 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Op deze Sinterklaasdag een beetje toepasselijke:
Soms komt het mooiste cadeau in de lelijkste verpakking.
|
Author Archives: KnutzEls
Sinterklaas
| Zelfs een respectabele heilige als Sinterklaas moet met zijn tijd meegaan. Want een briefje schrijven doen kinderen niet meer, ze sturen liever een SMS-je:
Ik stuur de Sint een SMS’je Ik heb een lange lijst gemaakt van allerhande dingen Ik stuur de Sint een SMS’je tekst: Ivo de Wijs |
 |
Deel dit op:
Spelletje #49
| Het detail van het schilderij van vorige week was van van Edgar Degas.
Zelf gaf Degas het de titel “Dans un café” (1876), maar vanaf 1893 werd het werk “L’absinthe” genoemd. In het Nederlands staat het bekend als De absintdrinker. De twee afgebeelde personen zijn de actrice Ellen Andrée en de schilder-graveur Marcelin Desboutin, die beiden tot de vriendenkring van Degas behoorden. Hij situeerde hen in het door de impressionisten regelmatig bezochte Café de la Nouvelle-Athènes aan Place Pigalle (die wijsheid heb ik niet van mezelf, maar van Henk, die als eerste het juiste antwoord gaf). Naast Henk gaven ook Bettie, Hanneke, Rina en Yvonne het goede antwoord. Allemaal verdienden ze daar mee 2 punten. |
 |
 |
Deze week een opgave die ik al eens eerder plaatste, maar waar nooit iemand op heeft gereageerd.
Het gaat hier om een onderdeel van een machine, die in heel veel huishoudens te vinden is. Wat is dit? En omdat ik het niet al te moeilijk wil maken, geef ik er deze hint bij: Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
Deel dit op:
Beweging
| Wat een lastige opgave bij Take-a-pic deze keer. Want ik ben geneigd alle “bewogen” foto’s meteen weg te doen. Dat werd dus spitten in het archief. Maar soms maak ik wel met opzet een bewogen foto. Zoals hier, in 2003 in Bejing. Het is kerstavond en een beetje mistig. Maar de stroom auto’s blijft constant in beweging. |
 |
Deel dit op:
Niet wat het lijkt…
Een vrolijk gedekte tafel, geroezemoes op de achtergrond. Het lijkt wel een bruiloftsfeest.
Maar dan….
Kijk maar hoe het verder gaat (en niet ongeduldig worden, want de start is nogal traag!)
Deel dit op:
Moderne techniek
 |
De moderne techniek staat voor niets. Moest je vroeger voor een eenvoudig telefoongesprek doorverbonden worden, door een telefoniste die met kabels en zo in de weer ging, tegenwoordig toets je iets op je mobiel in en binnen een paar tellen heb je de ander aan de lijn. Oké, het kost een paar Eurocenten. Wil je alleen maar iets meedelen, dan stuur je een SMS-je. Ook al zo’n vinding van deze tijd. Dacht ik het nooit in mijn vingers te krijgen, nu koste het me bijna geen moeite meer. |
Maar wat doe je nou, als je een behoorlijk lang gesprek wil, met iemand in Verwegistan bijvoorbeeld? Ook daar heeft de techniek een antwoord op: dan ga je skypen. En dat is helemaal te gek! Vanmiddag kregen we een SMS-ja van onze reislustige zoon. Hij zou zo rond drieën met ons skypen. Dus gauw de account weer opgefrist en daar zaten we dan, helemaal in de startblokken. Jammer, jammer, ons technisch vernuft is ietwat verouderd en we hoorden hem wel, maar hij ons niet.
Toch is het uiteindelijk gelukt! En hoe, bijna 40 minuten hebben we zijn stem luid en duidelijk kunnen horen en hij de onze. Hij kon ons zelfs zien, maar in het Indiase internetcafé was geen webcam, dus moesten wij het zonder beeld stellen.
We zijn er nog beduusd van. Dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is…. En natuurlijk zijn we weer helemaal op de hoogte van zijn belevenissen. Ja, het gaat goed. Hij is nog even in de relaxte mood. Binnenkort volgen er weer verhalen op zijn blog.
Deel dit op:
Vrouwengelijkheid
 |
In een interview met Lulu Wang las ik dat één van de goede dingen van het communisme is dat vrouwen gelijk(waardig) zijn.
Volgens de Chinezen dragen vrouwen de helft van de hemel; de andere helft wordt door de mannen gedragen. Dat is heel poëtisch voorgesteld. Maar de praktijk is toch anders. Ik zag in China vrouwen zich afbeulen op bouwwerken, sjouwen met zware lasten en hele lange arbeidsdagen maken. |
Dit oude (?) vrouwtje moest kilometers lopen met een takkenlast op haar schouders. En de grote manden met porselein, die de marktkoopvrouw droeg, waren zelfs voor Leo te zwaar! Maar met een lachje schoof ze de lat op haar schouders en dribbelde weg. Ons verbaasd achterlatend.
Deel dit op:
Spreuk van de week (48)
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Wie met mensen omgaat als met pionnen, ziet spoedig dat zijn schaakbord leeg is.
|
Deel dit op:
Rooms with a view
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
Deel dit op:
Spelletje #48
| Het detail van vorige week kwam uit de vlag van de Nederlandse provincie Limburg.
Hanneke, Hanneke R., Henk, Rine en Yvonne herkenden hem en verdienden daarmee 1 punt. |
 |
 |
Dit is een detail van een schilderij, dat in een bekend (niet Nederlands) museum te zien is.
Om welk schilderij gaat het hier en wie heeft het geschilderd? Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
