Alweer wachten…

Ja hoor, ook vandaag was het wachten geblazen in Rotterdam. Nu liep iedereen te hoop om koningin Maximá te zien, die de nieuwe Markthal kwam openen.
Wij volgden het via de TV. Jammer genoeg viel op het moment suprême het beeld stil en stond de koningin als bevroren voor een levensgrote weegschaal.De spetterende muziekshow hebben we weer wel gezien.

Maar nu kunnen we dus van allerlei verse waar kopen in een werkelijk schitterende markthal. Net als in Budapest, Barcelona en vele andere steden, maar wel van een grootse allure. Een immens gebouw met een heel  bijzondere plafondversiering. Een prachtig bouwwerk, waar Rotterdam zeker trots op mag zijn!!

Bron: Koninklijk Huis

Koelkast

Ik denk dat er nog maar weinig huishoudens in Nederland zullen zijn zonder een koelkast (of twee) in de keuken. Toch kan ik me nog wel de tijd herinneren dat bij ons thuis zo’n apparaat ontbrak. Wij hadden een piepklein keukentje, waarin met geen mogelijkheid een koelkast paste. Pas in 1969, nadat het huis door de Woningstichting Rotterdam was verbouwd, hadden we plaats voor zo’n ding. Tot dan toe haalde mijn moeder mondjesmaat bederfelijke waar.

bron: Het geheugen van Nederland

We hadden een vliegenkastje op het balkon en worst en kaas werd per ons gehaald. Bij de kruidenier, schuin tegenover ons huis.En hoewel ons huishouden niet zo geautomatiseerd was als nu, had mijn moeder daar toch tijd voor. Er was zelf s nog wel even gelegenheid om een praatje te maken.

Maar nu zou ik toch echt niet meer buiten de koelkast kunnen. Hij staat vol met potjes, flesjes, schaaltjes. We vinden nu ook dat spullen meestal gekoeld bewaard moet worden en dus zetten we er van alles te pas en te onpas in. En voor een onsje kaas of worst even naar de winkel lopen, dat doen we niet meer. Daar hebben we het te druk voor….. zeggen we.

Spijkerbroek

Als puber mocht ik geen spijkerbroek dragen. Dat was niet netjes en zeker niets voor meisjes, vond mijn moeder :-(Leo’s moeder kocht er wel een voor hem. Maar die moest toch terug naar de winkel, want zijn vader wilde niet dat hij in zo’n broek zou lopen.

Ach ja, tijden veranderen. Nu kun je de spijkerbroek niet meer weg denken uit het straatbeeld. En ook niet uit mijn kledingkast, want ik draag ze veel en graag. Maar wel zonder scheuren. Dus niet zo als deze, die al bij de koop er uitziet alsof je er jaren en jaren in geklust hebt.

 

 

Winnend merk

Tot grote verbazing van Nestlé’s marketing is KitKat in Japan een ongehoord succes. Waarom? Omdat KitKat in het Japans uitgesproken klinkt als Kitto Katsu, wat weer zoiets  “je zult winnen” betekent. En dus loopt KitKat in Japan als een trein (en die gaan daar héél hard 😉 )!

Ontelbare smaken kun je kopen, van gewoon chocola tot aardbeien, paarse zoete aardappel, maar ook groene thee of hete chili. Ik ben benieuwd, dat zou ik toch ook wel eens willen proeven.