Category Archives: reizen

Hiroshige

Posted on by
1

Al vele jaren bewonder ik de prachtige houtsnedes van de Japanse kunstenaar Utagawa Hiroshige (1798-1858). Hij maakte ukiyo-e (Japanse houtsnede-druk) prints. Het bekendst is hij geworden door zijn landschapsafbeeldingen. Zijn roem vergaarde hij in de periode 1831-1834 met de publicatie van de 53 halteplaatsen van de Tōkaidō, een serie van 55 prenten met de halteplaatsen en het begin- en eindpunt van de Tōkaidō, de belangrijkste weg tussen Edo (nu Tokyo) en Kyoto. (bron Wikipedia)
Dit jaar laat ik elke week een afbeelding uit die reeks zien. Dit is de eerste:

Nihonbashi

De originelen van deze prenten zijn natuurlijk al lang niet meer te koop en al zouden ze dat zijn, dan is mijn spaarboekje helaas niet toereikend. Maar vorig jaar ontdekte ik een boekje met mini-afbeeldingen van zijn houtsnede die de Tokaidoweg in Japan illustreren. Al vallen veel details weg, de afbeeldingen vind ik nog steeds heel bijzonder.

Waar mogelijk probeer ik een foto van het moderne Japan te vinden, ongeveer daar waar Hiroshige zijn prent maakte. En zo ziet Nihonbashi er nu uit:

 

 

Luchtschepen

Posted on by
1

Eigenlijk weet ik biet of het erg leuk is om met mij door een stad te lopen. Zeker niet als ik mijn fototoestel bij me heb (of mijn telefoon, die ook foto’s maakt). Want ik ben altijd op zoek naar leuke plaatjes, bijzondere dingen, gekke momenten. Echtgenoot weet dat al, die loopt langzaam maar stug door.

Laatst liepen we in de buurt van Hotel New York en ineens zag ik het: het luchtschip. Daar moest dus een foto van gemaakt worden en dan is het nog een hele toer om zoiets netjes en duidelijk te fotograferen. Ook in Londen zag ik zo’n luchtschip, op het dak van het Liberty warenhuis. En ik heb er ook nog wel meer gezien, maar niet meer kunnen vastleggen.

Grappig zo’n zeilschip dat hoog in de lucht de windrichting aangeeft.

   

Stilte

Posted on by
Reply

Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik niet meer precies weet waar in Krakow ik deze foto maakte. Was het de synagoge? In ieder geval een oud Joods gebouw. Wat ik nog wel weet, is dat wij  de enige bezoekers waren. De ruimte was groot en vrij leeg en de teksten op de muren waren hier en daar vervaagd.  En het was er stil, doodstil.

Stilte is deze week ook het thema bij Stuureenfoto.

 

Beelden

Posted on by
1
Al eerder schreef ik over de kunstwerken die Frank Meisler maakte in Berlijn, Wenen en Hoek van Holland.
Heel herkenbare beelden van kinderne, die door hun ouders werden weggezonden, zodat ze niet ten prooi zouden vallen aan de gruwelen van het Nazi-regime. Het betekende meestal een afscheid voor altijd, want de ouderen gingen ook op transport. Maar dan richting dood zoals later bleek.De kinderen werden opgevangen in Groot Brittannië. Daarom staat er ook in Londen een beeldengroep, bij het Liverpool Street Station, waar de meeste kinderen aankwamen.

En vanzelfsprekend wilde ik ook deze groep zien, toen ik in Londen was.

  

Spelletje

Posted on by
1

Ik vraag me af of er in deze tijd nog veel spelletjes gespeeld worden? En dan bedoel ik niet die spelletjes op computer, Wii of smartphone, maar gewone, ouderwetse bordspelletjes. Ze zijn in ieder geval nog voldoende te koop, dus er zal wel markt voor zijn.
Toen ik deze foto maakte in Beijing, was er in ieder geval nog veel animo voor het spelen van een spelletje. Lekker warm aangekleed zitten deze mannen op straat. Ze lijken heel geconcentreerd en dat moet ook, want Go vereist nog meer denkwerk dan schaken. Omstanders voorzagen ze van commentaar en o,o, wat had ik graag geweten wat ze zeiden 😉

PS: Misschien kreeg jij wel een bordspel voor Sinterklaas. En Sinterklaasfeest is het thema bij Stuureenfoto van deze week.

Schoon

Posted on by
Reply

Nee, deze zwarte strepen en vlekken zijn geen graffiti, maar vormen een kunstwerk op de muur van de metro in Tokyo. Maar de kunst is niet de reden waarom ik deze foto plaats. Want kijk maar eens naar het hele plaatje: wat zie je? Niets geen rommel, geen papiertje, geen peuk, geen kauwgommetje. En dat in een stad waar miljoenen mensen per dag gebruik maken van dit station.

Zo schoon vinden we het hier niet. Schoon is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Heb je ook een foto die past in dit thema, doe dan mee!

Verdwenen winkel

Posted on by
Reply

In Italië is het leven losser, minder gestructureerd. Althans, zo hebben wij dat ervaren. Winkels zijn er op onmogelijke tijden gesloten of juist heel laat nog open. Wij konden er geen peil op trekken.
In Ascoli Piceno ontdekten wij dit piepkleine kruidenierswinkeltje, waar we worst kochten. Later die dag wilden we nog wel zo’n worst hebben. Maar  de winkel leek wel van de aardbodem verdwenen te zijn. Luiken dicht en geen enkel teken dat daar een kruidenierszaak zat. Nou ja, siësta zeker…? Morgen hebben we ook nog even tijd, dan doen we het wel. Maar nee hoor, ook de volgende (werk)dag was de winkel niet meer te vinden.  En die lekkere worst hebben we dus niet meer gevonden. Nou ja, natuurlijk wel andere, ook lekker. Maar die ene winkel, die leek wel verzwolgen te zijn. Gek hè?

Nostalgie

Posted on by
2

Kunst kan niet iedereen boeien, maar een tentoonstelling die belooft terug te gaan in de tijd kan meestal wel op belangstelling rekenen. Dus gingen wij met onze logé naar Gorinchem, waar in het Gorcums Museum de tentoonstelling ‘SIXTIES design fashion music’ te zien is. Geen grote tentoonstelling, maar wel een prachtig tijdsbeeld. We herkenden de mode van onze jeugd, zagen er weer het kacheltje van Leo’s zolderkamertje, de schrijfmachine die ik zo mooi vond, maar helaas, niet kon betalen.
En niet te vergeten de LP’s met de prachtige en artistieke hoezen. We waren zeker niet de enigen die er verlekkerd rond liepen. (Zucht…… those were the days!)

De tentoonstelling loopt nog tot 16 februari 2014.

Koffers

Posted on by
3
Koffers zijn er in soorten en maten. Vroeger haden we thuis maar één koffer. Bruin, met een geruite binnenkant. Die ging altijd mee. Vol met onze spullen. En het was altijd een hele toer om er iets in te vinden. Alles zat door elkaar.
Nu zie je soms mensen met zulke grote koffers, dat ik vermoed dat ze er hun hele hebben en houen in hebben gestopt.
Zelf hou ik van kleine koffertjes. Niet te veel bagage, je moet het tenslotte allemaal meesjouwen. En alles in netjes gepakt, soort bij soort. Binnen no time ligt mijn kleding in de hotelkamerkast en kan ik op verkenning uit.

Ik ben net weer terug van een reisje, maar hou mijn koffertje nog even hier. Binnenkort heb ik hem weer nodig 😉