Category Archives: geluksgevoel

Slapen

Posted on by
Bron: Facebook

Krijgen jullie ook slaap van zo’n plaatje. Zo’n kind helemaal diep onder het dekbed, lekker warm en veilig en nog geen zorg op de wereld.

Je kunt je niet voorstellen dat we allemaal wel zo gelegen moeten hebben. In een tijd dat het enige probleem was of je nog voldoende knikkers zou hebben, of dat je vriendinnetje wel zou komen als je jarig was.

Probleempjes die de volwassenen niet begrepen, weglachten, vertelden dat er wel grotere vraagstukken op deze wereld waren. En dat je daar wel achter zou komen, als je groter werd.

Och, was het bed nog maar zo lekker als toen….. 😉

Maandag met muziek

Posted on by

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

Ja, en deze is dus uit de oude doos. Maar nog steeds waard om te bekijken en te beluisteren. Ginger Rogers en Fred Astaire in Swing time.

Als de clip niet start, dit is de link

Winter

Posted on by
Bron: Instagram / Clotheslinepoetry / @berndfalkenberg

Ach, wat waren ze romantisch die winters van vroeger. Met vele dagen sneeuw, vorst tot wel min 15 graden en lange schaatstochten.

Met bevroren waterleidingen, wintertenen en nog veel meer ongemakken. Maar de plaatjes, hè, die waren mooi. En daar kunnen we nu zo heerlijk over vertellen.

Bij de centrale verwarming natuurlijk, met een lekker warm kussentje in de rug en een elektrische deken over de kouwe knieën. Ik vergat nog de pot lekker warme thee en het chocoladekoekje te vermelden. Ja, dan kan iedereen dromen.

Naam

Posted on by

Hier schreef ik al eens over mijn naam, die ik te klein, te weinig, te simpel vond. Drie letters kreeg ik als naam, niks Elisabeth of Liesbet. Nou ja, na meer dan 75 jaar heb ik er inmiddels vrede mee. En ben ik nu zelfs een beetje blij met alleen de drie letters.

Bron: Facebook / Onze Taal

Want toen ik laatst zag wat er van het veel chiquere ELISABETH gemaakt kan worden, ontdekte ik toch weer heel andere vormen. En of ik nou zo graag Lijsebetje had geheten…..

Nee, dan had mijn moeder toch gelijk, dat past ook niet. Joyce kwam niet in aanmerking, al vond mijn zus dat mooi. Maar bij Joyce hoorde naar mijn moeders mening een zeer gehoorzaam en volgzaam persoon. Maar Lijsebetje had vast ook niet haar goedkeuring kunnen wegdragen.

Maar goed ook. Want ik was als kind nogal wild, zeker niet altijd gehoorzaam en volgzaam kan ik ook al niet tot mijn karaktereigenschappen rekenen. Nee, Els past gewoon bij mij…!

Maandag met muziek

Posted on by

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

Dit jaar begin ik in mijn eigen taal, met taalkunstenaar Jan Rot met Stel dat het zou kunnen. Helaas is Jan Rot te vroeg overleden. Ik had hem zo graag nog zelf zien zingen, maar stel… dat het zou kunnen. Nou ja, You Tube maakt heel veel mogelijk

Als de clip niet start, dit is de link

Film

Posted on by

Dat kon niet missen, deze film wilde ik beslist zien. Monsieur Aznavour, met Tahar Marim in de hoofdrol als Charles Aznavour.

Al vanaf het begin van zijn carrière ben ik fan. Tweemaal zag ik hem life, ontmoette hem één keer backstage. Gloeiend van trots dat me dat gelukt was. Ik kocht zijn platen en draaide die zowat grijs.

Door de hele film was er muziek van hem. Bijna alle liedjes kende ik, kon ik min of meer meezingen. Ik hoop maar dat ik niet al te luid zong…! Leo heb ik ook fan gemaakt, dus we keken samen naar deze mooie film. Goed gespeeld, soms dramatisch, maar gelukkig niet te tranentrekkend.

Aznavour, kind van Armeense ouders, stond al heel jong op de planken. Nadat hij Maurice Chevalier hoorde, wilde hij ook zanger worden. Ondanks zijn kleine gestalte, ondanks zijn schorre stem. En het lukte hem. Met veel charisma en vooral door de teksten die hij maakte en zelf vertolkte.

De film bevat ook een aantal filmopnames die Aznavour zelf gemaakt heeft, dat gaf een mooie balans. We hebben de aftiteling helemaal uitgezeten, tot de laatste noot verklonken was.

Als de film niet start, dit is de link

Favorieten

Posted on by

Elisabeth van het blog BussyBessy vraagt ons een jaar lang onze favorieten op te geven. Dat loopt van je favoriete muziek naar je favoriete seizoen en alles wat daartussen kan liggen. Kijk eens op haar blog. Misschien wil je alsnog aansluiten.

De eerste favoriet is dus MUZIEK
Een leven zonder muziek, ik kan het me niet voorstellen. Eigenlijk vind ik alle muziek op zijn tijd mooi. Ik kan heerlijk wegdromen bij de fuga’s van Bach, een goed pianoconcert, maar ook heerlijk uit m’n dak gaan bij een lekkere rocker. Maar liever geen opera’s. Toch klinkt er niet de hele dag muziek in ons huis, want stilte is soms ook heerlijk.

Ik hou nog steeds van de 70er jaren. De liedjes uit m’n jeugd, Beatles, Elvis Presley, Neil Sedaka, Paul Anka. Wat ik ook niet mag vergeten zijn natuurlijk de Franse chansons. En dan vooral de nummers van Charles Aznavour. We hebben nog heel wat platen in onze kast staan en die draaien we ook regelmatig.

De muziek van nu volg ik niet meer zo. En eigenlijk is dat een beetje jammer. Tenslotte begint de week op mijn blog al jaren met muziek. Daarom ga ik zo nu en dan op zoek bij YouTube. Want wat eigentijds geluid mag ook zo nu en dan te beluisteren zijn op maandag met muziek.

Wil je zien wat anderen schreven over hun favoriet, kijk dan ook even bij BussyBessie.

Tram

Posted on by
Bron: Instagram / Inlativaonly

In de zomer van 2011 ware we in Riga. Natuurlijk nog geen sneeuw te bekennen en ook van kerstsfeer was nog sprake.

Wel maakten we daar veel gebruik van het openbaar vervoer.

Of het er gesneeuwd heeft weet ik niet, maar ik denk wel dat deze tram er nu weer rijdt.

Prachtig versierd en zo’n mooie kerstmuts voorop. Dat is toch leuk.

Oh, wat zou ik graag daar een ritje mee willen maken…!

Chaos

Posted on by

Vorige week leek mijn keuken wel een bakkerij. Het aanrecht stond vol met potjes, bakjes, schalen en wat ik allemaal nog meer nodig heb bij het bakken, zoals recepten, meel en suiker, pakjes boter, lepels, gardes en de mixer. Nou ja, eigenlijk te veel om op te noemen. Het werd een heel project. Leo had zich inmiddels terug getrokken en kon me niet in de weg lopen.

Maar wie denkt dat ik het vervelend werken vind, vergist zich. Ik amuseer me prima. En na een halve dag afwegen, mengen, kloppen en kneden lagen er diverse degen in de koelkast te rusten.

In het begin is er nog wel enige structuur te herkennen, maar na afloop leek het of er een tornado door de keuken was gegaan. Dat werd dus nog even opruimen. Alle vieze vaat in de vaatwasser, een natte lap over het aanrecht. En alles was weer klaar voor de volgende ronde.

Die volgde een paar dagen later. Bakblikken vol koekjes gingen de oven in. Leo bediende het wafelijzer en hij maakte heerlijke kokosmakronen. Natuurlijk zijn al die zoetigheden niet voor ons tweetjes. Het was voor onze kinderen en de andere visite. Tevoren had ik al dozen en zakjes gemaakt en zo kon ik dus alles achter elkaar afwerken. En kijk, dit was het eindresultaat.

Schrijnend

Posted on by

Vier weken lang keek maar afleveringen van de docuserie “Afgestaan” van  Andere tijden.

Bron: Google foto’s / Andere tijden

Een schrijnend relaas over jonge meisjes, soms nog tieners, die ongepland zwanger werden. De burgerlijke moraal vond het schandelijk. Zoiets moest maar snel onder de pet gehouden worden. De meisjes werden vaak weggestuurd, kregen hun kind in het geheim en moesten het dan afstaan. De druk van de onverzettelijke buitenwereld moet ongelofelijk zijn geweest.

De meisjes werden geacht nooit meer over hun kind te spreken. Zo verdwenen die uit zicht. Maar hun leven werd nooit meer hetzelfde. Een grote maar onzichtbare last droegen ze met zich mee.

De uitzendingen maakten een diepe indruk op me. Hoe eenzaam moeten de meisjes zijn geweest en hoe hard en veroordelend was de maatschappij toen.