Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.
Het was een beetje kort dag om de blogbijeenkomst te organiseren. Allemaal 70+pensionados maar toch zo veel te doen, te regelen. Dus dan maar een keertje in “petit comité”.
En zo zaten Bettie en ik gisterenmorgen al snel aan de koffie in de Utrechtse Bar Beton. Marthy was door een omstandigheid wat later en schoof tegen lunchtijd aan.
Er werden grote en kleine nieuwtjes, het wel en wee van mannen en kinderen, wat we allemaal zo te doen hebben en nog veel meer uitgewisseld. En zoals gewoonlijk van de hak op de tak. En passant werd er nog een keer koffie, thee, wijn en daarna ook heerlijke croquetten geserveerd.
En dan was het alweer tijd om huiswaarts te gaan. Jammer dat het niet lukte iedereen bij elkaar te krijgen. Maar binnenkort hopen we een herkansing te regelen. Dus Jeanne, Emie, Mieke, Sjoerd en Judy… wat in het vat zit verzuurt niet.
Appelmoes, een de eerste dingen die een baby te happen krijgt. En een van de laatste dingen die oude mensen eten. Zacht, natuurlijk en redelijk gezond. Zeker als je het zelf maakt. Niks moeilijks aan.
Appelen schillen, in stukken en met een beetje water koken. Wie wil, pureert het helemaal fijn. Ik heb het liever tamelijk grof.
Maar mensen in een verzorgingsinstelling in Zeeland krijgen geen appelmoes meer. Dat is ongezond, want te veel suiker, te veel verpakking, dus milieu-verontreinigend.
Ja, dan heb je al een heel leven achter je, komt iemand je vertellen dat je gezonder moet gaan leven. Tamelijk betuttelend!
Maar voor een 70+ is gezond leven toch iets anders dan voor een 20er of 30er. Dan ligt de prioriteit bij lekker en niet te zwaar. Geef die mensen dus maar gewoon hun appelmoes.
We hebben het vast allemaal wel eens. Dat je je verbijt om iets. Om pijn, om woede, om verdriet, van zenuwachtigheid.
Maar dat je daar nu een ketting voor kunt kopen….? Ik dacht meteen aan zo’n ouderwetse bijtring voor baby’s. Maar dit is iets voor volwassenen.
Ik vraag me dan meteen af, moet je zoiets elke dag om. Want verbijten doe je natuurlijk niet elke dag. Dat gebeurt onverwacht, toch? Gewoon boos, verdrietig, nerveus of chagrijnig worden kan ook.
Hebben we tegenwoordig dan overal een hulpmiddel voor nodig?
Al lang wilde het eens een keer zelf maken: zuurkool van rode kool. Was niet moeilijk, zei jongste. Dus toen ik een bio rode kool kon krijgen bij de Appie, ging ik aan de slag.
En nee, moeilijk is het niet. Eerst de rode kool schoonmaken en fijn raspen of heel fijn snijden. Alles in een grote kom en dan kneden met zout (1,5 tot 2% van het gewicht aan kool). Ik had ongeveer 600 gram geraspte kool en gebruikte ca. 10 gram zout. Dan alles flink kneden en knijpen. Net zolang totdat de kool vocht loslaat en er een laagje koolnat op de bodem ligt.
Ik gebruikte er verder geen kruiden of specerijen in. Deed de kool in een flinke pot en duwde alles goed naar beneden. Ik vulde een plastic zakje met water om de kool goed onder te houden en deed het deksel lichtjes dicht. De pot in een schaaltje gezet, zodat uitlopend vocht geen rommel geeft. En dan donker wegzetten op kamertemperatuur.
Dan begon het grote wachten. Wel regelmatig kijken en ik weet nu dat je vooral in het begin de pot voorzichtig moet openen. Leg een doekje over als je de pot opent.
Na ongeveer 5 tot 6 weken stopte de fermentatie en zette ik de pot in de koelkast. Ik heb er ruim twee keer van gekookt.
Wij vinden het een zeer geslaagd experiment en ik ga dit zeker nog eens doen.
Zo ging dat vroeger als je schoenen ging passen. In de winkel stond dit apparaat (een Schucoscop) dat met röntgenstralen je voeten “doorlichtte”.
Je zag mijn teenbotjes bewegen en dat vond ik hogelijk interessant. Mijn moeder ook, maar dat had een andere reden, want nu kon ze mijn schoenen in de juiste maat kopen. Duidelijk kon je zien hoeveel ruimte er in die nieuwe schoenen was. Geen pas-aan-schoenen, maar ruimte om groter te groeien.
Maar na niet al te lange tijd waren er toch wat bedenkingen bij dit apparaat. Want was dat nou wel veilig? Voor de (jonge) klantjes, maar ook voor het personeel? Want dat stond er naast, zonder ook maar de geringste bescherming. Geen scherm, geen schort. De Röntgenstralen hadden vrij spel.
Het was dus snel gedaan met dit vernuftige toestel. Voortaan kneep de verkoper weer hardhandig in de schoen om de ruimte te meten.
Bij het scrollen popt een advertentie op voor een piepklein autootje. Kek uitgevoerd, met begrensde snelheid. Dus daar mag je met een brommer-rijbewijs in rijden. Voor zulke karretjes is in mijn leeftijdsgroep wel belangstelling. Compact, makkelijk te parkeren en prima voor korte ritjes. Zeg maar een luxe scootmobiel.
Maar wie stapt er op het plaatje uit? Geen krakende oudere, maar een kekke tiener! Want met dit wagentje richt Renault zich op de jeugd tussen brommer en rijbewijs.
En niet alleen Renault, andere merken hebben zich ook op deze groeimarkt gestort. Een overvloed van kleine 45-kilometer wagentjes. Een electrocar om comfortabel naar school, je vrienden, de sportschool te karren.
Hoe creëren we luie bewegingsarme kinderen?
Je zult het maar hebben, hoge nood. Als je onderweg bent, moet je eerst zoeken naar een behoorlijk toilet. En dan moet je een reclamefilmpje bekijken voordat je van wc-papier voorzien kunt worden.
Is de wereld nou echt aan marketing en reclame overgeleverd?
Kijk, deze kaarten kreeg ik gisteren na afloop van de afscheidslunch van onze gymjuf Saskia.
Ze kon niet laten ons op de valreep nog goeie raad mee te geven. Want allemaal moeten we natuurlijk blijven bewegen.
En dat kan op velerlei manieren.
Wat ben ik blij dat zingen en puzzelen ook goeie beweging blijkt te zijn 😉 😉 😉
Er wordt zoveel gezegd, zoveel gemaild, zoveel gepubliceerd. En tussen al die overdaad zit soms een leuke uitspraak.
Zoals deze. In het Duits, maar door mijn vrij vertaald:
Als je ouder wordt, is de toekomst in rozen verpakt.
Arthrose
Fibrose
Neurose
Osteoporose
Gordelroos
Laten we er maar het beste van maken en erom lachen. Huilen kan altijd nog. FIJNE ZONDAG!
