Hij kwam op het meest ongelegen moment. Ik was aan het koken en stond op het punt uien in de pan te doen. Maar zijn ratelende verkooppraatje sloeg aan, want voor ik het wist stond hij naast me in de kamer. Hij wilde zo graag dat ik mee zou doen aan de KWF-loterij.

En hoewel we al lang geleden besloten hadden nooit meer iets aan de deur te kopen of te regelen, ging ik nu toch voor de bijl. Bijna voor de bijl. Want echtgenoot zat boven en hoorde het hele verhaal. Hij vertrouwde het niet en kwam ijlings naar beneden.

Maar ja, voor het KWF, daar wilde ík toch wel aan meedoen. Dus gaf ik netjes naam, adres en e-mail op. Maar toen ik mijn bank-of gironummer moest opgeven, voelde ik me toch ongemakkelijk. Waarom zomaar je girorekening geven? Er zou ook getekend moeten worden. Nee, dat deden we beslist niet.

Met een boos gebaar trok hij het formuliertje uit het bloc en beende geïrriteerd weg.

Leo ging weer naar boven om op Google te kijken wat er over geschreven staat. Nogal wat klachten van mensen die zich over lieten halen en nu proberen van de inschrijving af te komen.

Ik weet het nu zeker: ik poeier zo’n jongen of meisje volgend keer meteen af. Bij zo’n loterij maak je kans op het winnen van (meestal) onnutte apparaten. Dat hoeft voor mij niet. Goede doelen steun ik wel op mijn eigen manier!