Met heel veel plezier bekijk ik TV-programma’s waarin koks streven naar perfectie. Die perfectie streef ik zelf niet na, het gaat mij vooral dat het lekker is. Maar ja, het oog wil ook wat. En zo´n stoofpeertje dat nog helemaal heel is, steeltje er aan, maar toch het klokhuis verwijderd. Hoe doen ze dat?
Kijk hier, hoe Jeroen in Dagelijkse kost zoiets doet. Het recept past prima in het kerstmenu:
Klik op de foto om het filmpje te starten
Dorothé plaatst zo nu en dan heel handige recepten op haar blog, zoals die om restjes op te maken. Toen ik het las, dacht ik meteen aan de “kaassouflé” die ik vroeger regelmatige maakte om mijn restanten brood op te maken. Hier is het recept:
3 koppen gerastpte kaas
4-6 sneden oud brood (wit, bruin, zuurdesem of alles door elkaar) in blokjes
2 koppen melk
3 geklopte eieren
wat Worcestersthiresaus (optioneel)
1/2 theelepel tijm
1/2 theelepel paprikapoeder
Vet ovenschaal in en leg om en om brood en kaas erin.
Giet de melk erover
klop de eieren met de kruiden en giet dit ook over de inhoud van de schaal
Laat ca. 1/2 uur staan om in te laten trekken
Bak ca. 1 uur in een voorverwarmde oven (160° Celcius)
Zet eventueel een bakje met heet water in de oven.
Serveer de soufflé met een lekkere salade
Bron: Eten van Moeder Aarde
Natuurlijk hoef je dit recept niet letterlijk te volgen. Aan het eind van een vakantie waren nog twee stokbroden over. Die hebben schoonzus en ik, met alle restjes wijn, melk, yoghurt, kaas en beleg, omgetoverd tot een legendarische soufflé. Zwager heeft het nu nog over, zo lekker vond ie hem!
Drie weken waren we in Italië, heerlijk. Op een paar natte dagen na heerlijk weer, prachtige steden, romantische straatjes, en niet onbelangrijk… heerlijk eten.
Al bij het ontbijt knapperig vers gebakken brood, niet te versmaden zoetigheden, cappuccino; verse pasta met heerlijke kruiden, overgoten met olijfolie…. Bij het avondeten een karafje verrukkelijke wijn. Zo’n pittige espresso na en dan nog even langs de ijszaak, waar je bijna niet wist wat te kiezen.
Nou ja, het was natuurlijk een aanslag op mijn lijn en voorlopig heb ik de weegschaal maar buiten zicht gezet.
Binnenkort komen er hier natuurlijk nog veel meer verhalen. Maar voor deze dag een foto, die ik in Bologna maakte van allerlei apparaatjes die je helpen om perfect gesneden pasta te maken.
| Zelf zal ik deze koekjes nooit maken, want de kunstmatige kleurstof spat er van af. Maar wat zijn ze leuk!Je zou ze alleen al willen hebben om op een schaaltje te pronk te zetten! Of als kleine schilderijtjes op te hangen! |
 Bron: Pinterest |
| Als ik bak, dan wil dat zo natuurlijk mogelijk doen. Dus natuurlijke ingrediënten zoals bloem, suiker, boter of olie. Als er al eens iets versierd of gekleurd moet worden, dan gebruik ik ook daar natuurlijke kleurstof voor. Je komt een heel eind met bieten-, frambozen-, spinazie- of wortelsap. Het ziet er vaak wel wat fletser uit, maar je vergiftigt jezelf en anderen niet met allerlei chemische spullen.
|
 Bron: Pinterest |
Degene die deze cake bakte, heeft deze bedenkingen echter niet. Want zoveel felle kleur kun je niet op natuurlijke wijze bereiken. Spectaculair is het zeker, maar of ik het ook lekker zal vinden?
Koken en bakken doe ik graag. En handige tips zijn altijd welkom. Zo ook dit filmpje over het snijden van deegrollen. Ik ga het in ieder geval binnenkort een keer uitproberen!
Het recept van deze heerlijke kaneelkrans vond ik op Pinterest, maar helaas kan ik de link niet meer terug vinden. Maar hij smaakte heerlijk. Dit is het recept:
Deeg: 300 g bloem 1/2 theelepel zout 120 ml. Lauwwarme melk 15 gr. Verse gist 30 gr. Gesmolten boter 1 eidooier 1 eetlepel suiker Vulling: 50 gr. Zachte boter 4-5 eetlepels suiker 3 theelepels kaneel |
 |
| Meng alle ingrediënten tot een soepel deeg. Vorm tot een bal en laat ca. 1 uur rijzen. Verwarm de oven voor op 200 graden. Bebloem het werkoppervlak en rol het deeg uit tot een rechthoek van ongeveer 1 cm. dikte. Meng boter, suiker en kaneel en spreid over het deeg uit. Rol het deeg tot een lange rol en snij die in de lengte door. Draai de helften om elkaar heen en zorg ervoor dat de snijkanten boven blijven. Vorm de vlecht tot een krans en leg hem op een met bakpapier beklede bakplaat. Bestrijk met wat melk. Bak ongeveer 30 tot 35 minuten tot de krans goudbruin en gaar is. Let er op dat de bovenkant niet verbrandt, dek eventueel af met alufolie. EET SMAKELIJK! |
|
| We zaten in de ontbijtzaal van een hotel. Achter ons zaten nog wat andere Nederlanders. Plotseling riep een van de vrouwen aan de tafel met luide, overslaande, stem “Neeee, niet eten. Doe weg, weg! Ook dat brood, weg ermee. Dat is levensgevaarlijk!!! Daar kun je dood aan gaan.” Nieuwsgierig als ik ben, wilde ik wel weten wat er allemaal aan de hand was. En wat bleek? De man had een gekookt ei genomen en wilde dat op zijn brood doen. |
 |
Nu was dat ei niet, zoals gebruikelijk in hotels, koud en hard gekookt, maar warm en nog een beetje zacht. Zelf had ik zo’n ei de dag tevoren genomen en het had me heerlijk gesmaakt. Maar volgens deze mevrouw had ik al lang het loodje moeten leggen, door het op te eten. Het tekent de hele hype rondom ons voedsel. Alles is verdacht, niets mag meer. Mijn opa at elke dag een zacht gekookt ei, was zelden ziek en werd 93 jaar. En ik blijf ook regelmatig zo’n lekker, zachtgekookt eitje eten!
| Na de bak-workshop bij Robèrt van Beckhoven heb ik de smaak weer goed te pakken. Regelmatig geurt het hier als in een ouderwetse bakkerij. En omdat ik dat vlechten van een brood heel erg leuk vind, maakte ik vorige week maar liefst vier heerlijke Winston-broden. De hele morgen was het kneden, kneden, en nog eens kneden. |
 |
Maar het resultaat was zeer bevredigend. Één brood ging meteen op, de andere zitten in de diepvries. En al dat kneden is ook nog een goed voor mijn conditie, want het is me een zwaar werk!
| Niet iedereen zal het waarderen, maar wij vinden het lekker, meestal op brood: Bloedworst. Het is geen dagelijkse kost, maar zo nu en dan maken we weer een potje open. Als we weer een keertje in Duitsland zijn geweest, waar het nog overal volop te koop is. Zelf kopen wij deze potjes “Oma’s Roter” bij de Duitse Lidl. Ja, ik weet het, het heeft zijn naam tegen. Reclametechnisch niet de juiste keuze, zeker niet in Nederland. Maar de worst is heerlijk. |
 |
