Dromen

dromen Al mijn hele leven droom ik en vaak kan ik mijn dromen ook nog herinneren. Maar de laatste tijd droom ik wel heel erg intens. Leo vertelt dat ik regelmatig in mijn slaap praat. En ‘s morgens weet ik vaak ook nog vrij nauwkeurig wat ik droomde. Niet altijd erg plezierig, vaak zelfs nogal griezelig. Het zijn niet echt nachtmerries, maar prettig voelde ik me ook niet toen ik droomde van een groot

gebouw, een soort van gymzaal met allemaal wandrekken. Daar moest ik in klimmen en oh, oh, wat was ik bang. Met de moed der wanhoop ging ik en kwam toen tot de ontdekking dat het best meeviel. Tot op de laatste stap…..
Of dromen dat ik weer in het ziekenhuis lig en naar de operatiezaal gebracht word. Maar ik heb mijn lenzen nog in en waar is Leo nou toch….. Ze rijden me de zaal in en dan realiseer ik me dat ik al lang geopereerd ben….. “Dit is een droom” flitst het door me heen en dan word ik wakker.
Gek hè, er is blijkbaar nog het een en ander te verwerken daar diep in mijn onderbewuste.

Droom

Dromen jullie ook wel eens zo raar? Meestal onthoud ik mijn dromen niet, blijft het bij flarden die weer verwaaien in het ochtendlicht. Maar vannacht droomde ik dat ik op een schip was en naar de tandarts moest.

Bron: Pinterest

Ik zou een gebit krijgen, maar al mijn tanden mochten wel blijven zitten. Eerst moest ik happen en duwde de tandarts een hele metalen stellage in mijn mond. Ik kon niets meer zeggen en kreeg mijn kaken niet meer op elkaar. De tandarts schoof me een foto toe. Kijk, zo zal zo zou het worden. Vagelijk herkende ik een werk van de Chinese kunstenaar Yue Minjun.

Zoiets als dit….. Gelukkig werd ik toen wakker!

 

Dromen

Dromen zijn bedrog en dat is maar goed ook. Want soms droom ik zo beangstigend, dat ik mezelf toeroep om wakker te worden.
Het gekke is, dat alles wat in dromen zo logisch en samenhangend is, bij daglicht volkomen idioot is. Regelmatig spreek ik in mijn dromen met mensen die er al lang niet meer zijn. Of bevind ik me in situaties die totaal niet kunnen.
Maar laatst droomde ik en werd luid lachend wakker. Niet eventjes lachen, maar werkelijk de slappe lach. Ook Leo werd wakker en vroeg wat ik dan wel gedroomd mocht hebben. Toen ik uiteindelijk uitgelachen was, vertelde ik dat ikzelf verstopt zat in een grote jas en er uit probeerde te komen. Ja, en….? Nou…, daarom moest ik dus lachen. Ik vond het zelf ook erg flauw en weet nog steeds niet wat daaraan nou zo vreselijk belachelijk was.
Maar lachend wakker worden is wel een stuk prettiger dan angstig onder de dekens vandaan kruipen 😉  😉