prijs geen gat in het budget, soms denk ik naderhand dat ik toch beter eerst even had moeten nadenken.Meestal is mijn aankoop echter wel overwogen.

Maar er zijn ook mensen, die het duidelijk te breed hebben. Zoals de man die op een vorige Miljonairsfair een heel bos plus jacuzzi kocht. Zo maar, omdat ie het zo leuk vond staan. Hoeveel dat kostte? Hij mocht het voor 1,2 miljoen Euro hebben. Hoefde niet ingepakt te worden. Meneer nam het zo mee, om zijn villa er mee op te leuken. Zou ie die miljoenen ook zomaar in zijn achterzak hebben gehad?

Zwaar

Laatst las ik dat in Duitsland een baby was geboren van ruim 6 kilo. Gewoon, dus zonder keizersnee. Alleen bij de gedachte al, kreeg ik het benauwd. Het was een normale geboorte en gepiept in 45 minuten. Maar ja, de moeder mocht er ook wezen. Die woog zelf 240 kilo. En het was haar 14e kind, dus ze kon op wat ervaring bogen.
Arm kind, moet meteen al op dieet.