Daar gaat ie

Jarenlang heeft hij er over gedroomd. Jarenlang heeft hij ervoor gespaard. En dan was het eindelijk zo ver. Hij vertrekt naar India, met de trein. En minstens een half jaar blijft hij weg.
En naarmate het uur U naderde, steeg de spanning en gierden de zenuwen door zijn lijf. En niet alleen van hem, ook bij pa en ma was de hoogspanning te voelen.

Eindelijk sta je dan op het station.  De klok tikt de laatste minuten weg. Er wordt gezoend, gehuild, geknuffeld en nog eens gezoend. Maar dan moet je onverbiddelijk de trein in. Nog één keer zwaaien.

Tot over een half jaar!

Wie zijn reis wil volgen, klikt op zijn blog: Het spoor naar India

P.S. Wat een zegen is de mobiele telefoon en zijn SMS-berichten!

Op reis

Vandaag vertrekt jongste zoon.  Hij heeft ontslag genomen, zijn spullen verkocht of opgeslagen en de huur van zijn huis opgezegd.Hij gaat het avontuur tegemoet, met de trein via Turkije, Iran en Pakistan  naar India. De eerste etappe gaat naar Istanbul.
Voorlopig zal hij het moeten doen met alleen een volle rugzak, een goed humeur en wat mazzel. Wij zullen hem volgen via internet. Wie ook geïnteresseerd is, klikt op zijn site: Het spoor naar India

Eenvoud is je levenspad bewandelen met precies genoeg bagage.

(Charles Dudley Warner)

Prijsverschil

Toen we laatst in Frankrijk waren, viel het ons weer op. Hoe (relatief) goedkoop buiten de deur eten in Frankrijk is en hoe duur in Nederland.

We aten een paar keer in een Bar Tabac. Geen sterrenkeuken, maar wel eerlijke kost. Met zijn vieren hadden we voor ruim 50 Euro een 3-gangen menu, een karaf cider en koffie toe.

Een andere dag aten we in dit gezellige restaurantje. Weer namen we het 3-gangenmenu. Met verbazing keken we naar onze borden. Prachtig opgemaakt, verzorgd en heerlijk. En dat voor 12,50 p.p.

Kom daar maar eens om in Nederland. Voor die prijs heb je hier  nauwelijks een hoofdgerecht en dat is dan meestal uit iets uit de frituur, met ernaast ondefinieerbaar vlees in een morsige saus.

De Horeca klaagt steen en been, want de klanten blijven weg. Wij weten wel waaraan dat ligt!

La vache qui rit

Een smal landweggetje, ergens in Normandië. Vier Hollanders in een auto, op weg naar een plaatselijke bezienswaardigheid. Het is stil, nauwelijks verkeer. De lucht trilt onder de zonneschijn en een kruidige geur siepelt binnen. En dan ineens… “Wat is dat nou?” vraagt zwager. “Krijg nou niks” zegt echtgenoot. “Das een koe” roepen de dames achterin in koor. En ja, midden op de weg staat een Franse koe en kijkt lodderig naar de auto.
“Ik ga terug”, zegt zwager, die rijdt. Maar ja, dat weggetje is smal en bochtig. “Je kunt er toch gewoon langs” vinden de dames, die al een lachkriebel voelen opkomen.

Continue reading

Kleurig

Schoolmeisjes (en jongens) zien er in Japan allemaal vrijwel het zelfde uit. Ze dragen identieke uniformen, sokken, petjes of hoedjes. En zelfs hun sneakers zijn allemaal hetzelfde.

Toch willen ze zich onderscheiden. En dat doen ze dan met dit soort versieringen. Die hangen aan hun mobiele telefoon of aan hun tas.

Toevalskunst

Op bezoek in Antwerpen troffen we een aantal jaren geleden dit stilleven aan.

De eigenaar van het huis is fotograaf, maar ik betwijfel of hij met opzet zo’n mooi gerangschikt plaatje heeft willen maken. Ik gok er op dat het gewoon toevallig zo was.

Wereldreiziger

In 1598 vaart de Rotterdamse herbergier Olivier van Noort het zeegat uit met vier schepen.

Op 26 augustus 1601 keert hij met één schip terug. Je zou zeggen, geen groot succes. Maar Olivier was destijds wel de eerste Nederlander, die rond de wereld zeilde.

Er zijn diverse straten naar hem vernoemd en o.a. een reisboekenwinkel.  Klik hier voor meer info