Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Robbie Williams, in een live concert:
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Robbie Williams, in een live concert:
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen vooreen liedje uit Georgië, waar deze drie dames zeer populair schijnen te zijn.
Eigenlijk nam ik een abonnement op Netflix voor de serie “The Crown”. En we zouden natuurlijk gezellig films gaan kijken en series. Maar dat is aan ons niet zo besteed, we gaan liever naar een echte bioscoop. Dus was ik al van plan om het abonnement op te zeggen, toen ik ineens zag dat er ook nog heel andere series waren. En nu, met de mogelijkheid om ook op de slaapkamer Netflix te ontvangen, kijk ik weer regelmatiger. Naar Maria Kondo die de rommel bij mensen opruimt, naar Martha Stewart die van allerlei heerlijks bakt in haar roestvrijstalen keuken en nooit in paniek schijnt te raken.
Sinds vorige week kijk ook nog naar Monty Don
in “Big dreams, small places“. Een heerlijke serie over Engelsen die hun tuin opnieuw willen aanleggen, grootste plannen hebben en wel wat advies kunnen gebruiken. Monty Don is daar voor de uitgelezen presentator. Hij is aardig, goedlachs, laat iedereen in zijn waarde en vindt waanzinnige plannen meestal toch wel uitvoer-baar.
Afgelopen september trok Ziggo de stekker uit de analoge TV-uitzendingen. Het werd allemaal digitaal. En helaas, ons trouwe toestelletje op de slaapkamer kon met het groot vuil mee. Zelfs de kringloop wilde het niet hebben.
Nou is het niet zo moeilijk om een nieuwe digitale TV te kopen, maar op de slaapkamer zijn de mogelijkheden wat beperkt. Er liep een (oude) coax-kabel die niet meer zou voldoen. Een nieuwe kabel aan laten leggen, dat zagen we niet zo zitten. We besloten om, met behulp van een Chromecast, te gaan streamen, dus draadloos te kijken. Daar zien we tenslotte al geruime tijd dagelijks reclame over.
We kochten dus een smart-TV, die net als de oude analoge aan het plafond gehangen moest worden. Geen probleem, daar kwam een monteur voor. “En waar is de coax-kabel?”, was zijn eerste vraag. We vertelden dat wij via Chromecast wilden gaan kijken. Waarop hij duidelijk vertelde dat zoiets helemaal niet kon. Maar we kunnen zelfs op ons telefoontje tv kijken, melden we. Want we zijn dan wel oud 😉 maar nog erg bij de tijd. Nou mevrouw, ik weet zeker dat het niet kan! Na het ophangen, wenste hij ons succes en ging weg.
En, had ie gelijk? Nee hoor, we kijken sinds vorige week vanuit bed niet alleen een hele reeks aan TV-kanalen, maar ook Netflix, uitzending gemist en You Tube. Via een smartfoon, dus wel een tikkie omslachtiger. Maar toch, we kijken en met veel plezier!
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft. Deze week heb ik gekozen voor Janis Ian.
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Op deze “Blue Monday” heb ik gekozen voor Tito Paris, die ons uitnodigt om te dansen 😉
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Georges Brassens met Les copains d’abord
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Madonna. Ik ben geen grote fan van haar, maar sommige liedjes zijn wel heel leuk.
Het hele jaar door begon ik elke week weer met muziek. Van alles, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het bracht mij (en jullie ook hoop ik) in ieder geval altijd in een goed humeur. Op You Tube heb ik inmiddels de lijst van 2018 voor iedereen toegankelijk gemaakt.
Ik eindig dit jaar met koormuziek, niet van één maar van meerdere koren, van over de hele wereld: Gary Barlow & The Commonwealth Band featuring Military Wives
Ook al kan ik mijn tijd zelf indelen, doen wat ik zelf wil, soms bekruipt me een gevoel van lichte schaamte als ik bezig ben met iets wat geen nut heeft, soms een beetje dommig is. “Guilty pleasure” heet dat tegenwoordig. Want zomaar een kwartiertje niks doen, de tijd aan je voorbij laten gaan en ondertussen kijken naar iets wat ook al geen hogere waarde heeft, zou je zo wel kunnen noemen. Ik kijk graag naar YouTube filmpjes van allerlei fabrieksprocessen. Zoals duizenden koekjes maken, snoeprepen of taarten produceren, brood maken van meel tot bruingebakken.
En heb je eenmaal naar één zo’n filmpje gekeken, krijg je van YouTube telkens weer nieuwe aangereikt. Ze duren soms wel lang, maar als je ze stopt, kun je later weer verder gaan 😉 😉 😉