Oorwurm

Soms heb ik last van oorwurmen. Nee, niet die kleine beestjes, maar van zo’n liedje dat blijft zeuren in mijn hoofd.
Het kan komen door een liedje dat ik ergens hoor. Maar ook zomaar, als ik iets aan het doen ben, dan valt me plots een melodietje in. Het laat me dan niet meer los, het dreint en drenst soms dagenlang in mijn hoofd.
Vorige week was het “de vlieger” van André Hazes. Ik vind het een tranentrekker van jewelste, maar het ergste is dat ik niet de versie van André hoor, maar de persiflage die iemand eens ten gehore bracht op een bruiloftsfeest. En die ging zo vals, zo vals dat ik er nu nog kouwe rillingen van krijg!

Eiffeltoren

Vorig jaar was ik met vriendin Irene in Parijs. Het was voor haar de eerste keer, dus gingen we als eerste naar de Eiffeltoren.
We bekeken hem eerst vanuit de verte en liepen later er naar toe en onder de enorme bogen van de poten door. Het was hoogzomer, mooi weer en al wat later op de dag. Dus stonden er ook enorme drommen mensen te wachten om er in te mogen.
 

Irene en ik hebben allebei hoogtevrees, dus die gelegenheid lieten we voorbij gaan.
Wel vergaapten we ons aan de enorme constructie.
Kijk voor nog meer wereldmonumenten op Stuureenfoto, waar dit thema deze week centraal staat.

Zelfgemaakt

Een paar zelfgebakken koekjes, verpakt in een gezellig, ook zelfgemaakt, doosje. Dat is toch een leuk aardigheidje als je op visite gaat?
Voor de koekjes gebruikte ik dit recept. Ik heb ze al vaker gemaakt en ze zijn heerlijk!

Een verpakking matzes bracht me op het idee voor het doosje. Het was eerst wat puzzelen, rekenen en nauwkeurig uitmeten om het doosje te tekenen en uit te snijden.
Daarna geschikte stempels uitzoeken en het papier bestempelen. Als laatste het doosje in elkaar zetten en voilà.

 

 

 

Josephine Baker

Dit YouTube filmpje stamt uit een vervlogen tijd. De tijd dat mijn moeder een tiener was en, zoals ze vaak vertelde, graag ging dansen en een voorliefde had voor de charleston. Ongetwijfeld was ze iets anders gekleed dan Josephine Baker hier. Want dat was héél erg gewaagd voor die tijd. Nu kijken we er niet van op.

Mens …..

De verbouwing bij de buren duurt al weken. De beneden verdieping is helemaal leeg en bouwvakkers lopen in uit. Overal liggen draden of staat gereedschap en dagelijks klinkt het geluid van boren of ander elektrisch materieel.
In de tuin kan ook al niet meer geschommeld worden en papa en mama raken zo langzamerhand een beetje over hun toeren.
Maar onze buurmeisjes laten zich niet van de wijs brengen. Ze zoeken hun heil ergens anders, waar ze niemand in de weg zitten.
Bijvoorbeeld op de grote oranje container, die voor het huis staat, volgestouwd met huisraad.
En daar speelden ze zaterdagmiddag een heel toepasselijk spelletje: Mens erger je niet.

Grootvader en kleinzoon

  Vandaag is het vaderdag.
Mijn vader is al lang overleden. Tot zijn grote teleurstelling had hij slechts twee dochters, waar hij beslist heel veel hield. Maar een zoon was toch altijd zijn grootste wens.
Mijn zus had geen kinderen en voordat dat nakomertje (ik dus) eens kinderen zou krijgen, dat duurde hem wel wat lang.

Gelukkig heeft hij het allemaal toch nog meegemaakt en er ook van genoten. Hij was dol op onze jongens en kon heerlijk met ze gaan vissen. Maar ook samen lezen, zoals op deze foto waar opa en kleinzoon zich in een  boek verdiepen.

Vaderdag is ook het thema van Stuureenfoto. Heb je ook een foto, die goed bij het thema past? Doe gerust mee!

Zelfgemaakt

  Dit is een kaart uit mijn voorraadje.
Mijn interpretatie van de rode kater.

Ik stempelde de kater met Versamark op rood papier en embosste hem met wit embossingspoeder.
Het uitknippen was een voorzichtig werkje, want die mooie staart en snorharen wilde ik niet vernielen.

De achtergrond is ge-embosst met de Cuttlebug en gesponst.
Nog wat sierlijke vormen en wat bloemen, klaar om naar een kattenliefhebster te worden gestuurd.

Ziekjes

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Al weken lang liep Leo te blaffen, voelde zich grieperig en beroerd. Hij bracht een paar dagen in bed door, liefderijk verzorgd door mij met thee, soep en lekkere hapjes. Maar ja, als echtgenote ook krijg je dan toch wel eens een bacilletje mee.
Dus voelde ik me woensdag en donderdag allerberoerdst. Misselijk, spierpijn, hoesten, keelpijn, hoofdpijn. Nou ja, laat ik maar ophouden, want op zo’n klaagzang zit niemand te wachten. Gelukkig is Leo weer wel opgeknapt, dus liep hij me op zijn beurt achterna met limonade, thee en zelfgemaakte soep.
En nu gaat het weer de goede kant op. Er ligt uit voorzorg wel een flinke voorraad zakdoekjes in de la en ik probeer op tijd mijn bed in te duiken. En hopelijk staan van af nu de blogjes er weer gewoon elke dag.