Vroeger

Bron: Google

De scheurkalender van vorig jaar ging over “die goeie ouwe tijd”. De tijd zonder mobieltjes, digiD, internet en altijd en overal bereikbaar zijn. Over een tijd waar haast niet leek voor te komen.

Maar dat is natuurlijk onzin, want gestreste mensen zijn van alle tijden. Alleen konden we niet zo snel elkaar bereiken. Hoe ging dat dan toen?

Op 8 februari 2022 las ik dat een platteland huisarts daar wel een oplossing voor gevonden had. In geval van een zieke ging men naar het plaatselijke café en liet zich op de “dokterslijst” zetten. Kwam de arts dan in het dorp aan, haalde hij de lijst in het café op en wist hij zo wie zijn hulp nodig had. Een veearts wist of zijn vrouw gebeld had, wanneer er een vlag buiten aan het café hing. Een kwestie van even bellen en hij wist meteen welke patiënten er waren.

Uiteraard ging de huisarts dan op huisbezoek. Kom daar tegenwoordig nog eens om….

Hoopvol

Deze muurschildering zag ik in Rotterdam Delfshaven. Het leek me een mooi en hoopvol begin van dit nieuwe jaar.

Een jaar waarin er weer nieuwe, nog vrijwel lege agenda’s voor me liggen. Opnieuw 365 dagen plus 1 schrikkeldag om in te vullen. Met nieuwe afspraken, leuke reisjes, gezellige ontmoetingen en nog veel meer. Ongetwijfeld ook met uren, dagen, weken die niet leuk of ronduit vervelend zijn.

Ja, agenda’s in het meervoud. Want kon ik vroeger alles gewoon in mijn koppie opslaan, tegenwoordig moet ik het noteren. In mijn telefoon, digitaal natuurlijk (en dan niet vergeten het op te slaan). Maar ook in een gewone ouderwetse papieren agenda, die als back-up dienst doet. In te zien voor ons allebei, met notities over van alles en nog wat. Van het legen van de kliko tot aan afspraken met tandarts of dokter, verjaardagen en zo.

Maar er ligt ook nog een agenda naast mijn laptop. Dat is de agenda die aan het eind van het jaar hopelijk vol staat met onderwerpen waar ik elke dag weer over wil en kan schrijven.

Maandag met muziek

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Of we nou willen of niet, ook dit jaar starten we weer van voren af aan. De klok tikt de seconden, minuten en uren weg. En wij doen weer dagelijks onze dingen.

Daarom op de allereerste dag van het nieuwe jaar dit lied van de vorige jaar overleden Paul van Vliet: Ik ben zo vaak opnieuw begonnen.

Als de clip niet start, dit is de link

Mooi gedacht

Bron: Facebook / BrightVibes NL

Is het een kunstwerk van een (mij) onbekende kunstenaar?

Of is het een hartenkreet die spontaan opkwam?

In ieder geval een mooie gedachte, op een mooie plek, goed uitgelijnd en heel fraai geschreven.

Maar vooral de gedachte is mooi.

Laten we dit jaar hiermee eindigen en wat liever voor elkaar zijn.

Want kleine gebaren hebben grote impact.

Biljart

Als het filmpje niet start, dit is de link

Vaak vertelde mijn moeder dat mijn opa zo graag biljartte. En ook mijn oom ging regelmatig met zijn keu naar het café om een partijtje te spelen. Ik vind het wel leuk om het even aan te zien. Maar in cafés zie je nog maar zelden een biljart.

Op TV heb ik wel eens een wedstrijd met die rood en witte ballen gevolgd. Maar eigenlijk meer gehypnotiseerd door het fluisterend commentaar. Biljarten is geen sport voor luidruchtig aanmoedigen.

Op Instagram kwam ik dit filmpje tegen en dat is weer een heel ander kaliber van de biljartsport. Dat lijkt bijna goochelen.

Of is hier een handige Harry aan het fotoshoppen geweest?

Puzzel

Net voor Kerst maakte ik de puzzel die van oud-buurman Peter heb gekregen.

500 stukjes maar toch soms behoorlijk pittig. Wel heel leuk om te doen.

Ongelofelijk wat heeft die Jan van Haasteren een fantasie.

In deze puzzel “de schaakclub” komen zoveel verschillende figuren voor. En ook de kleine grapjes en verborgen situaties zorgen voor een heerlijk ontspannen puzzelen.

Goed opletten, soms op het verkeerde been gezet worden, maar uiteindelijk toch alle stukjes op hun plaats gekregen.

Peter, nog maar een keertje, hartelijk dank. Binnenkort gaat de doos door naar een andere puzzelaar.

Een vorm van recreatief recyclen…!

Nep

In Japan is het heel gebruikelijk om plastic nep gerechten in de etalage van een restaurant te zien. Handig voor wie niet zo goed uit de voeten kan met de taal. Je zoekt tevoren het gerecht uit en op de menukaart wijs je het aan.

Die gerechten zijn vaak heel kunstig gemaakt en bijna niet van echt te onderscheiden.

Laatst zag ik dit bij Donner. Niet als voorbeeld voor een restaurant. Ik moest eerst eens zelf goed kijken wat het precies was.

Het bleken kaarsen te zijn. Prachtig kaarsen, veel te mooi om aan te steken, want dan zijn ze zo niet meer om aan te zien. Maar meer siervoorwerpen, vind ik. Die kunnen wel een tijdje blijven staan te pronken.

En natuurlijk zijn ze veel vriendelijker voor de lijn.

Bakken

Met Kerstmis heb ik me compleet uitgeleefd met het bakken van koekjes.

Ik bak graag, maar toch komt het daar niet zo vaak meer van. Wat moeten we met ons tweetjes met een hele plaat vol koek of een taart? Niet dat we het niet lusten, maar alle calorieën tellen. Maar met kerst kon ik aan de slag. En kijk, dit was het resultaat.

Eerder had ik al twee Dresdner stollen gebakken, die keurig ingepakt in de berging stonden. Maar in alle drukte vergat ik daar een foto van te maken. En de restanten fotograferen, dat vind ik niks. Maar lekker dat het was!

Natuurlijk hebben Leo en ik al dat lekkers niet samen opgegeten. Het grootste deel hebben we weggegeven als kerstcadeau. En dat viel in de smaak!

Kerst

Bron: Facebook / Copyright: Evert Kwok

Ik hou van dit soort humor. Je moet even goed kijken, lezen en dan … ja, dan zie je het. Evert Kwok is er een pikeur in.

Zitten ze bij jullie verwerkt in het kerstdiner? Die kleine ronde mini-tomaatjes.

Of hebben jullie de kerstomaatjes gewoon op bezoek?

Hoe dan ook, geniet van al het lekkers op tafel.