Het is maar klein, dit beeld van Huib Noorlander en het heeft een bescheiden plekje. Je kunt het vinden op de hoek van de Crooswijksesingel en Linker Rottekade tegenover de Noorderbrug in Rotterdam.
Waarom nou juist daar? Omdat op die plek jarenlang bier werd gebrouwen. Daar stond de Heineken Brouwerij. Jarenlang was Leo één van de vele medewerkers. Niet in de brouwerij zelf, maar op kantoor.
Daarom hier een foto van De bierdrinker. Ik vind gewoon dat dit beeld een plekje op mijn blog verdient.
Ik heb zelf geen mooie foto van het beeld, dus gebruikte ik de foto van deze link, waar ook nog meer beelden en informatie over Huib Noorlander te vinden zijn.
Verdrietig zijn, het komt in elk mensenleven voor. Sommige soorten van verdriet moeten gewoon slijten, soms tergend langzaam. En dan nog kan het een tere en zere plek blijven.
Maar wat lichtere soorten verdriet zouden met dit soort remedies best wat kunnen verminderen.
Koken kan ontspannend werken, hakken en snijden geeft lucht aan frustraties. En het is in elk geval gezonder dan je verdriet verdrinken in alcohol.
Sociale media zijn soms een bron van ergernis, maar ook een goudmijn aan leuke vondsten.
Op Facebook vond ik dit grappige speelgoed fornuis. Je kunt je zo voorstellen hoe kleine meisjes (en misschien ook wel jongetjes) hier uren mee hebben gespeeld. Vader en moedertje waren, eten moesten koken of vieze soep wilden maken voor die vervelende visite-mevrouw.
Nu hebben kinderen heel ander speelgoed. Soms is het van tandenknarsende zoetheid in roze of hemelsblauw, maar vaak zie ik speelgoed dat me iets te veel de werkelijkheid benadert. Pistolen, tanks, akelige voorwereldlijke dieren, ik zou het niet graag kopen.
Maar zouden kinderen van nu nog met zo’n fornuis willen spelen? Is het niet te bepalend, vastgepind op koken en zorgen…? Ik zou het eigenlijk niet weten.
Als je een lange autorit maakt, moet je zo nu en dan wel eens stoppen. Om te tanken of voor een sanitaire stop. Je moet wel heel erg in de bonen zijn om je vrouw bij het tankstation te “vergeten”. Maar goed, in principe zou het mogelijk kunnen zijn.
Een tijdje geleden overkwam het een man. Pas na 280 kilometer ontdekte hij dat het wel erg stil was in de auto. Oh ja, ze was uitgestapt… maar waar had hij haar nou achtergelaten….?
Het lijkt me kras. Het zal Leo niet overkomen, want ik klets heel wat af in de auto. Hij kijkt trouwens ook vaak links en rechts en dan zal hij me echt niet over het hoofd zien. Zit ik er niet, gaan alle alarmbellen af…!
Ik vraag me af hoe het in de auto van dit stel is gegaan. Maar vooral welke discussie er na dit akkefietje gevoerd zal zijn. Het zal wel een lang gesprek geworden zijn…..
Het valt Leo en mij op dat er zo weinig muggen zijn. Niet dat we dat jammer vinden, want we kunnen ze eigenlijk missen als kiespijn.
Er hoeft er maar één in de slaapkamer te zitten, of hij/zij weet me te vinden. En prikt, steekt of bijt. Ze zijn te snel om te bekijken wat ze precies doen. Maar van de ene seconde heb ik urenlang last.
Toch is het beangstigend dat ze er niet meer zijn. Waar zijn die miljoenen muggen gebleven? Zijn ze werkelijk compleet verdelgd en wat is het gevolg daarvan. Ze zijn maar een klein deel van de voedselketen, maar als ze wegvallen, wat gebeurt er dan?
Gek hè, maar nu er bijna geen muggen meer zijn, zou ik bijna wensen dat we weer, zoals vanouds, met de stofzuiger op muggenjacht moeten. Omdat de natuur er toen toch nog veel beter voor stond.
Een paar weken terug zette ik hier een drone-foto van de grote groenten en fruittuin bij het kasteel van Villandry. Een adembenemend gezicht, maar terecht waren er commentaren dat zo’n tuin alleen door een heel legertje van tuinlieden onderhouden kon worden. Sjoerd berichtte dat hij wel een keer een uitzending van Monty Don over deze tuin had gezien.
You-Tube hielp me verder en ja, inderdaad Monty was er geweest, had zelfs een blik achter de schermen mogen werpen. En wat bleek? Die tuin is er alleen voor de sier. Er worden hoogstens een paar kroppen sla of wat appels door de medewerkers mee naar huis genomen.
En dat vond Monty Don -en ik ook- zeer teleurstellend. Al dat prachtige fruit, al die heerlijke groenten staan er uitsluitend voor de sier. En dat is toch wel een beetje…… decadent nietwaar?
Omwille van het mooie, bijna perfecte, plaatje al dat werk, maar zonder nuttige opbrengst. Die enorme oogst die zonder blikken of blozen wordt verspild…..? Dat vind ik echt zonde.
Facebook / Harm Geerligs / Natuurfotografie in Nederland
Niet alleen wij vinden de prijzen tegenwoordig de pan uit rijzen, maar ook de dieren bedenken zich wel even voordat ze beslissen wat ze zullen nemen.
Tenminste, dat lijkt zo op deze foto, die ik vond op Facebook. Die reiger lijkt zich te bedenken of hij nou wel of geen kibbeling zal kopen. Het is wel kabeljauw en geen goedkopere vis, maar toch… Best een flinke prijs voor een portie. Een beetje reiger schrokt dat in no time op.
Misschien toch maar even wachten tot er een aardig mens zijn portie met mij wil delen….
Zo nu en dan word je met de neus op de feiten gedrukt. Welke feiten? Nou, dat ik al lang geen twintig meer ben. En dat ik daarvoor niet in de spiegel hoef te kijken, maar dat ik dat voel.
Soms lijk ik nog best soepel en lenig, maar op andere momenten voel ik elke vezel in m’n lijf, is elke beweging een opgave.
Vorige week gooide ik de aardappelschillen weg en ineens…. schoot het in mijn bips. Een vlammende pijn als ik ook maar even bukte. Niet meer bukken dus.
Maar dat bleek toch geen optie. Nooit gerealiseerd hoe vaak een mens bukt. En hoe vaak er iets valt. Wat er allemaal in kastjes beneden staat.
Ik werd er een beetje chagrijnig van. Had nergens meer zin in en kreeg op de lange duur een beetje hekel aan mijn eigen belabberde zelf. Het werd tijd voor een beetje peptalk. Gelukkig gaat het inmiddels weer wat beter.
Donderdag heb ik weer een flink stuk gewandeld en ik kraak niet meer elke beweging. Gewoon dus weer stug doorgaan….!
Bij Matroos Beek las ik over de podcast “Het fortuin Carlier”. Dat leek me wel wat….
En dus beluisterde ik zeven avonden lang een aflevering. Elke keer een half uurtje, waarin langzaamaan het akelige lot van “de juffrouw” zoals Marie-Antoinette Carlier werd genoemd uit de doeken werd gedaan.
Van de successen van haar vader Hector, zijn turbulente leven, het enorme fortuin dat hij vergaarde naar de laatste troosteloze dagen van zijn dochters en zoon.
Ik vond het een mooie podcast, die ik met veel plezier beluisterde. Maar ook een verhaal waarin ik van de ene in de andere verbazing viel.
Een verhaal over rijkdom, geluk en tegenslag. Maar ook over mensen die compleet verblind zijn door geld en daardoor elke vorm van menselijkheid verliezen. Aasgieren die geen schaamte kennen.
Het lijkt me heerlijk om een moestuin te hebben, maar zelfkennis verhindert dat. Daar moet je gedisciplineerd voor zijn, regelmatig wieden, alles netjes bijhouden. Kortom, veel te veel gedoe voor mij. Ik droom er wel van, zie grote oogsten sappige tomaten, heerlijke boontjes en courgettes in overvloed. Maar de paar pogingen die ik ondernam hadden slechts misoogst tot gevolg.
Maar kom ik langs een moestuin, kan ik wel met heel veel bewondering kijken. En erover lezen natuurlijk. Mede-bloggers zijn veel succesvoller als ik en ik geniet dan ook van hun verhalen.
Maar er is één moestuin, die het summum van tuinieren is. Heel lang geleden bracht ik er een bezoek aan en laatst zag ik er weer een foto van. Die was recentelijk genomen, met een drone, dus recht erboven.
En dan komt het prachtige ontwerp van de tuin van kasteel Villandry, want die bedoel ik, nog mooier uit. Een overvloed aan minutieus uitgemeten perken met daarin een enorme sortering van groenten en fruit. Lage heggen van leiboompjes, keurig gesnoeid en in toom gehouden omzomen de smetteloze paden. In het voorjaar met bloesem, later met sappig fruit aan de takken.
Wie er een keer in de buurt is, mag een bezoek er aan niet overslaan. Ook wie niet over groene vingers beschikt zal er met veel plezier rondlopen.
