Foutje!

De eerste groep padvinders was net vertrokken uit het huis van de hopman, dat als verzamelpunt diende. Daarna ging de hopman zelf met de tweede groep op pad. Hij reed met zijn busje de garage uit, toen hij bij de voordeur een paar wandelschoenen zag staan. Hij stapte uit om de schoenen te gaan halen.

Een paar uur later ontmoetten de twee groepen elkaar bij een benzinestation langs de grote weg. Toen de eerste hopman zijn collega zag aankomen, draaide hij het raampje naar beneden en riep: “Je vrouw heeft net gebeld. Ze wilde weten of jij weet waar de schoenen van de loodgieter zijn. Hij had ze bij de voordeur gezet.”

Uit: Readers Digest, september 2004

Zadelpijn

Toen Leo en ik pas samenwoonden, kochten we allebei mooie nieuwe fietsen. Natuurlijk zouden we daar heerlijke tochten op gaan maken. Maar bij de eerste rit kreeg ik al na 100 meter een klapband. De week daarop gingen we dan toch een stuk rijden. Het was heerlijk, maar op de terugweg raakte ik uit balans en klapte met mijn hoofd op het asfalt. Het leek een nogal bloederig ongeluk en Leo kreeg de schrik van zijn leven. Maar uiteindelijk viel het mee. Alleen was mijn enthousiasme voor fietsen wel tot het nulpunt gedaald. Jarenlang stond mijn fiets in de berging te verstoffen.

Continue reading

Spelletje #29: welke vlag is dit?

Vorige week liet ik een detail zien van een schilderij. Naar mijn mening een redelijk bekend schilderij, maar het leverde slechts één reactie op.

Henk wist het goede antwoord en verdient daarmee 1 punt.

Hier staat het hele schilderij “La Primavera”van Botticelli. Voor meer details klik hier.

Deze week laat ik weer eens een detail van een vlag zien. Van welk land is deze vlag?

Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan:
spelletje@knutzels.nl

Nog lang geen 1960

Deze foto, uit het boek “Ziet Zuid” dateert uit 1939. Het is de Charloisse Lagedijk in Rotterdam. Toen nog gewoon een stukje platteland.

Jaren later zal Gerard Cox er over zingen:

Zomeravond, zeven uur
Even na het eten
De zon, een rode bal van vuur
En alle koeien vreten

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

O, de schooldag was weer om
Maar het huiswerk wachtte
Samen toch een eindje om
We praten wat en lachten

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

We waren zestien, zeventien
En de stad was ver
Heel in de verte bouwden ze pas flats
Maar het was dan ook nog lang nog
O, lang nog geen negentienzestig

Zomeravond, zeven uur
Het hele leven voor ons
Maar dat maakte bang, we vluchten
In ’t geluk vlak bij ons

Niets van het geluk van later was daaraan gelijk
We liepen samen op de Charloisse Lagedijk

Samen op de Charloisse Lagedijk

Nog één keer!


Ja, ik weet het, de Tour de France is natuurlijk al lang op weg. Iedere dag kunnen we zien hoe kleine pezige mannen zich in het zweet fietsen om als eerste over een berg te komen of als eerste de eindstreep te halen.

Maar ik zet hier toch nog een link naar de foto’s van het Grand Départ, die ik vorige week maakte. En een link naar het Gemeentearchief van Rotterdam, waar nog veel meer foto’s over die eerste dagen van juli staan.

Spelletje #28

Vorige week stond hier een foto van de grote Hassan II-moskee in Casablanca.

Bettie, Rina en Henk stuurden de goede antwoorden en verdienden daarmee 2 punten.

Hiernaast staat een detail van een schilderij.
De vraagvan deze week  is natuurlijk:  welk schilderij is dit en wie schilderde het?

Antwoorden kunnen, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan:
spelletje@knutzels.nl

Ostalgie

Tijdens onze vakantie in Duitsland kwamen we toevallig terecht in een winkelcentrum, waar een tentoonstelling over de DDR was ingericht. Met een huiskamer, een keuken, winkel, natuurlijk een oude Trabant en nog veel meer. Je kon er spullen kopen uit het voormalige Oost-Duitsland en die vonden gretig aftrek.

Mensen gingen zelfs weer in de rij staan voor broodjes, niet omdat die schaars waren, maar nu omdat ze wel heel goedkoop verkocht werden (5 Eurocent, maximaal 6 per klant).

Al gauw raakten we in gesprek met een mevrouw, die de tijd van toen helemaal niet zo slecht vond als wij nu denken. Met glanzende ogen wees ze naar de kinderwagen. In zo een had haar dochter ook in gelegen. En kijk toch eens, met raampjes erin, zodat het kind niet zo opgesloten lag. En dat waren de kribbetjes, die in de crèche gebruikt werden. Handig toch, je kon ze opklappen en dan namen ze maar weinig ruimte in beslag. En die tas, daar aan het stuur van de fiets. Die had toen iedereen, zelfgemaakt van een versleten huisschort.

Grappig toch, dat mensen zo snel de nare zaken vergeten en zich alleen de leuke dingen blijven herinneren.

Recept: aardbeiencrème

Aardbeien zijn er weer volop en vormen het hoofdingrediënt van dit zomerse nagerecht:

Aardbeiencrème

voor4 personen:
3 blaadjes witte gelatine
375 schoongemaakte aardbeien
30 gram suiker
2 eetlepels sinaasappellikeur (bijv. Grand Marnier)
1 eetlepel citroensap
1/4 liter slagroom

Gelatine in ruim water weken.
4 mooie aardbeien met kroontje bewaren
250 gram aardbeien pureren, de resterende aardbeien in kleine stukjes snijden.
De puree in een pan zachtjes verhitten, maar vooral niet laten koken.
Gelatine uitknijpen en blad voor blad door de puree mengen tot alle gelatine is opgelost.
Het vruchtenmengsel verder op smaak brengen met suiker, citroensap en sinaasappellikeur.
Zeker 15 minuten koel wegzetten.
De helft van de slagroom halfstijf kloppen en door de puree spatelen.
Daarna de aardbeistukjes er doorheen roeren.
De massa over 4 glazen verdelen.
Minstens 4 uur in de koelkast stijf laten worden.
De rest van slagroom stijf kloppen,
Glazen versieren met een toef slagroom en een achtergehouden aardbei.

Auto

Vandaag hoorde ik op de radio verhalen over “je eerste auto”. Dat was voor mij eigenlijk onze Kever. Die was weliswaar van Leo, maar werd voor mij ook al snel heel vertrouwd en eigen. Want we kenden elkaar nog maar drie maanden, toen we besloten om met de auto naar Griekenland te gaan.

Vier weken samen op sjouw. Wat een heerlijkheid. De achterbank eruit, zodat we plenty ruimte hadden voor onze bagage. Voorin onder het dashboard een net, dat al gauw vol lag met shag en vloei van Leo, het boekje met de route, snoep, etenswaren.

En niet te vergeten, onze draagbare cassette-recorder. Destijds (in 1972) een wonder van technisch vernuft. We hadden bandjes met leuke nummers gemaakt, maar gebruikten de recorder ook om de geluiden van onze reis vast te leggen.

Ons Kevertje had nog bijna niets van de luxe die we nu zo vanzelfsprekend (en bijna onmisbaar) vinden. Geen airco, geen stuurbekrachtiging of parkeersensoren. Maar wat was het een leuk wagentje!

Helaas hebben we geen goeie foto’s meer, maar dan helpt internet!

Het Kevertje had nog bijna niets van de luxe die we nu zo vanzelfsprekend (en bijna onmisbaar) vinden. Geen airco, geen stuur-bekrachtiging of parkeer-sensoren. Maar wat was het een leuk wagentje!

Helaas hebben we geen goeie foto’s meer, maar dan helpt internet!