 |
Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen. Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin. |
Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
| Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand. Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig. |
 |
| Drie dames hadden zich opvallend gekleurd gekleed, zodat ze niet over het hoofd gezien zouden worden. En dat is natuurlijk wel zo veilig. Toen ik vroeg of ik hen op mijn blog mocht zetten, kreeg ik een volmondig “Ja, natuurlijk.” |
 |
Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!
| Dit is de hoogste woontoren in Rotterdam, ja zelfs in Nederland. En “Hoog” is deze week het thema van Take-a-pic.
Het gebouw staat op de Wilhelminapier, heet New Orleans en wordt in november 2010 officieel geopend. |
 |
| Je zou het niet zeggen, maar dit is een transformatorhuisje. Ik was er al verschillende keren langs gereden, maar had het nauwelijks opgemerkt, zo valt het weg in de omgeving. Het staat in Rotterdam, op de Heemraadssingel. Ik vind het een mooie manier om lelijke dingen te verbergen! |
 |
| Zo langzamerhand is het zomerreces bij de meeste challenges voorbij. Zo ook bij Take-a-Pic.
De eerste uitdaging van dit seizoen was “Silhouetten”. Ik weet niet of deze foto helemaal aan het criterium voldoet. Hij is gemaakt in het metrostation Wilhelminaplein in Rotterdam. |
 |
 |
Deze deur is de toegang tot één van de duurste gebouwen in Rotterdam, de flat Montevideo op de Wilhelminapier. Een prachtige locatie, met een schitterend uitzicht en natuurlijk navenante prijzen voor de appartementen. |
Maar wat schrijf je op het verhuisbericht:
wij zijn verhuisd naar het LANDVERHUIZERSPLEIN.
Hadden ze voor zo’n locatie nou geen deftiger naam kunnen bedenken?
| Wie denkt dat reuzen alleen bestaan in sprookjes, vergist zich.
Want Rigardus Rijnhout kon met recht een reus genoemd worden. Hij was bijna twee-en-een-halve meter lang, woog zo’n 230 kilo en had schoenmaat 62. Hij was een bekende figuur in Rotterdam en sommige kinderen vonden hem een beetje eng. Maar de arme man leed onder zijn enorme voorkomen en het was heel moeilijk en kostbaar om hem te kleden en te voeden. Ook een normale baan was voor hem niet weggelegd. |
 |
| Deze stoel staat (met nog een andere) in Rotterdam, op een kruispunt waaronder de weg naar de Maastunnel loopt.
Ik vind het net een troon. Het zal wel niet lekker zitten, maar dat heb ik niet geprobeerd. |
 |
| Deze foto, uit het boek “Ziet Zuid” dateert uit 1939. Het is de Charloisse Lagedijk in Rotterdam. Toen nog gewoon een stukje platteland.
Jaren later zal Gerard Cox er over zingen: |
 |
| Zomeravond, zeven uur Even na het eten De zon, een rode bal van vuur En alle koeien vreten Niets van het geluk van later was daaraan gelijk O, de schooldag was weer om Niets van het geluk van later was daaraan gelijk |
We waren zestien, zeventien En de stad was ver Heel in de verte bouwden ze pas flats Maar het was dan ook nog lang nog O, lang nog geen negentienzestig Zomeravond, zeven uur Niets van het geluk van later was daaraan gelijk Samen op de Charloisse Lagedijk |
