Inschrijven om verder te lezen
Abonneer je om toegang te krijgen tot de rest van dit bericht en andere inhoud voor abonnees.
Hulp
Category Archives: huishouden
Kruidenier
Als ik denk aan hoe mijn moeder vroeger boodschappen deed, dan is dat natuurlijk heel anders dan nu. Elke dag ging ze wel even naar de kruidenier op de hoek, liep even de zaak van de groentenboer binnen en haalde wat vlees bij de slager.
We hadden nog geen koelkast, laat staan een vriezer. De was ging nog in de tobbe en elke dag was er ook nog wel eens klein handwasje te doen. En ondanks al het werk dat er gedaan moest worden, had mijn moeder dus ook nog tijd voor de boodschappen en de bijbehorende sociale contacten.
Nu halen we de boodschappen in Ć©Ć©n keer en komen met grote tassen thuis. Misschien dat ik nog wel eens iemand tegenkom en een praatje maak. Maar vaak is dat niet het geval en pak ik zwijgend de boodschappen in mijn karretje. lles wat ik nodig heb, kan ik vinden op het winkelcentrum, in de supermarkt.
En toch, toch kan ik soms verlangen naar dat kleine winkeltje op de hoek. Waar het rook naar rookvlees en kaas, waar de kruideniersvrouw met iedereen een praatje hield en haast niet leek te bestaan. Zo’n gezellig kletspraatje, over van alles en niks. Dat vinden we niet op Facebook of Instagram.
Deel dit op:
Papierverspilling
Iemand bestelt een hamer en een lamp online bij Lidl. Het pakket wordt keurig bezorgd. En er komt een mail van Lidl. “Om papierverspilling te voorkomen, zullen retourdocumenten per E-Mail aangevraagd kunnen worden”.
Nou, dat past toch wel in deze tijd. Je bestelt online, je betaalt online en als het niet goed is, ontvang je de papieren om terug te sturen ook online. Geen snipper papier verspild…….
……. Maar wat stopt die oh zo milieubewuste Lidl als opvulling in de doos? Meters papier…… Hoe verzin je het….?
Deel dit op:
In de herhaling
Het was nog niet zo simpel om een blogje voor de herhaling te vinden. Ik moest echt van begin tot eind alles doorspitten. Maar dit schreef ik op :
Opzij, opzij, opzijā¦, we hebben haast
HAAST, het lijkt wel de plaag van deze tijd. āNee, dan kan ik nietā¦, ik heb het veel te drukā¦, helaas, geen tijd gehadā¦.ā Iedereen (ook ik) maakt zich er aan schuldig. Maar is die haast niet van alle tijden?
In een oud kookboek van mijn schoonmoeder vond ik een knipsel uit de EVA, met deze advertentie. Ik schat zo ergens van rond 1960.
Vader, die zich -met zijn ogen op de klok- in zijn jas hijst en geen tijd heeft voor ontbijt. Daarnaast het plaatje hoe het eigenlijk zou moeten zijn: moeder, geheel opgedoft (ja, ja), kijkt met verliefde blik naar de kalme man, die zijn (door haar toebereideā¦?) ontbijt van overheerlijke havermoutpap verorbert.
Idyllisch toch? En anno nu? Links moeder Ć©n vader die zich in hun jassen hijsen. Maar dan rechts: moeder Ć©n vader samen relaxed aan het kant-en-klareĀ (drink)ontbijt. De laptops op de tafel, met de autosleutels er naast. Helemaal 2010!
Ik kan de advertentie zo maken, schreef ik toen š.
Maar dat klopt helemaal niet. De ontbijttafel van 2025 is rijkelijk gevuld, met gezonde spullen. Iedereen zit rustig en relaxed. Geen haastig wegrennend persoon te vinden. Ideaal!
Maar het is wel reclame hĆØ!!
Deel dit op:
Rep en roer
Vlak voor Kerst stond er ineens een bericht in de buurtpreventie-app. Er was een vreemde snuiter midden in de nacht gesignaleerd. Hij keek in brievenbussen en ging voor de deur staan met een telefoon. Spannend en niet echt vertrouwenwekkend. Dat men het wist, kon natuurlijk alleen maar door de vele “intelligente” bellen en camera’s die her en der geplaatst zijn.
Er werd een buurtwacht gevormd, die om half drie ’s nachts ging patrouilleren. En al die filmpjes moesten natuurlijk ’s morgens worden uitgelezen en bekeken. Er werden nog meer bellen en camera’s geplaatst. Wie ’s nachts even zijn bed uit ging, werd gevraagd en passant ook maar even een oogje in het zeil te houden. Al met al onze wijk was in rep en roer.
Ja, natuurlijk, niemand wil dat er ingebroken wordt. Niemand wil dat zijn spullen door anderen worden besmeurd. Maar of we dat ook kunnen tegenhouden?
Want ondanks dat er nu zoveel bewaking is (ook de politie patrouilleerde vaker) werden er toch fietsen gestolen. Hoogstwaarschijnlijk midden op de dag werden die zomaar in een bestelbusje gestopt. Maar ja, wie let er nou op een bestelbusje… daarvan rijden er dagelijks vele af en aan….
Eigenlijk is het beter maar niet te weten. Al die techniek geeft vooral zenuwslopende tijden…..
Deel dit op:
Frƶbelwerk
Je ziet het op allerlei kooksites, prachtig opgemaakte schotels. Met een beetje saus, een geknoopt strikje bieslook en zo. Voor mij hoeft dat niet. Net zo min als de filmpjes van moeders die de lunch boterhammen van hun kinderen opleuken en er auto’s of treintjes van maken. Het is grappig en ik kan er ook wel bewondering voor hebben. Maar zelf doen… nee!
In Japan krijgen kinderen vaak zo’n mooie bentobox mee. Ik vraag me altijd af hoeveel tijd er in gestoken is. Moeder zal dat wel niet in een paar minuten klaar hebben.
En hoe reageren de kinderen daarop? Is het hap-slik-weg of kijken ze er een tijdje naar en eten het dan op? Dat is het plan, maar zonde van al dat werk vind ik het wel.
Onze jongens kregen een degelijk lunchpakket mee, geen frƶbelwerk.
Deel dit op:
Toetjes
Er zijn, denk ik, maar weinig mensen die geen toetjes lusten. Die zijn er dan ook in allerlei vormen en smaken en dus kan iedereen wel iets lekkers bedenken als afsluiting van de maaltijd.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de tentoonstelling “Grand dessert” in het Kunstmuseum in Den Haag druk bezocht wordt. Het is een lust voor het oog en je neus. Want er zijn allerlei geuren te herkennen, je kunt (met je ogen) genieten van drilpuddingen tot ijscoupes in soorten en maten.
Samen met Lies bekeek ik een enorme verzameling puddingvormen, konden we likkebaardend kijken naar gehaakte fruittaarten, macarons en andere heerlijke zoetigheden. Er was een grote proeverij van taartjes, koekjes, bonbons en snoep te bewonderen. Niet te eten, want de kunstenares is allergisch en mag geen desserts eten. Dan maar van glas, net zo mooi, zoet en heerlijk om te bekijken. Maar zonder allergenen en zonder calorieĆ«n…. š
Er was ook plaats ingeruimd voor kookboeken, zodat we even konden uitrusten en een beetje inspiratie op doen om thuis te gaan koken en bakken.
Kortom een heerlijke tentoonstelling, mooi opgesteld en sfeervol. Ik kon er niet genoeg van krijgen, dus ga ik zeker nog een keertje kijken.
Deel dit op:
Markt
We gingen weg met stralend weer, maar toen we naar een half uurtje uit de metro stapten was het inmiddels grauw en grijs en een beetje miezerig weer.
Toch is dan ook de markt een lekkere plek om even rond te lopen. Er is altijd reuring. Je hoort er diverse talen, zeker in een stad als Rotterdam. En ook de koopwaar varieert van boerenkaas tot Spaanse pepers en alles wat daar tussen kan zitten.
Het was deze dag rustig, dus kon ik op mijn gemak wat foto’s maken. Gewoon maar wat indrukken.
Deel dit op:
Andere koffie
Nee, dit fraaie koffiezetapparaat staat niet in mijn keuken. Ik vind hem leuk, maar wel een beetje groot. En niet passend bij mijn keukeninrichting. Al doe ik daar niet al te moeilijk over.
Maar ik denk dat dit bijzondere exemplaar niet zomaar overal te koop is. Dat is een apparaat voor echte koffie- en echte kattenliefhebbers.
Maar wat een schatje is het. Ik wed dat schoondochter er ook wel even over zou willen dromen, maar het bij nader inzien toch maar houdt op het exemplaar dat nu in haar keuken staat.
Dit is toch iets meer voor een museum, een kattenmuseum dat dan weer wel! Al zou iets van Delfts Blauw ook nog kunnen.
Deel dit op:
Niet duurzaam
Na een aantal keren ontkalken lekte de koffiemachine. Het schijnt een klein defect te zijn en een Handige Harry zal het snel kunnen repareren. Maar wij zijn geen HH’s en elektriciteit en water vinden we een te linke combinatie.
Dus bestelden we een nieuwe. Compleet met thermoskan en filter. Dat kan niet anders. Aan die kan en het filter kan weinig kapot. Waarom kun je dat dan niet los kopen? Zou veel duurzamer zijn, toch?
Nu staat er in onze kast een reservekan van de vorige machine en in de berging een kan die iemand zo mee mag nemen. Maar op de buurt-app kreeg ik geen mens voor.
We kunnen nog zo veel schrijven of praten over verduurzaming, dat helpt geen steek. Fabrikanten zullen er ook over na moeten denken en de spullen en hun onderdelen apart verkopen.
Of misschien moeten we weer allemaal terug naar de pot met een los filter. Zo deed ik dat vroeger en het geurde zo lekker ’s morgens vroeg. Maar ja, ik zag dat Melitta inmiddels ook is overgegaan op elektrische kofie-apparaten….!
