Collectie: Tokyo National Museum
| Boeren zijn bezig in het land als de reizigers van Hiroshige langs trekken in de buurt van Chiryu. Ook nu wordt het land nog steeds bewerkt, al zijn er niet meer zoveel paarden bij nodig. Ook Japanse boeren gebruiken tegenwooridg grote machines. |  |
Collectie: Tokyo National Museum
| De mannen en vrouwen die Hiroshige tekende lijken levensecht. Je hoort bijna het zachtjes klepperen van de sandalen van de reizigers op de houten brug over de Yahagi rivier bij Okazaki. Nu ligt er een moderne betonnen brug, bedekt met asfalt. En hoor je het geluid van rubberen banden van de vele auto’s die er dagelijks overheen zoeven. |
 |
| Hier tekende Hiroshige de reizigers aan de oever van de Fuji-rivier bij Fujikawa. Misschien doodden ze de wachttijd met het schrijven van een berichtje aan thuis. Maar ook nu zullen ze je bij het postkantoor in Fujikawa graag helpen met je brieven en pakketjes. Al gaan die dan wellicht over de Tokaidotrein naar hun eindbestemming. |
 |
 |
In Akasaka strijken de reizigers neer in een herberg. Ze kunnen er een bad nemen, uitrusten, slapen en eten. Misschien is dit wel dezelfde herberg als Hiroshige tekende. |
Collectie: Tokyo National Museum
| In Goyu is het al bijna donker, maar toch lopen er nog winkelende mannen en vrouwen. De tekening van Hiroshige zou zo in onze tijd passen, het lijkt bijna een moderne cartoon. In het hedendaagse Goyu staan ook nu nog bijna identieke oude huizen, die weer zo passen in Hiroshige houtsneden. |
 |
Collectie: Tokio National Museum
| De Tokaidoweg liep in Hiroshige’s tijd naar Yoshida over een bamboebrug. Stevig en mooi. Tegenwoordig, met al het drukke treinverkeer, is dat niet meer voldoende en werd een metalen brug gebouwd. Ach, de meeuwen op de oever zal het een zorg zijn, die zoeken naar wat vis. |
 |
Zo nu en dan staan er, bij de drogist die 2e hands boeken verkoopt, meisjesboeken. Beduimeld, min of meer stukgelezen, maar allemaal met een vleug nostalgie. Soms koop ik er één of meerdere. Voor de prijs, Eur 1,– per stuk, hoef je het niet te laten. Ik knap zo’n boek dan een beetje op. Een nieuwe rug is al gauw nodig, soms meer. Als ze echt helemaal uit elkaar liggen, begin ik er niet aan.
| Een tijdje geleden vond ik dit boek. Ook hier hier lag de rug er af, maar gelukkig niet helemaal en de originele rug was nog op nieuw te gebruiken. En ik wist ook meteen al wie ik het zou geven. want zij verzamelt oude meisjesboeken. Maar voordat ik het opstuurde, las ik het boek zelf. En het viel me op hoe de wereld van toen (rond 1951) verschilde met de wereld nu. Vijf jonge meiden op vakantie, dan krijg je natuurlijk veel gegiechel, flauwe opmerkingen, meligheid. Maar toen nauwelijks gesprekken over jongens, totaal geen seks, geen make-up, glamour of bling-bling. Ze verveelden zich geen moment, staken resoluut de handen uit de mouwen toen dat noodzakelijk was. Geen klachten over de primitieve behuizing en hoewel ze toch aardig beschermd opgevoed waren, was hun visie op de wereld best heel volwassen. |
 |
Alleen vraag ik me af hoe meisjes van zo’n jaar of 13-14 nu over zo’n boek zouden denken.
Collectie: Tokyo National Museum
| Het is nog vroeg, alles in nog in grijze nevelen gehuld, als de reizigers Futakawa naderen. Een winkelier is bezig zijn winkeltje te openen, verder is het rustig.
Ook nu is het rustig in het stadje. Er is zelfs geen voetganger of auto te zien…. |
 |
“Verborgen boodschap”, een thriller van een schrijver die ik nog niet kende, John Sandford (pseudoniem voor John Camp). Verhaallijnen die door elkaar heen lopen, maar dan toch bij weer elkaar komen en een onverwacht plot. Het boek leest lekker, het verhaal is goed in elkaar gezet. En niet alleen moord en doodslag, maar ook een politiek relletje.
Zoals gewoonlijk haal ik thrillers uit de bieb. En toen, al halverwege het boek vond ik een papier tussen de pagina’s. Een uitgescheurd agendablad. Een concept van een brief, waarin o.a. staat “vandaag is alweer mijn laatste werkdag van 1998”. Maar de agenda is van 2003. Verderop staat nog iets over mappen op een computer, met een zeer geheimzinnige code. Meteen sloeg mijn fantasie op hol. Was dit soms ook een verborgen boodschap? Maar voor wie en wat zou het dan zijn? Of is dit een notitie van iemand die een spelletje met de volgende lezers wil spelen? Ik liet het briefje gewoon in het boek zitten, voor de volgende lener. Dan zit die er weer mee!
 |
Gestadig reizen ze verder, de mannen en vrouwen op de houtdrukken van Hiroshige. Ze naderen hier Shirasuka.Ook nu nog kun je vanaf de heuvel naar de zee kijken. Bijna alsof er geen eeuwen tussen liggen en er nooit strijd of wat dan ook geweest is. Ook hier geldt dat tijd alle wonden heelt…. |
