 |
Soms gebeurt het dat je ergens komt en werkelijk met open mond blijft kijken naar wat er zich voor je ogen ontvouwt. Dat overkwam me hier: in het Wavel-kasteel in Warschau. Deze enorme binnenplaats is zo overweldigend en de schilderingen en de hele entourage zo schitterend, dat ik het nauwelijks kon bevatten. |
De foto kan helaas de echte schoonheid niet goed weergeven. Je zou dus zelf moeten gaan kijken. En geloof me, het is echt de moeite waard.
Naast de dagelijkse krant lezen wij de huis-aan-huisbladen om ons op de hoogte te houden van wat er zoal in onze stad en omgeving gebeurt.
 Oud en nieuw Rotterdam |
Maar één maal in de twee weken halen wij bij de supermarkt nog een krantje op: De Oud-Rotterdammer. Inderdaad, voor de 55+ bewoners van Rotjeknor.Er staan allerlei artikelen in over vroeger. Het is pure nostaglie. Lezers kunnen er hun verhaal in kwijt en om de collum van Gerard Cox valt altijd wel wat te lachen. |
Natuurlijk staat er een raadplaat in. Een foto van vroeger, met de vraag “waar dat nou was” en daar wordt uitbundig op gereageerd.
Voor wie er ook eens wat van wil lezen: in het krantenarchief kan je de laatste editie maar ook alle kranten van voorgaande jaren bekijken. Wie nog eens met zijn oude schoolkameraadje of danspartner uit zijn jeugd wil praten, het contact zou zomaar via de Oud-Rotterdammer kunnen verlopen.
Wij kijken er telkens weer naar uit.
Wie in Nederland of België BOB (Bewust Onbeschonken Bestuurder) heet, is op feestjes altijd de pineut. Hij mag geen alcohol drinken, want hij moet de hele meute veilig thuis brengen.
Niet BOB maar SAM brengt je hier veilig thuis
In Frankrijk is SAM degene die op frisdrank wordt gezet. Waar SAM voor staat is me niet duidelijk. Wel dat er op leuke wijze op geattendeerd wordt, gezien dit tafelblad op een Parijs terrasje.
Niet alleen de naam verschilt, de Nederlandse en Franse campagne verschillen als dag en nacht.
Wie van sneeuw houdt, kan deze winter zijn hart ophalen. Zelden viel er zo veel sneeuw als nu. Niet altijd even prettig, vooral niet als je de weg op moet.
Maar voor de wandelaars onder ons is het heerlijk. De hele wereld lijkt wel een sprookjesland met die zachte witte laag.
In 1997 gingen Leo en ik voor het eerst naar China. Dit is een herinnering aan onze eerste dag in Sjanghai.
| Meteen als we het vliegveld van Shanghai verlaten, overvalt me de volkomen tegenstelling met wat ik verwachtte te zien. De wegen zijn ruim, vol met auto’s en lage huizen zie je niet. Wel flats, de een nog hoger dan de andere. Het enige waarin deze stad, zo op het eerste gezicht, verschilt met een westerse stad zijn de reclameborden langs de weg. De opschriften zijn niet te lezen voor ons, alhoewel ook daar de westerse reclames intussen oprukken. Volop Coca Cola, Pepsi en andere bekende merken. Ik voel me teleurgesteld. Daarvoor ging ik niet naar China. Ik had gedacht typische oosterse huizen aan te treffen. Toch realiseer ik me dat dit het China van nu is. Snel veranderend en op weg naar de 21e eeuw. Ik vraag me af of we eigenlijk toch nog te laat zijn? Zullen we nog wel iets van het oude China aantreffen? Maar goed, we zijn moe van de reis en moeten duidelijk even acclimatiseren. Ik laat het allemaal maar op me af komen. |
 gescand uit ons fotoboek |
| De bus zoekt intussen zijn weg door het drukke verkeer, waar nauwelijks regels te ontdekken zijn. Alles rijdt kriskras door elkaar en de chaos lijkt enorm.
In het hotel wacht me alweer een teleurstelling. Of nou ja teleurstelling. Ik had een heel ander hotel verwacht. Kleiner, authentieker, viezer misschien wel. Maar gelukkig is het schoon, zeer schoon zelfs en van een bijna overdadige luxe. De kamer is ruim, voorzien van radio, tv en een zitje. In de badkamer hangen badjassen, er staan slippers en een hele schaal met zeepjes, kammen, tandpasta en badschuim. We frissen ons even op en komen even later op de kamer van de reisleidster bij elkaar om het programma door te nemen. En dan kunnen we er op uit. |
|
schijn bedriegt
Zo op het eerste gezicht lijkt dit geen plaats waar je enthousiast over kunt worden. Maar schijn bedriegt.
Deze foto werd genomen in april 2007 in Essen (Dld). In het Ruhrgebied, ook wel bekend als de “Kolenpot”. Maar kolen worden er al tijden niet meer gedolven.
Het gebied is eigenlijk heel aantrekkelijk geworden.
Wij hebben er prachtig gewandeld, al is fietsen ook heel goed te doen.
Musea en winkels te over, maar er zijn genoeg plekken waar rust heerst. Zoals in Kettwig, waar nog heel veel vakwerkhuizen staan.
Niet voor niets is het Ruhrgebied uitgeroepen tot Culturele hoofdstad 2010.
Maak een foto van wat je vanavond eet, dat is de opdracht van Take a pic voor deze week. En wij aten vanavond Teriayki
Hier staan alle ingrediënten klaar in de keuken en rechts het toetje (omdat de vla nou eenmaal op moest 😉 )
|
|
|
De dagen dat Mao in China bijkans een godheid was, zijn eigenlijk wel een beetje voorbij. Toen wij eind 2003 in Beijing waren, maakte ik deze foto op een rommelmarkt. 
Tussen de stoere porseleinen helden en heldinnen stond her en der ook een borstbeeldje van Mao.
En wat heb ik een spijt dat ik er toen niet een gekocht heb.
Uit het fotoarchief ditmaal een foto van dichtbij huis. Een plaatje, gemaakt in september 2006 langs de Rotte.
Ik hoef maar een paar minuten te lopen om midden in een oer hollands landschap te zijn. ‘s-Zomers wandelen en fietsen we hier regelmatig. En we zijn niet de enigen. Soms is het op een mooie zomerse zondag zo druk, dat het file lopen is en oppassen. Want skaters en racefietsers willen nou eenmaal niet even remmen.
En zitten we zomers in de tuin, dan kunnen we, als het heel stil is, de koeien horen loeien.
Wij willen hier voorlopig niet weg.
Die Qual der Wahl, of vrij vertaald: te veel om uit te kiezen
Dezer dagen zullen er wel weer honderden al dan niet met zorg gekozen cadeaus geruild worden, of erger. Ergens in een kast gestopt om vergeten te worden. Ik heb hier een wat dubbel gevoel over. Aan de ene kant is het heerlijk dat wij het, ondanks crisis, toch nog zo goed hebben. Aan de andere kant is er de schaamte voor zoveel overvloed. Het kan echt wel een beetje minder.
Deze foto’s werden genomen op het vliegveld van Keulen. Niet eens zo’n groot vliegveld, maar met luxe winkeltjes waar de keuze bijkans onmogelijk was, zoveel was er te vinden.
Nou ja, enig nut hebben ze wel gehad. Het leverde mij stof op voor een logje 😉
