 |
Zomaar een leuk stel, hevig verliefd, bij de scheve toren van Pisa.
Ik zag haar het eerst, met haar hoge hakken. Hij maakte een foto van haar, die ze samen bekeken. Mensen kijken, dat blijft leuk! |
Drop
Drop, dat is toch typisch Nederlands? In het buitenland is ons nationale snoep niet altijd zo geliefd. Hoewel geen grote dropfan, heb ik opreis meestal wel een zakje bij me. Maar laat een Chinees of Japanner een dropje proeven en hij/zij kijkt al argwanend naar dat zwarte goedje. Om daarna een vies gezicht te trekken.
Maar in Italië is drop wel bekend en ook vaak gegeten. Er is drop in alle soorten en maten en vooral laurierdrop is erg populair. Niet gek trouwens, want overal zagen wij grote heggen van laurierstruiken.
Deze dame had een kraampje op een markt in Urbino.
Deel dit op:
Zwarte Piet
| In 1982 lag onze jongste rond Sinterklaas in het ziekenhuis. Naast hem lag een donker Surinaams meisje en die twee konden het meteen goed met elkaar vinden. Ze deelden het speelgoed en haalden samen kattenkwaad uit. Maar als ze een beetje moe werden, dan was voorlezen een goed alternatief. Dus zat ik regelmatig tussen hun bedden in en las een verhaaltje voor. En natuurlijk moest er ook een verhaal uit het Sinterklaasboek worden verteld. De illustraties waren nog heel traditioneel, met veel Zwarte Piet. |
 |
Het meisje keek er eens naar en zei met duidelijkrollende rrr: “Kijk nou toch, die Piet, die is zo zwart. Daar zou je bang van worden.”
Ik hoop dat Zwarte Piet bij de Sinterklaasoptocht mag blijven. Hij hoort toch bij dit kinderfeest?
Deel dit op:
Banken
Al sinds ik begon met werken (1964) heb ik een girorekening. Ik weet nog dat mijn chef het belachelijk vond om mijn salaris(je) daarop te storten, maar dat is een ander verhaal. Contact met de bank verliep vlekkeloos, maar heel onpersoonlijk.
Ook later bleef het contact beperkt tot het sturen van formulieren, die ingevuld en geretourneerd moesten worden. en dat vond ik eigenlijk wel best.
Nu krijg ik pensioen en blijk ik ineens een heel interessante partner. Niet vanwege het supersonische bedrag hoor! Mijn pensioen is meer een gatenkaas en de bedragen blijven heel bescheiden.
Toch belden vorige week twee banken achter elkaar op. De ING-mevrouw zei dat ze graag een keer kennis wilde komen maken…… Na bijna vijftig jaar vond ik dat wel een beetje laat en ik heb haar dan ook nogal bruusk afgewimpeld, net als de dame van de ABN-AMRO.
Als ik het al die tijd zonder persoonlijk contact heb kunnen doen, zal het me nu ook wel lukken.
Deel dit op:
Donor
| Deze week is helemaal speciaal: het is DONORWEEK. Het is niet de bedoeling dat ik nou telkens weer aandacht aan al die speciale dagen en weken geef. Maar de DONOR-week is wel heel belangrijk. Omdat er nog zoveel vraag naar donors is en het aanbod zo minimaal. Van redelijk dichtbij hebben wij gezien hoe slopend het wachten is op een nieuw orgaan. Hoe lang elke dag, elk telefoontje HET bericht kan zijn. Maandenlang wachtte de dochter van een vriend op de oproep. Haar gezondheid werd steeds slechter en de toestand nijpender. Weken, maanden lang stond ze bovenaan de lijst, wachtend op de juiste match. En dan eindelijk, een paar weken geleden, was het zover. Ze kreeg niet alleen een nieuwe nier, maar ook een nieuwe alvleesklier. Al na 10 dagen mocht ze naar huis. En het gaat goed met haar!!
|
 |
Dus denk er nog eens over na en vul het formulier in. Zodat we ook nà ons leven nog een nieuw leven schenken kunnen!
Deel dit op:
Hygiëne
| Handen wassen, dat is toch heel gewoon? Blijkbaar niet, want vandaag is het de Internationale dag van het handen wassen. Hier in Nederland zijn de hygiënische omstandigheden tamelijk goed, maar in Afrika of Azië ontbreekt het er vaak aan. Toch moet ik bij zo’n dag wel denken aan het verhaal van mijn schoonmoeder. Zij was van 1917 en als kind kreeg ze echt niet elke dag fruit. Maar daar had zij wel iets op gevonden. Samen met vriendinnetjes ging ze langs de Rottekade, waar de fruitboten aanlegden. Er viel bij het laden en lossen wel eens een appeltje over boord. Dat visten ze dan uit het water. |
 |
Een beurs plekje werd met de vinger er uit gepeuterd en het appeltje werd lekker opgegeten. Dat het water van de Rotte niet echt schoon was, deerde de kinderen niet en over hygiëne en handen wassen lagen ze ook niet wakker.
Deel dit op:
Spreuk van de week
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Bron: Pinterest
Deel dit op:
Pisa
Het was de tweede keer dat wij in Toscane waren en nu wilde ik dan toch wel een keer naar Pisa. Om de scheve toren met eigen ogen te zien. En ja, hij staat echt zo scheef. Eigenlijk buiten de stad staat hij, met de Dom en het Baptisterium op het Piazza dei Miracoli.
 |
 |
 |
 |
 |
We vertrokken redelijk vroeg met de bus vanuit Lucca en dachten dat het nog niet zo druk zou zijn. Nou, dat was het wél. Hordes toeristen van overal gaapten de scheve toren aan. En wij? Wij hebben ons ook heel erg vermaakt met het kijken naar al die mensen. Vooral naar diegenen, die probeerden een foto te maken, waarop ze de beroemde toren tegenhouden of juist omver proberen te duwen. |
Deel dit op:
Uitzwaaien
| Wat je belooft, moet je nakomen. Dus stonden wij afgelopen donderdag om half twee ’s nachts voor de deur van onze jongste zoon. Die vond dat helemaal niet gek, integendeel. Hij was klaarwakker en helemaal klaar voor zijn vakantie. Zijn koffer stond gepakt met duikspullen en we konden zo vertrekken naar Schiphol. Vandaar uit vloog hij, via Lissabon, naar Mozambique, waar hij de komende weken gaat duiken. Wil je hem volgen, klik dan op deze link. Hij zal dus wel heel veel onder water vertoeven en bijzondere vissen en andere dieren zien. Toch zullen wij ook weer blij zijn als hij weer hier boven water komt 😉
|
 |
Deel dit op:
Hoog
 |
“Meneer, wilt u dat pak daar bovenop even pakken, u bent veel langer dan ik”. Het is een vraag die Leo regelmatig te horen krijgt en hij helpt natuurlijk de vriendelijke (oudere) dames om hun lievelingskoekjes, snoepjes, likeurtjes of wat dan ook te kopen.Maar in ons hotel in Lucca stond ook mijn lange man toch wel eventjes raar te kijken toen hij zijn kleding in de kast wilde hangen. Een kast van bijna 2,5 meter hoog en de roe voor de broeken en overhemden bijna onbereikbaar. Met veel moeite lukte het hem om een hangertje te pakken. Gelukkig was er voor de kleine mens een stok voorhanden, zodat ook die zonder hulp zijn/haar kleren kon ophangen en weer pakken. Een nieuwe vorm van Italiaans design? We hebben er hartelijk om gelachen, want voor de rest was ons hotel prima. |
