Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Meningen…

Posted on by
ophef-2

Bron: Google

Ach, ach, wat zijn er toch een boel meningen. En dat niet alleen, ze zitten elkaar ook nog regelmatig in de weg. Lees ik deze week een berichtje op Facebook dat Anna Wintour van Vogue Magazine zo brutaal was haar zonnebril op te houden, terwijl ze naast Koningin Elizabeth van Groot Brittannië zat. Nou, zelf zou ik dat niet doen, ik vind het een tikkie onbeleefd. Maar of de Queen er nou zo ondersteboven van was…? Ze had nog even gezellig met Anna gepraat, dus wie zal zich verder druk maken…?

Ophef

Bron: Google

Op datzelfde Facebook kom ik heftige reacties tegen over het bezoek aan Iran van mevrouw Kaag, die onze demissionaire minister verving. Ze droeg een sjaal over haar haar. Nou, dat kon natuurlijk niet, terwijl de Iraanse vrouwen daar nou net vanaf willen. Maar moet je dan gewoon onbeleefd doen? Zo’n diplomatiek bezoek vraagt toch om om diplomatiek handelen en dan ga je dus niet in minirok en blootshoofds op bezoek bij zo’n hotemetoot.
Of moeten we gewoon niet zo veel op mekaar letten en iedereen in zijn waarde laten? Dat zou natuurlijk wel heel wat prettiger (en vreedzamer) zijn….

Humor

Posted on by

Hattem-bordZo nu en dan zie ik op straat ineens iets waar ik erg om moet lachen. Zoals vorige week in Hattem. Op weg naar het restaurant kwamen we langs een slijterij, waar dit bord stond.
Al dat Valentijns gedoe vind ik nogal overdreven, maar als je jong bent en vreselijk verliefd, nou ja, dan wil je wel een beetje extra uitpakken.
Maar hier worden de oudjes toch op de hak genomen. Al denk ik dat die fles niet wordt weggegeven, maar door de gever zelf wordt opgedronken. Al is het maar om even vergetelheid te vinden… 😉 😉 😉

Bonnenman

Posted on by

Weten jullie nog wie dat was? Nee, hij (of zij) heette geen Bonneman, maar was een persoon die geld kwam ophalen aan huis. Ik herinner me dat nog wel. Mijn moeder kreeg dan bonnen, die ze in winkels kon inwisselen. Ze betaalde daar dan dus mee. De waarde van die bonnen, zeg maar krediet, was haar door een bedrijf voorgeschoten. En wekelijks betaalde ze een deel daarvan terug.

gulden

Je kreeg geen bankbiljet maar een waardebon

Wat gek eigenlijk, want met die bonnen kon je alleen maar in bepaalde winkels kopen. Mijn moeder had daar een geel boekje van. En telkens als we iets nodig hadden, dan kwamen die bonnen te voorschijn. Stigmatiserend zouden we dat nu noemen. Want nu betaal je met je pinpas en niemand weet of je wel of niet rood staat.
Leo weet dat ook bij zijn oma zo’n bonnenman aan de deur kwam en ik zag die bonnen ook bij een tante, verstopt in de theepot. Oom mocht blijkbaar niet weten wat ze hiermee betaalde.
Het fijne kregen wij als kinderen natuurlijk niet te horen. Ik herinner me wel dat ik mee mocht, als mijn moeder weer bonnen ging halen. Het bedrijf zat dacht ik op de Henegouwerlaan in Rotterdam. En ik weet niet meer hoe het heette. Wat zou ik graag daar nog iets meer over willen weten. Rinkelt er bij jullie een belletje?

Verdwaald

Posted on by

Vorige week waren we in het Noorden van ons land. Zo maar een paar daagjes weg. We hadden een wandeling gepland in de buurt van Diever, niet zo lang want het was behoorlijk koud en er dreigde regen of zelfs sneeuw. Maar we startten met een stralende zon. Wat kon ons gebeuren op een goed gemarkeerde wandeling?
Diever-01Er viel een klein hagelbuitje, we liepen door de sneeuw (nou ja, niet overdrijven. Er lag hier en daar een heel dun laagje..). Maar die paar kilometers werden erg lang. Op een bepaald moment wilden we beslist wel terug naar de auto. En die markeringen, hadden we die dan over het hoofd gezien? De lucht betrok, er zat nog meer nattigheid in…
Diever-02Meer dan twee uur liepen we al en we hadden nog een één levende ziel gezien. Tja, dat zijn stadse types als wij natuurlijk niet gewend.
Gelukkig ontdekten we op het laatst weer een pijltje en kwamen we uiteindelijk we toch bij de auto terug. We stapten opgelucht in en op het moment dat we de deur dicht deden, begon het verschrikkelijk te hagelen.
Jut en Juul op avontuur 😉

Muzikaal begin van de week

Posted on by

Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Ook deze week een spetterend begin met The girl from Ipanema van Astrud Gilberto:

Boek

Posted on by

In de bieb kom je soms langs een boek, dat je alleen al door de omslag aantrekt. Zo als bij “Het dameskoor van Chilbury” het geval was. Een beetje triestig, jaren vijftig sfeertje… De tekst op de achterkant liet me besluiten het boek te lenen en te lezen. In eerste instantie vlotte dat niet zo. Ik moest de termijn dan ook verlengen. Maar allengs kreeg ik toch de smaak te pakken.
In 1940 zijn in het plaatsje Chilbury in zuidoost Engeland bijna alle mannen weg. Ze vechten aan het front tegen Hitler. De vrouwen proberen het leven zo goed en zo kwaad een beetje in het gareel te brengen. Maar het zijn sombere tijden en als dan ook nog de dominee besluit dat het kerkkoor wordt opgedoekt omdat er geen mannen zijn, is iedereen verbijsterd. Waarom zouden we geen koor meer kunnen hebben? Dan maar een vrouwenkoor, besluit één van de inwoonsters. En na enige strubbelingen start het koor en maakt zelfs een beetje furore. Er gebeuren natuurlijk ook allerlei andere dingen, die telkens worden belicht door dagboekfragmenten van verschillende mensen, brieven of stukjes uit de kranten. Daarmee zie je de zaken vanuit diverse standpunten.
Het loonde dan ook de moeite van het doorlezen.

Stuureenfoto

Posted on by

Op mijn andere blog Stuur een foto staat vandaag de vraag of je wel eens in een plaats met een vreemde naam was. Want je komt soms toch heel merkwaardige namen tegen. Plaatsnamen waar nou niet meteen de charme van af straalt. Van zeg nou zelf, wie zou er in Moddergat wonen. Jongste zoon vond het in ieder geval geen toeristische trekpleister, maar appte de foto vooral als curiositeit 😉

Geëmancipeerd…

Posted on by

Tja, je kunt als grote supermarkt natuurlijk niet achterblijven. Dus werd er op de reclameredactie driftig vergaderd. Hoe kunnen we ons nou een beetje profileren als modern en geëmancipeerd bedrijf? Na lang nadenken kwam de stagiaire met de oplossing. Die handige nat/droog stofzuiger, die laten we bedienen door een eh… meneer. En die handige krik, in handen van een vlotte leuke vrouw, nou dat slaat aan hoor!
En zo zuigt meneer het stof en heeft mevrouw een plek in de garage. Is dat nou geen voorbeeld van emancipatie…. ? 😉 😉 😉

Prijzig

Posted on by

Vorige week stopte mijn wasmachine midden in een programma. Een lampje gaf aan dat “de kraan dicht was”. We waren nergens aan gekomen, hoe kon dat nou? Samen gingen Leo en ik de mogelijkheden na. Misschien een verstopte waterslang? Slang er af en filtertje doorgespoeld, maar helaas dat hielp niet. Zou het waterslot kapot kunnen zijn?
Enfin, de servicedienst gebeld. Daar nam men niet eens de moeite om te melden met wie ik sprak. Ik viel meteen in het keuzemenu en na het kiezen van een nummer werd ik er ook weer snel uitgegooid. Tot twee keer toe. Dan maar een andere keuze en kijk aan, ik kreeg contact met een mens 😉  Ja, er kon iemand komen. Kosten 199,00 euri, waarvan bijna 110,00 voorrijkosten. Er was ook een mogelijkheid om een contract aan te gaan voor 12 maanden à 24,99 per maand, dan kregen we een jaar lang een soort garantie. Ik vond het een hoop blabla, maar vooral een heleboel geld. Eens even laten bezinken.
We besloten naar de witgoedwinkel in de buurt te gaan. Daar vroegen we om een waterslot en of dat gemonteerd kon worden. Natuurlijk, maar meneer dat kunt u zelf hoor! Fluitje van een cent. En als het echt niet lukt, dan komen we alsnog even langs. We betaalden rond de 25,00. Leo zette het nieuwe waterslot op de kraan en nu doet de machine het weer. Leerzaam en spaarzaam dagje, toch…

Ongepast….?

Posted on by

Oeps, mag dat nou nog wel? Zo’n iets te dikke man in een te krap tutuutje? Van mij mag ie. Maar als ik de reacties zie die op het optreden van de heer R. v.d. Gijp in Voetbal International, dan weet ik het zo net nog niet. Toen waren heel veel mensen op hun lange tenen getrapt. En was het nou beledigend? Nou, nee hoor. Platte humor, dat wel. Maar dat vind ik ook heel vaak van anderen. En als ik het dan voorbij zie komen, dan klik ik het weg. Of zet het helemaal niet aan. Simpel toch…?
Deze manier van reclame maken is ook niet erg subtiel, maar wel opvallend. Alhoewel ik nou echt niet meer weet welk bedrijf het was….