Blokjes

Dit zijn bouillonblokjes. Van die handige dingen, die het niet alleen in soep goed doen, maar ook smaak geven aan een sausje.

Ik maak ze zelf en vries ze in. Ik gebruik daar een recept van Nancy Birtwhistle voor, maar wel met een eigen twist.

Zo gebruik een flinke lepel miso pasta en verder wat ik in de vriezer heb opgespaard. Want in een grote diepvrieszak stop ik regelmatig wat stukjes groente, zoals bleekselderij, wortel, steeltjes van kruiden of champignons. In een paar weken heb ik dan een flinke zak vol en kan ik bouillonpasta/blokjes maken.

Ik fruit een flinke gehakte ui goed aan in een scheut olie, doe er wat knoflooktenen bij en kruid het met tijm, Italiaanse kruiden, flink wat peper, hete paprika en een theelepel zout. Dan de bevroren groenten erbij.

Alles zachtjes laten pruttelen, zo nu en dan omroeren en als het een beetje zachte massa is geworden, roer ik er de miso door en een eetlepel maizena. Na ongeveer anderhalf uur is het een dikke prut. Die laat ik afkoelen en mix ik daarna zo fijn mogelijk. Alles in ijsblokjesvormen en laten bevriezen. Daarna blokjes lossen en in diepvrieszakjes of bakjes doen.

Het lijkt een heleboel werk, maar ik weet nu wel wat er allemaal in zit en vooral wat er niet in zit. Bouillonblokjes zonder palmvet en veel minder zout. Dat is mij het werk wel waard.

En zo gaat er ook geen voedsel verloren.

Bijzonder huis

In Binnenstebuiten van 16 mei 2024 werd aandacht besteed aan een bijzonder huis.

Bron: Google foto’s / AD

Een huis in Kinderdijk, ontworpen door Gerrit Rietveld. Het bewonersechtpaar heeft het huis in vrijwel ongewijzigde staat gelaten.

Het zijn liefhebbers van vintage meubilair en dat vind je ook terug in hun interieur. Er staat zelfs een (kopie) Rietveldstoel. Leuk om te zien, maar of je er ook lekker in kunt luieren…?

Het huis ligt ook op een heel markant punt, waar Lek en Noord tezamen komen, waar je de Brienenoordbrug kunt zien en de scheepvaart de hele dag en nacht voorbij komt.

Leuk om hier eens een keertje binnen te kunnen kijken.

Niet te vinden

Stap in Duitsland een DM-drogist of Rossmann binnen en wordt overdonderd door de enorme hoeveelheid artikelen die er te koop zijn.

Vele soorten tandpasta bijvoorbeeld. En dan de andere tandverzorging. Borstels, gewoon en elektrisch, tandenstokers, flosdraad en nog meer. Een paar dingen vielen me daarbij op. Plastic tandenstokers in overvloed, kleuren, soorten en maten.

Maar houten tandenstokers, nergens te koop. En dat lijkt me nu toch ietsje milieuvriendelijker. Gelukkig hier nog wel te vinden, bij vrijwel elke drogist.

Ook zocht ik naar iets waarmee je de tandenborstel kan afsluiten. Wij gebruiken een elektrische reistandenborstel met aparte borstels. En als je die dan nat mee terug moet nemen…. bah…..!

Na heel veel zoeken vond ik uiteindelijk wel iets. Nu kunnen onze vochtige tandenborstels dus netje in het plastic kapje en met de borstelhouder in een plastic opberghoesje.

En dat laatste heb ik jaren geleden zelf gemaakt, want ook dat is nergens te koop. Vreemd toch, want een reistandenborstel neem je tenslotte mee op reis en moet ook behoorlijk opgeborgen kunnen worden.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Een schilderachtig pleintje, geur van lavendel en knoflook, zon en een vleugje zeelucht. En dan boodschappen doen op een Marché en Provence, zo heerlijk bezongen door Gilbert Bécaud

Als de clip niet start, dit is de link

Verzorging

Mijn tante Zus werd 94 jaar en had tot op het eind van haar leven een superzacht velletje. Geen vlekje, geen pukkeltje te zien. Hoe verzorgde ze haar huid toch? Als je daarnaar vroeg, lachte ze een beetje. En steevast antwoordde ze: “Gewoon elke dag met de vaatdoek en een beetje Sunlight zeep”. Mijn zus en ik geloofden dat natuurlijk niet. Sunlight zeep, die scherpe zeep en dan geen lekker luchtje. Jasses!

Mijn zus zwoor lange tijd bij Lancôme, later bij de producten van Dr. De Hoog. Zelf gebruikte ik jarenlang Dr. Payot, maar in een zuinige bui switchte ik naar de potjes en flesjes van het Kruidvat huismerk. Inmiddels gebruik ik dat huismerk al weer jaren tot grote tevredenheid.

Dat belet me niet om bij een bezoek in Duitsland uitgebreid rond te snuffelen bij zulke grote drogisterijen als DM of Rossmann. En dan koop ik nog wel eens wat bodylotion van de huismerken.

Leo gebruikt voor zijn gezicht wel een wat duurder merk, omdat zijn huid soms heel allergisch kan reageren. Dat bestelt hij op internet. Maar een tubetje voetcrème of doucheschuim koopt hij dan toch wel in Duitsland.

We blijven ons verbazen over de enorme sortering van allerlei producten, waarvan we niet wisten dat we ze nodig zouden kunnen hebben.

Magnetisch

Je kunt ze in bijna iedere zaak kopen: koelkast-magneten. In alle soorten en maten en met de meest leuke afbeeldingen of zinnige of idiote spreuken.

Zelf heb ik er ook een paar. Niet om op de koelkast te doen, die is ingebouwd en zit achter een deur. Dan valt er niet meer te magneten. Maar op het metalen prikbord naast de koelkast hangen er een stuk of wat.

Laatst kwam ik op Facebook magneten in de vorm van miniatuur Tupperware spullen. Die staan natuurlijk helemaal geweldig op de afzuigkap of het prikbord. Kleine herinneringen aan de tijd van toen of aan een reis.

Daar zou ik er ook nog wel een van willen hebben.

Boek

Dorien Hermans en Els Rozenbroek: Geef dat kind een slok jenever

De titel van dit boek (Geef dat kind een slok jenever, van Dorien Hermans en Els Rozenbroek) geeft een beetje rebellie weer. Want natuurlijk geven we kleine kinderen geen slok sterke drank. Al werden lastige en huilende kinderen vroeger misschien wel met een drupje alcohol in slaap gebracht.

Maar het is een boek vol adviezen aan moderne moeders, die soms de wanhoop nabij zijn. Terecht of onterecht, want soms lijken kleine incidentjes uit te groeien tot ware rampen. En dan geven Dorien en Els als de Tantes een wat relativerend advies.

Grappig, soms waardevol, soms iets om je schouders over op te halen.

Wel een leuk boek om te lezen, kleine stukjes tegelijk. Voor moeders, vaders en grootouders.

Lust ik dat…

Het moet een hele toer zijn voor de redactie van Allerhande om telkens weer een ander en vooral een visueel aantrekkelijk recept te verzinnen.

Dit keer hebben ze zichzelf overtroffen, vind ik. Want wie zal deze schaal met verse groenten en een leuk leeuwensmoeltje kunnen weerstaan? Oranje leeuwenfans toch zeker niet?

Moeders met lastig etende kinderen krijgen volgens mij hun kroost zo wel aan de rauwe paprika, tomaten, radijsjes en komkommer. Een kwartiertje flink snijden, grote schotel en een beetje fantasie.

Ik vind het een schaal om van te smullen, ook al ben ik niet zo’n voetbal fanaat.

Eén maar

Al twee jaar geleden kocht ik een kleine cactus, zo’n leuke lidcactus die bloeit met Pasen. Ik had graag een witte of roze gehad, maar helaas, er was alleen een rode. En een tijdje stond hij in de kamer, prachtig bloeiend.

Het zou niet moeilijk zijn hem weer aan het bloeien te krijgen. Dus ik verzorgde hem met veel liefde, wat hij beloonde met veel nieuwe scheuten. In de winter zette ik hem in mijn werkkamer, want daar is het koel.

Maar al wat er gebeurde, geen bloem verscheen. Wel werd hij steeds groter en groter. Ik snoeide hem en zette hem weer terug. Je moet hem verwaarlozen, vertelde iemand. En ja, dat deed ik. Begin maart herinnerde ik me die plant weer. Zielig stond ie te verkommeren, nauwelijks nog met enig leven.

Water deed wonderen en zie, er kwam een rood speldenknopje aan. Dagelijks inspecteerde ik hem. Maar helaas, het bleef bij dat ene knopje. Dat is inmiddels een bloem, maar ja wat is nou één bloem.

Update: kijk ik gisteren en zie ik ineens niet één maar nog twee bloemknopjes. Zou zo’n plant nou echt luisteren en gehoorzamen.

Dus hij krijgt nog een keer een kans. Tot en met september zal ik hem vertroetelen, dan verban ik hem weer naar de koude kamer. En als hij volgend jaar niet meer bloemen geeft, dan is zijn lot de kliko. Onverbiddelijk!!

Handig

Bron: Facebook

Op Facebook zag ik een filmpje dat was opgenomen in een huis uit 1928. Sommige dingen waren intussen niet meer zo heel bij de tijd, want er komt geen melkman meer aan de deur.

En wat moet je met een telefoonmeubel met ruimte voor telefoonboeken? Volkomen achterhaald toch? Al is een meubel met een zitje, zodat je ongestoord kunt bellen, best een uitkomst.

Ook al bellen velen tegenwoordig al lopend in de stad 😉

Maar er waren ook handigheidjes die in 2024 niet zouden misstaan. Zo’n strijkplank, met mouwenplankje, past naadloos in ons huis en dat handige klepje daar vlakbij…..

Affijn, je kunt zelf kijken of jullie het ook zo handig vinden.

Klik op de link in het onderschrift om het filmpje te bekijken.