Ik herkende dit artikel meteen. Dit gereedschap behoorde tot mijn vaders schilderskist. Het is een glassnijder en ik herinner me nog het gekras van het wieltje op de stukken vensterglas.
Dat glas werd voorzichtig op een tafel met een molton er onder neergelegd. De maat werd aangegeven. Gek genoeg weet ik dan niet meer hoe hij dat deed. Met vet krijt? Geen idee…!
Dan werd de lijn getrokken en daarbij kraste dus dat wieltje, een schril geluid dat soms door merg en been ging. Voorzichtig tikte hij het overbodige glas eraf en dan kon de ruit gezet worden.
Met stopverf, dat zo gek rook. Netjes afwerken, met scherpe hoekjes. En dan zag het raam er weer picobello uit. De stopverf moest een tijdje uitharden en dan mocht de huisvrouw het raam zemen.
Mijn vader kon ook cirkels snijden. Dat hoefde niet vaak, was heel precies werk en je had een grote kans op breuk. Tegenwoordig zal er wel een andere manier zijn, komt het glas misschien helemaal kant en klaar uit een fabriek. Maar ja, ik spreek dan ook over vele jaren geleden……
