Author Archives: KnutzEls

About KnutzEls

Hallo, dit is het weblog van KnutzEls. Samen met Leo woon ik in Rotterdam. Onze twee zonen zijn al lang volwassen en wonen elders. Ik heb vele hobbies, die allemaal min of meer creatief zijn. Maar ook reizen vind ik heerlijk, of het ver weg of dichtbij is. En tijdens die reizen fotografeer ik van alles onderweg. Ik hou ook nog van wandelen, lezen, puzzelen en naar muziek luisteren. Speciaal voor mijn 61e verjaardag kreeg ik dit blog van jongste zoon. Zijn vertrouwen in moeders IT-kennis is groot, maar hij blijft op de achtergrond als steun en toeverlaat bij technische problemen

Verpakking

Posted on by

Zo nu en dan koop ik een KitKat. Er zijn verschillende soorten hier, maar in Japan kon je tig verschillende smaken kopen. Van gewoon tot heel exotisch. Het is daar dan ook heel populair. Maar omdat de verpakking van plastic is, krijgt het ook veel kritiek te verduren.

En daar is een oplossing voor gevonden, want de verpakking is nu van papier. Wie het wikkel er voorzichtig en zonder scheuren afhaalt, kan er een origami zwaantje mee maken. Of iets anders mee vouwen. En geloof me, binnen no time zul je die vouwsels wel ergens op Pinterest of Facebook tegenkomen.

Het is een super marketingstunt, want we hoeven alleen maar te wachten op iemand die 1000 gevouwen kraanvogels wil. Het bijgeloof is dat je met 1000 origami kraanvogels gezondheid kunt krijgen. Alleen vraag ik me af, hoe gezond word je van 100 KitKats snoepen….?

Exotisch

Posted on by

Toen ik deze foto in mijn archief zag, wist ik niet meer zo goed waarom ik hem maakte. Maar opeens schoot me te binnen wat ik er op het eerste gezicht bij gedacht heb. Want al dat exotische fruit… kenden we dat vroeger al wel?

Nee, natuurlijk niet. Ananas, perziken, mango’s, die waren zo’n jaar of vijftig geleden niet vers te koop. Die had je toen alleen in blik. En dat was me toch bijzonder. Dat kwam niet doordeweeks op tafel bij ons. Dat bleef voorbehouden aan bijzondere gelegenheden, zoals kerst. En gek genoeg, als er dan zo’n bijzonder toetje op tafel kwam, vonden we het doorgaans niet eens lekker. Wij hielden meer van de oer Hollandse rijstebrij, lammetjespap met bessensap. Zo nu en dan maakte mijn zus pudding uit een pakje, flan van Dr. Oetker. Daar kwam geen vel op. En er waren wel twee (!) smaken, vanille en chocola. Later kwam er ook nog caramel bij. Zoete herinnering.

Nu staat in de super een overdosis aan toetjes in alle soorten, maten en smaken te koop. En voor de broodnodige variatie kun je ook nog ongelofelijk veel soorten fruit kopen. Maar gek, ik koop het nooit. Toetjes waren jaren in de ban vanwege de slanke lijn. Nu eten we soms weer wel wat toe. Dan mix ik bessen, banaan en yoghurt tot een smoothie. Of roer ik geraspte appel, rozijnen en kaneel door wat kwark. Tijden veranderen…

Het bestaat echt…!

Posted on by

Kennen jullie het liedje van El;ly en Rikkert nog, “De kauwgomballen boom”? Een vrolijk liedje, maar natuurlijk helemaal fantasie… zou je denken. Want zo’n kauwgomballenboom bestaat wel degelijk.

Nou nee, niet in de tuin van mijn oom, niet in mijn eigen tuin. Ik heb hem zelfs nog niet eens in het echt gezien. Ik zag een foto van zo’n boom toen ik in Ouwehands Dierenpark in Rhenen was. De boom is familie van de Hibiscus (Malva-achtigen) en groeit in oost en zuid Afrika. Het is een nuttige plant, want niet alleen kun je de vruchten dus kauwen, maar hij levert ook medicijnen, brandstof en voedsel. Helaas niet hier te kweken, tenzij de zomers altijd zo warm blijven als de laatste jaren.

Laten we daarom nog maar eens naar dat liedje van Elly en Rikkert luisteren:

Liefde is…

Posted on by

Liefde is… niet in 1, 2 of 3 woorden vast te leggen. Dat voel je wel dagelijks in allerlei facetten. Van ’s morgens vroeg als hij koffie heeft gezet tot ’s avonds laat als hij zegt “Slaap lekker”.

Maar beschrijven hoeveel dat betekent, tja daar heb ik dan ook geen woorden voor. Tenminste niet op mijn blog. Er moet tenslotte ook nog wat privé blijven.

Maar ik wil wel verklappen dat ik nog steeds heel veel hou van de man die vandaag jarig is. En dat ik hoop nog ontelbaar veel dagen te kunnen proosten op het goede leven samen. En dat straalt dit plaatje dan ook uit.

Van harte gefeliciteerd, Lieve Leo!

Natuur in de stad

Posted on by

Onkruid (nou ja, wat is onkruid) voldoende zo langs weg en straat. Maar zo nu en dan staat er ineens iets wat bijzonder opvalt. Zoals deze zonnebloemen. Langs een verder volkomen kale weg stonden ze er ineens, stijf tussen de stenen en een paaltje.

Ik vraag me dan altijd af hoe ze daar komen. Maar ja, daar krijg ik geen antwoord op.

Misschien een verdwaalde pit, weg gewaaid uit een zakje…? Wie zal het weten. Maar ze vrolijkten in ieder geval de boel op. Straks hebben niet alleen mensen, maar ook vogels er plezier aan.

Klein, kleiner, kleinst…

Posted on by

Wie kijkt naar de foto’s, ziet in eerste instantie misschien niet waar het hier om gaat. Het lijken foto’s van heerlijke gerechten of drankjes. Die zijn er bij honderden te vinden op internet, eigenlijk niks bijzonders.

Maar wie beter kijkt, ziet dat ineens dat het wel heel kleine gerechten zijn. Niet om op te eten, maar om het leven in een een poppenhuis nog echter te maken. De eigenaresse van die poppenhuizen doen er alles aan om alles zo levensecht als maar mogelijk is te maken. Dus in een keuken horen dan ook potten, pannen, lepels, gardes en… ja eten. Instagram heeft een hele reeks van foto’s, zoek maar eens op #miniaturefood. Al kijkend loop het water je in de mond.

Dit is zomaar een selectie van wat ik super leuk vond:

Herinnering

Posted on by

Alweer meer dan 12 jaar geleden stapte ik elke donderdagmorgen door deze deur naar binnen. De deur van de Rotterdamse Snijschool, waar ik een opleiding volgde voor coupeuse.

De school zat in een oud en deftig pand aan een van de mooiste singels van Rotterdam. Het was natuurlijk van oorsprong een woonhuis, maar de grote kamers met de hoge plafonds dienden al vele jaren als ruimtes voor ijverig knippende en tekenende leerlingen. Menig zweetdruppeltje viel er tijdens de lessen. Want eenvoudig was de opleiding niet. Met uiterste precisie werden de patronen op schaal getekend. Voor je dat goed onder de knie had, was er meer dan een jaar verstreken. Dan mocht je je patronen vergroten, op de stof leggen en aftekenen. Waarna het knippen kwam, doorslaan, passen, meten en opnieuw passen. Met een beetje geluk, had je dan een mooie nieuwe robe, jas of blouse.

Laatst zag ik al dat de school er niet meer gevestigd was, het pand stond leeg. Maar afgelopen zondag stond de deur open, werd er hard gewerkt om het weer bewoonbaar te maken.

Toen ik deze foto stond te maken kwam een mevrouw naar me toe en vroeg me of ze me kon helpen. Ik vertelde haar mijn verhaal, mocht binnen komen om te zien wat er allemaal verbouwd en opgeknapt is. Helaas had ik een andere afspraak, maar intussen weet ik dat het geen school meer wordt. Haar zoon en wat vrienden zullen er gaan wonen tijdens hun studie in Rotterdam. Die vallen met hun neus in de boter. Want het is beslist een mooi en uniek stukje Rotterdam.

Jetses

Posted on by

Ik schat zo maar in dat mijn generatie is opgegroeid met en heeft lezen lezen door de plaatjes van Jetses. Het aap, noot, Mies zit in ons DNA gebakken. Nu leren de kinderen weer heel anders lezen. Maar ja, die zouden die oude wereld van toen, zonder radio, TV of internet helemaal niet herkennen. Die kennen weer boom, roos en …? En weten al heel snel wat swipen, appen of een QR-code is.

Rotterdam, Ommoord

Zo zal elk tijdperk wel zijn eigen idioom kennen. Maar telkens als ik langs zo’n wei wandel met schapen of paarden, denk ik aan Jetses. Ik vind het gewoon een heerlijk gezicht.