Op reis

Vandaag vertrekt jongste zoon.  Hij heeft ontslag genomen, zijn spullen verkocht of opgeslagen en de huur van zijn huis opgezegd.Hij gaat het avontuur tegemoet, met de trein via Turkije, Iran en Pakistan  naar India. De eerste etappe gaat naar Istanbul.
Voorlopig zal hij het moeten doen met alleen een volle rugzak, een goed humeur en wat mazzel. Wij zullen hem volgen via internet. Wie ook geïnteresseerd is, klikt op zijn site: Het spoor naar India

Eenvoud is je levenspad bewandelen met precies genoeg bagage.

(Charles Dudley Warner)

Postbodes

Van economie heb ik geen kaas gegeten. Ik snap niet hoe je het kunt verkopen dat meerdere postbezorgbedrijven veel efficiënter en goedkoper werken. Ik denk dan, meer managers, meer auto’s voor het vervoer, meer kantoren. Dat kost dus meer geld. Eerlijk gezegd, ik maak me er ook niet zo druk om.

Maar een aantal maanden geleden was er nogal wat commotie over de duizenden postbodes, die ontslag werd aangezegd. Zo op het eerste gezicht klopte het verhaal. Door al het e-mailverkeer liep de postmarkt terug. We schrijven tenslotte steeds minder en verzenden het liever via de elektronische weg.

Maar wat ik niet begrijp, is dat er nu weer kaartjes bij de post zitten, waarop je wordt aangespoord postbode te worden. Als er nu al een tekort is, dan heeft het management dus zitten slapen en zeker geen vooruitziende blik gehad.

Wat nou, SURE WE CAN?

Prijsverschil

Toen we laatst in Frankrijk waren, viel het ons weer op. Hoe (relatief) goedkoop buiten de deur eten in Frankrijk is en hoe duur in Nederland.

We aten een paar keer in een Bar Tabac. Geen sterrenkeuken, maar wel eerlijke kost. Met zijn vieren hadden we voor ruim 50 Euro een 3-gangen menu, een karaf cider en koffie toe.

Een andere dag aten we in dit gezellige restaurantje. Weer namen we het 3-gangenmenu. Met verbazing keken we naar onze borden. Prachtig opgemaakt, verzorgd en heerlijk. En dat voor 12,50 p.p.

Kom daar maar eens om in Nederland. Voor die prijs heb je hier  nauwelijks een hoofdgerecht en dat is dan meestal uit iets uit de frituur, met ernaast ondefinieerbaar vlees in een morsige saus.

De Horeca klaagt steen en been, want de klanten blijven weg. Wij weten wel waaraan dat ligt!

Pink Ribbon (2)

Alweer PINK RIBBON, maar dit keer als onderwerp bij Take-a-pic.

In eerste instantie had ik geen idee, toen wilde  ik mijzelf fotograferen in mijn felle PINK T-shirt.
Maar opeens bedacht ik me. Vorig jaar was ik met Bettie in Amsterdam en daar fotografeerde ik deze uitstalling, in een winkel met duizenden lintjes, strikjes, bandjes en kwastjes. En hier hebben ze dus keus genoeg, van frambozen- tot neon-roze.

Bakfiets

Wat had ik graag in zo’n hippe bakfiets willen zitten. Knus voorin, met moeder of vader druk peddelend.

Maar ja, dat was toen helemaal niet in de mode. Bakfietsen waren voor bakkers, of slagers, of voor de man die langskwam met “Verse waar van Bosselaar”. (Dat was de leverancier van vlees voor de hond of kat, in Rotterdam en omstreken wereldberoemd….)

Pink Ribbon

’t Is weer zo ver: oktober, inmiddels onlosmakelijk verbonden met Pink Ribbon en borstkanker.

Eerlijk gezegd schrok ik van een artikel in de Libelle van deze week: “Het lijkt wel hip om borstkanker te hebben”. Nou nee,hip is het beslist niet. De ziekte is gelukkig steeds beter te behandelen en niet iedereen hoeft ook meteen een borst te missen.  Ikzelf heb een borstbesparende operatie ondergaan en een okseltoilet. Tja, sta ik helemaal in mijn blootje, dan zie je de littekens. Maar zo vaak ga ik nou ook weer niet en plein public uit de kleren. En ook de Playboy heeft geen belangstelling … 😉

Toch ervaar ik dat het bijna onmogelijk is om de borstkanker helemaal te vergeten. Oh, niks dramatisch hoor. Maar sjouw ik te veel met m’n linker arm, dan voel ik dat. Ik doe sommige dingen heel bewust (of juist niet), omdat ik geen verwondingen aan mijn linkerhand of arm wil. De linkerkant is sowieso gevoeliger, dus slaap ik al weer ruim twee jaar op mijn rechterzij. Kortom, er gaat geen dag voorbij of ik denk er wel eventjes aan. Toch heeft die oktober/borstkankermaand wel degelijk zin. Om mensen te herinneren.En alle merchandising levert weer geld op voor het nog oh zo noodzakelijke onderzoek!

Toevallig is oktober voor mij ook de maand van de controles. Ik ga er voorlopig maar van uit dat alles, net als vorige keren, weer goed zal zijn.

Mutsjes

Een vriendin stuurde me een item over babymutsjes breien voor India. Klik hier of op de foto voor meer bijzonderheden en een patroon.
Een leuk initiatief en makkelijk om mee te doen. Je hoeft echt geen breiwonder te zijn om zo’n mutsje te maken. Dus misschien breng ik ook anderen nog op een idee.
Ik ben in ieder geval meteen begonnen. Ik volg mijn eigen patroon, met verspringende gaatjes. Want het mag allemaal naar eigen idee.

Wie nog restjes wol heeft, kan ook deze muts breien (wel de maat aanpassen)

Verjaardag

‘Als ik oud word neem ik blonde krullen
neem geen spataders, geen onderkin,
en als ik rimpels krijg omdat ik tweeënzestig ben
dan neem ik vrolijke, niet van die lange om mijn mond
alleen wat kraaienpootjes om mijn ogen.
Ik ga nooit liegen of bedriegen, waarom zou ik
en niemand gaat ooit liegen tegen mij.
Ik neem niet van die vieze vette
grijze pieken en ik ga zeker ook niet
stinken uit mijn mond.
Ik neem een hond drie poezen en een geit
die binnen mag, dat is gezellig,
de keutels kunnen mij niet schelen.
De poezen mogen in mijn bed
de hond gaat op het kleedje.
Ik neem ook hele leuke planten met veel bloemen
niet van die saaie sprieten en geen luis, of zoiets raars.
Ik neem een hele lieve man die tamelijk beroemd is
de hele dag en ook de hele nacht
blijven wij alsmaar bij elkaar.’

Judith Herzberger (met een draai van mezelf, vanwege die leeftijd 😉 )

Dit gedicht vond ik wel toepasselijk vandaag, nu ik 62 word. Er is geen sprake van keuze hoe je er uit gaat zien als je oud wordt, maar met een beetje humor is het best uit te houden.

In bloei

In de herfst denk je eigenlijk niet meer zo aan bloeiende bloemen. Alles begint al een beetje te verkleuren en bessen zijn er wel in overvloed.
Toch kun je het hele jaar kleur in de tuin hebben. Dat ondervonden wij vorige week, toen we de tuinen van Monet in Giverny bezochten.

Daar kiekte ik deze dahlia, die ook prima past in het thema van Take-a-pic past.

Recept: Coquilles St. Jacques

Ik ben nog een beetje in Franse sferen, na een weekje Normandië. Vandaar dit recept:

24 Sint Jacobsschelpen of coquilles
zeezout, witte peper
2 teentjes knoflook, fijngesneden
60 gram groene peperkorrels (uitgelekt)
150 gram sjalotjes, fijngehakt
5 eetlepels paneermeel
100 gram boter, in kleine stukjes

Verwarm de oven voor op 220 graden.
Snijd de coquilles 3x tot aan de rand in.
Bestrooi ze met zout en peper en strooi er dan eerst de knoflook en peperkorrels over.
Wentel ze door het paneermeel en leg elke coquille als een waaier in een Jakobsschelp.

Verdeel er de klontjes boter over en zet de schelpen 20 minuten in de oven.

EET SMAKELIJK!!!

Uit: La France Gourmande van Marolyn Charpentier